Vandaag zagen we de eerste andere mensen in een week, het cruise/ontdekkingsschip Prince Albert was samen met ons vandaag aanwezig in Deception Island. Het eiland is een oude vulkaankrater die nu aan een kant open is en de schepen naar binnen kunnen varen.

De eerste landing was bij Telefone Bay, zo genoemd naar een schip dat hier ooit ten anker ging voor reparaties. Bij de landing vonden we een stapel uitrusting en vuilnis van eerdere bezoekers. Een aantal volle rugzakken met vreemde inhoud zoals shampoo en een mobiele telefoon, een tent en enige witte kisten in diverse staten van uiteenvallen. De bemanning is op dit moment bezig te achterhalen van wie deze spullen zijn.

Op Deception Island hebben we een tocht langs de vulkaanrand gemaakt over de as en rotsen die er bij de uitbarsting 40 jaar geleden waren achtergelaten. Na de uitbundige activiteit van pinguins de eerdere dagen was dit een heel andere wereld, bijna een andere planeet.

Chris-Jan

The Europa trip is full of surprises. The excitement of seeing wildlife you felt you could only see via the BBC sitting in front of the tv. The massive contrasts of the landscapes from penguin covered islands to desolate volcanic moonscapes.

The feelings of eerie isolation wandering around abandoned whaling and exploration stations, the beauty of icebergs. At times you feel completely in awe of the place at other times its quite intimidating.

Contrasting this are the surprising luxuries that Europa provides the hot chocolate while sitting in an icy ocean, the brilliant food and the heated bathroom floors - what more could you ask for.

Alsof ze denkt haar witte stier te vinden op Antartica stuift onze geliefde Europa, ongehinderd en bijgestaan door Aeolus, met soms meer dan 9 knopen, over de Drake passage naar het witte continent.

Onze voyage crew lijkt zich met Europa te verpersoonlijken als ze in gespannen verwachting van wat Antartica hun zal bieden, het schip sturen en op de uitkijk staan.

Turend om als eerste een glimp van de Zuid Shetland eilanden op te vangen. Vooralsnog wordt het leven van alledag aan boord bepaald door het ritme van de zuidelijke oceaan. Waar Pacific en Atlantic elkaar ontmoeten in een innige omarming.

Welke ons cookie Marianne en haar maatje Annalies soms tot acrobatische toeren dwingt in de kombuis om iedere dag weer de heerlijkste gerechten op te tafel te toveren.

Zowaar een topprestatie en als er lunch of diner- time wordt omgeroepen spoeden alle opvarenden zich dan ook zo snel mogelijk naar de dis.

Ed, barman

De laatste reis naar Antarctica is goed begonnen. Het schip lag al aangemeerd aan de kade en wat zag het er indruk-wekkend uit. Hiermee gaan we ons dus de komende drie weken verplaatsen. We werden hartelijk ontvangen door Mike, Jordi en Klaas (de kapitein). Onder het genot van schippersbitter werd er getoast.

Een dag later kregen we van de kapitein te horen, dat we op zijn vroegst pas na 20.00uur zouden vertrekken. De reden hiervoor was een depressie, die ten zuiden van Ushuaia langs trok met windkracht 8-10 en golven tot 12 meter.
Dit wilde hij niemand aandoen. In eerste instantie was er sprake van enige teleurstelling maar later begrepen we waarom hij deze beslissing had genomen.

Enkele bemanningsleden hadden al activiteiten bedacht zoals in de mast klimmen en het binnenhalen van "ons" sloepie. Ondanks de harde wind vertrokken we 's avonds. De meesten waren blij want nu begon de reis waarop velen zich al maanden hadden verheugd.

Het leuke bij deze reis is dat je je geen moment hoeft te vervelen. Je loopt wacht, er worden films vertoond en leerzame lezingen gehouden.

Vanuit het zuidelijke puntje van de wereld een hartelijke groet van ons allen.

Na een onstuimige nachtrust door onstuimig weer (om 0.30 uur rolden we onze kooi in en we bleven rollen) begint om 08.00 uur de "witte wacht", waarvan wij deel uitmaken. Voordat we zover zijn moeten eerst vier lagen kleding worden aangetrokken en dat is een heel karwei. Met iedere deining moet je zorgen dat je in ieder geval met één been in een broekspijp staat, anders beland je bij iemand anders in de kooi. Inmiddels zijn we aardig ingeslingerd, maar het blijft een uitdaging.

Op het dek aangekomen zien we dat Kaap Hoorn in zicht is! Degenen die haviksogen hebben kunnen de vuurtoren en het monument voor alle gevallen zeelieden zelfs zien. We zeilen nu al sinds gisterenmiddag en met windkracht
5 en hoge golven voelen we ons echte zeebonken achter het roer. Door het onstuimige weer zijn sinds twee dagen extra veiligheidslijnen gespannen. We dansen wat af aan boord: in een rechte lijn lopen is niemand van ons sinds de oversteek gelukt. De stelregel luidt dan ook: één hand voor jezelf en een hand voor het schip.

Als slagroom op de taart worden we weer getrakteerd door een groep dolfijnen die een tijd met ons mee zwemt.

Inmiddels (het is nu 22.00 uur) zijn we vlak voor onze laatste landingsplaats, de historische Engelse missiepost Harberton, voor anker gegaan. De Drake Passage zit er op. Vanavond rustig slapen in het Beagle Kanaal!

Marijke de Groen en Inge Wildenbeest

We were able to sail yesterday, but today the wind dies down and we only get a little breeze once in a while. We do get the stars at night, it is clearing up.

The dogwatch is surprised at the number of stars in the Milky Way, hardly ever visible in Europe because of all the dust in the air and light pollution. Some of us even manage to identify the Southern Cross. Lewis, who is from South Africa, explains to us how to find the South from the Southern Cross.

In the morning everybody enjoys the sunshine while we motorsail. The swell, however, comes from the West, and Europa starts to roll some 25 degrees to port and starboard. Around midday captain Rob explains the use of the sextant, the instrument that, until some fifty years ago, enabled sailors to measure the angle between the heavenly bodies, sun, moon and stars, and the horizon. This meant the position of the ship at sea could be calculated, which is now done with the aid of the GPS. Enthousiasts took a sun, but this wasn't easy.

In the afternoon the engine stops and goes into reverse. In this sea, where we have not seen a single ship, floats a big orange ball. It is a buoy lost by a ship. In the end it is retrieved from the water with the aid of a hoo.

The crew is busy repairing sails, fixing ropes and even painting. The air temperature is about 10 degrees C. We see a few albatross and giant petrels fly past. We expect a strong wind from the south west and have braced the yards.

Joost

Laatste landing op Wiencke. Een soort ochtendgymnastiek. Op zoek naar vogels en ander bijzondere levensvormen.
Op weg naar de wal in de Zodiacs werden we getracteerd op een heel nieuwsgierige leopard seal. Stak regelmatig ter hoogte van onze gangboorden de kop boven water, als het ware om de inhoud te bekijken. Handen binnenboord dus.
Een van de gevaarlijkste zeeroofdieren. Aan wal veel botstukken van walvissen. Een daarvan was op anatomisch correcte manier weer op volgorde gelegd.

In het verleden is hier op grote schaal jacht gemaakt op zeehonden en walvissen, al vanaf begin 19e eeuw. Financieel gewin, nou ja, ook onze levertraan (voor de oudere generatie welbekend). Gelukkig vindt dat hier niet meer plaats!!

Later in de middag op weg naar onze laatste ankerplaats: Melchior. Dan komt de Drake. We konden weer zeilen, nee dus, toen alles stond viel de wind weg. Echter goede oefening voo de terugreis, weten we weer alles van lijnen en vallen.

Verder een prachtige zonnige dag, met schitterende vergezichten. Morgen dus de passage Drake, hopen op mooie gaande wind. En minder heftig dan de heenreis.

All well on board.

Wim de scheepsdokter

Tot ziens, good bye, go neri an bothar leat, oan't sjens, farvel, au revoir, auf wiedersehen, ciao en adios Antarctica. Dit was allemaal vandaag te horen hier aan boord.

Het is de laatste dag op het continent en op het moment is de eerste deining alweer voelbaar. De terugreis is nu echt begonnen.

Vanochtend vroeg begonnen met een laatste Zodiac tour tussen de Melchior Islands, een doolhof van kleine eilanden en een verlaten Argentijns onderzoeksstation, alles onder een strak blauwe hemel. De bemanning is de hele ochtend bezig geweest met het zee klaar maken van het schip en om 14.00 uur is het anker op. De wacht wordt weer ingesteld en de blauwe wacht heeft weer de eer de spits af te mogen bijten.

Maar zelfs na het officiele vertrek hoeven we ons niet te vervelen. We mogen nog even genieten van een walvis spektakel naast het schip voor we het continent definitief achter ons laten.

Iedereen is druk aan het kijken naar de weersverwachting van de komende dagen. We zullen zien wat de Drake passage ons gaat brengen.

Het feest dat Antarctica heet is weer voorbij . Zoveel moois en zo weinig tijd om het te zien. Een goed excuus om er nog eens terug te komen.

Groeten,

Joep

It's early, at 04.00 our anchor watch starts. We are by now experienced anchor watchers and can judge the dangers of drift ice, icebergs or land.
With the radar in North Up mode we have to stand on our head to see of the threat is coming from port or starboard. The watch is quiet and after 2 hours we can handover to the next couple and jump into our bunks for a few hours. In the corridor it smells of fresh baked bread. Life on board is going on for 24 hours. In the morning a landing in Dorian Bay (close to Port
Lockroy) is planned. Here again penguins ice /snow and vast planes. Though we are enjoying all of it and never gets boring. After a short hike, we are picked up by the Zodiacs and brought back on board. Disinfecting the boots and than hoisting the Zodiac's on deck. It is hard work. To recover we enjoy a lovely lunch. Every day we are surprised by the galley girls and their culinary arts. The afternoon we make a visit to the most southern post office of the world, Port Lockroy. This time we don't have to take precautions of 5m distance to the penguins, they are domesticated and we will find our way to the post office annex museum. Although it is "The end of the world" and only manned 4 months a year, 15.000 visitors post their postcards by British Royal Mail. Later in the afternoon, everyone finds his amusement in the deckhouse, deck or library. Although the limited area it is never too cramped. When 3 bells are ringing everybody is gathered in the deckhouse to hear the plans for tomorrow. Tonight there is a quiz on the program. We are tested on our knowledge of the past two weeks, picked up from presentations, lectures or observations. Question is were we coming for the quiz or the quizmaster. Ofcourse the quiz. With a little help of nodding crewmembers we could answer a few questions with certainty, but most of them were just a guess. And like normal the day ends in the bar. One more day to go and we will conquer The Drake. Another perfect day

Marijke Groen

Paradise Bay, a name which might bring to mind palm trees, white beaches and blue seas. Today, however, we see huge glaciers, all shapes and sizes of white and blue icebergs and in the water penguins, whales and killer whales.
What more can you wish for? Our cameras are doing overtime, and we will be busy for a long time at home going over these.

Our day starts at 03.45 when we get up to take the 4 to 6 am anchorwatch. We are in a bay near Cuverville Island, and it slowly gets light. The penguins start to make their noises and start to go out looking for food. We are in a totally different world where NM stands for Nautical Mile and we see new breathtaking views every day.

To make all this possible maintenance goes on on the ship 24 hours a day. Yesterday engineer Eric showed us during his dungeon tour what that takes. Two Caterpillar engines that enable us to keep moving even if there is no wind, a 1968 DAF engine, a watermaker big enough to provide us with 3000 litres of fresh water a day, water purification, heating and cooling to store all the things you could possibly need on a three week trip.

But also the crew of 15 experienced, enthousiastic people who teach us, experienced and inexperienced voyage crew, much about the sailing of the Bark Europa and who have already made this an unforgettable voyage for us!

Kees and Tineke van Loon

We have a long day of sailing ahead of us, going further south to Cuverville Island. We don't make much headway in the morning because we keep getting interrupted!

We start with some Humpback Whales in the far distance. We can barely make them out in the fog. Then we get a few closer by, and I hear the clicking of dozens of cameras.

My job for the morning is helping out with the ship shop, selling postcards to our guests. I sneak out once in a while to see where the whales are. I go out again when the shop is a little more quiet, and see a whale just in front of the bow. Three whales seem to be dancing round the ship, checking us out.

I go back into the shop, close it down, and get everybody out on deck. The next 45 minutes we have the whales with us, staying close to the ship, showing their faces, their flippers and their tails, watching us watching them.

People rush from one side of the ship to the other, cameras ready. Others go up into the rigging to get a full view of the animals. We spend a great part of the morning enjoying the sight of these beautiful animals.

Our evening landing is at Cuverville Island. A chance to wander among the penguins and observe their behaviour. It is a beautiful evening, with the light creating stunning views of the glaciers and icebergs in the distance.

Sitting down on the beach, in the company of the penguins, with the perfect view, and the memory of those great Humpback whales. What more can you want?

Jolande Hibels
Guide

It promises to be a good day, and it turns out to be a fantastic day. The sun is shining and during breakfast we hear that people have spotted whales.
We go out and shortly after Europa is surrounded by three whales. There is plenty of time to take pictures and to film. We even manage to get pictures of the tails.

After that we take a tour of the iceberg graveyard aboard the two zodiacs and sloopy. The trip with captain Silke and guide Lex is stunning. We see Fur Seals and other Seals and various types of birds. A Leopard Seal is spotted resting on an ice floe. We head for the open water where we find even bigger icebergs. In a more secluded spot we have a hot chocolate with the three boats joined together.

After lunch on deck a number of people can go for a second tour of the icebergs and we are among them. With skipper Frank we take another tour, and on our way back we have a wonderful trip almost sailing under the icebergs.
Incredibly beautiful. Words are not enough. A Leopard Seal shows himself at his best, looking our way and showing us his teeth. We see more Fur Seals going in and out of the water. More pictures. The best day.

Joke and Dick

After sailing on engine for the night we arrive at 63 degrees South. The Europa sails into the caldera through a narrow opening called Neptunes Bellows. We have breakfast around 7 a.m. so we can make the most of the day, for we have three landings planned. We sail north with the zodiacs to land at Telefon Bay. We take a beautiful walk of about three hours, some good climbing and then finally going down again.
Along the way we meet a stray penguin who doesn't mind getting his picture taken by a number of people. We also come across a type of moss, which, on the advice of our guides Lex and Jolande, we do not step on. In spite of the snowfall we all have a wonderful time. We are picked up again on the other side of Telefon Bay, and then enjoy a nice warm tea or coffee on board.

After another wonderful lunch, thank you Sonja and Annalies, we leave for today's big specacle. We are going to swim at Pendulum Cove. How can this be in a place like Antarctica where you normally have a water temperature around 0 degrees in summer? The geothermals inside the volcano creates a water temperature of about 30 degrees for us. So, swimwear on and we go for a dive. once we get there we undress quickly and get into the water. Who is the bravest and goes into the cold water before going back into the hot tub?
Well, the man may act macho, in the end it is our Australian lady, Erica, who goes out the farthest.

Once back on board we trade tales and I have a quick look at the video Joep made of me, because a dive in this part of the world is worth giving up your camera for. Thank you Joep, nice shots. We have dinner, and then get ready for our final landing of the day. We go for an evening walk at Whalers Bay, where in 1911 whaling started. The Norwegians were in charge until 1931. The base is taken over by the British for research purposed on 3 February 1944 and deserted again in 1969. Volcanic activity was the reason for their departure. Whalers Bay now is history.

When we get back on the ship we get a delicious desert and then the bar is open!

Marcel Matthijsse

Het is mooi wakker worden om 7.00 met een momentje voor onszelf op het dek. Het zicht opgeklaard en de wind eindelijk wat afgenomen. Een prachtige witte ijsmassa doemt op voor de EUROPA. Vandaag is de hoop bij iedereen gevestigd op de eerste landing. Maar een flinke sneeuwbui en koude wind brengt al gauw twijfel bij ons als voyage crew. Al is het schip in de sneeuw ook prachtig.

Er wordt een Antarctische sneeuwpop gemaakt door Marijke en Inge, met een wortelneus notabene. Intussen schrijft Jean Pierre in zijn dagboek. Ans en Kees nemen camaramogelijkheden door. Gevolgd door Joep en Jinks. Mike leest net als vele anderen een boek.

Dan komt het goede nieuws waar we op gehoopt hadden. Na een flink kleding inpakfestijn, stijgen we dus een voor een in de Zodiacs. We worden op het eiland hartelijk ontvangen door de crew die ons aan land helpt vanuit het water, zodat wij droog blijven. Dat tochtje op het water is al een beleving. En daar sta je dan. Een droom in vervulling.
Tussen de pinquin kolonie. Creches vol jonge die hun dons aan het verliezen zijn. Ouders die hun jong te eten geven. Waggelende pinquins overal waar je kijkt. Dat levert prachtige plaatjes op. Maar zonder lens is het echte genieten. Het uitzicht op de Bark, de ijsschotsen, de bergen, groen met sneeuw. Het voelt magisch. Maar ook zo mooi opgeklaard wat een kadootje!

Prettig om de benen te strekken. Enorme vogels die we ook nooit eerder ergens zagen. Een Elephant Seal aan de waterkant als soort van surprise. Ieder stukje dat je loopt zie je weer wat moois, vertederends en nieuws.
Terug op het schip, worden we door Len ontvangen voor een eerste verslag.

Binnen staat de warme chocolademelk, voor liefhebbers met rum, al klaar. De opwinding is voel en hoorbaar. Iedereen is enthousiast en zit er vol van. Fotos en films worden terug gekeken. Ervaringen met elkaar gedeeld. Dit smaakt naar meer...Rondlopend op het dek, met de zanger die Vaderland zingt op mijn mp4 laat ik alle indrukken van vandaag bezinken voordat we aan tafel schuiven voor heerlijke spagetti.

Dan is het tijd om dit verder te vertellen aan de wereld. Geniet dus met ons mee. Een warme groet vanuit het eerste deel van Niemandsland.

Mike en Suus, voyage crew

Land in zicht! 10.25h: Mike stormt het deckhouse binnen. Op half twee (positie gezien vanaf het schip), 11 mijl verderop, ligt een uit de kluiten gewassen rots: Table Island, 200 m hoog. Maar op het rotsblok gaan we niet landen. We varen verder naar het eiland Barrientos, anderhalve kilometer lang en een halve kilometer breed.
Daar zullen we voor het eerst voet op het continent Antarctica zetten.

Voordat het zover is, moet iedereen verplicht de IAATO-lezing van de gidsen bijwonen, over de do's (houd afstand tot de dieren en laat geen afval achter) en don'ts (over korstmossen lopen of pijproken) en andere spelregels die er gelden op Antarctica. Zo hebben pinguins altijd voorrang, of ze nu van links of van rechts komen.

Als je een pinguin tegenkomt die stationair draait, dan moet je er met een flinke boog omheen lopen. Stationaire (of stand-by) pinguins zijn in de rui en hebben daarbij zo veel energie nodig dat ze vrijwel geen stap meer kunnen zetten.

Verder is het voor niet-pinguins niet toegestaan van de pinguinpaden gebruik te maken, hoewel ze het lopen door de sneeuw wel een stuk eenvoudiger zouden maken. Kees vraagt zich af waar we dan wel langs moeten lopen. Is er soms een rode plaatjesroute uitgezet? Eh, nee Kees.

In het kader van de IAATO-regels wordt iedereen vervolgens aan het stofzuigen gezet om alle kleding en tassen pol-, zaad- en pluisvrij te maken. Spic and span zitten we even later aan de lunch, klaar om op pad te gaan. En dan komt de kapitein een 2 o'clocky houden (de update van 2 uur 's middags): windkracht 9, golven van een paar meter hoog, kortom: onmogelijk om te landen.

Het duurt even voordat het tot een ieder doordringt: onze eerste landing gaat niet door. We blijven nog minstens een dag aan boord. Een enkeling duikt meteen z'n bed weer in. De meesten trekken toch hun extreemkoudweeroutfit aan en stappen naar buiten. De wind giert langs je oren, schuimkoppen op de golven, witte vingers en blauwe lippen van de kou, maar wat een uitzicht: De ene na de andere ijsberg drijft voorbij, helblauw, zachtblauw, ijsblauw, prachtige sculpturen en kolossen als containerschepen. En dit is pas het begin.

Annet Talsma

Wat is een Drake passage zonder een stevige bries!

De onbeschrijfelijk mooie oceaan, het spel van lucht en water waar af en toe een albatros overheen scheert maakt alles weer goed als er eenmaal aan Neptunus geofferd is. De barman is dan ook weer blij, het colaatje heeft geholpen.

Ed, barman

Drake Passage 00.00 to 04.00 o 'clock. Susan and Mike, Marlies and I are two couples assigned to the wheel. Twenty minutes on, twenty minutes off. The ship dances on the waves, the compass dances within its housing and we correct our course using the helm. The well balanced sails help us do that. Initially we see no horizon, by the end of the watch we get to see a little light. We've seen the moon and the stars. A beautiful night. A quick snack and then quickly to bed.

After breakfast Lex tells the story of the birds that live only at sea and that come to land merely to breed, like albatrosses and petrels. Highly specialised animals.

From noon to 14.00 back on watch with the same people. The sea is getting rougher and it is hard to keep the course stable. After an hour Captain Rob decides to take away all the square sails and that we will go on engine against the wind, and that we will use the autopilot. The professional crew, the bosun and the deckhands, took down the sails. I have great admiration for them.

I spent the rest of the day catching up on my sleep, we had endive stew with a meatball for dinner, and watched a film on Antarctic wildlife.

Joost

Achtentwintig, negentwintig, dertig: iedereen is aan boord, ons Antarctica-avontuur kan beginnen. Sommigen kijken nog even achterom naar Ushuaia, maar niemand die er maar een seconde over denkt om weer het vliegtuig terug te nemen.

De wachten zijn ingedeeld, over de bedden wordt onderhandeld en gids Lex maakt het facebook, zodat we snel weten wie wie is en vooral ook wie waar slaapt, in welke kooi. Want je wilt iever niet midden in de nacht gewekt worden voor je wacht als blijkt dat het de verkeerde wacht is!

Maar dan op vrijdagochtend rond acht uur gooien we de trossen los: op weg naar Antarctica. Een Argentijnse loods zorgt ervoor dat we veilig het Beagle Kanaal doorkomen. Wees gerust: kapitein Rob en stuurman Sebastiaan kunnen dat ook prima zelf, maar de Argentijnen komen nu eenmaal graag een stukkie met ons meevaren (en gaan van boord zodra het echt spannend begint te worden). Voorlopig is het echter nog een kalm tochtje. Scherpe, besneeuwde bergtoppen aan bakboord, door het ijs afgesleten heuvels aan stuurboord.
Hoe verder we varen, hoe meer de Drake passage laat weten dat ie op ons ligt te wachten.

De eerste wacht begint met een kliminstructie. Spike legt uit hoe we ons in een klimharnas moet hijsen. De meesten durven die nog wel te passen, maar als het op klimmen aankomt, dunt het snel uit. Degenen die tot het eerste platform van de mast komen, zijn op 1 hand te tellen. Sommigen (moi) bekijken dat platform nauwkeurig van onderen (het derde balkje van links kan wel een verfje gebruiken) en klauteren dan dapper weer naar beneden.

Maar zo relaxed als deze eerste wacht zal het er voorlopig niet meer aan toe gaan. Elk uur trekken we een extra laag kleding aan en de golven krabben al aan de patrijspoorten van onze hut.

Annet gastbemanning

After leaving the Antartic Islands three and a half days ago the Drake was finally showing it's real face last night: wind NW 7, sea 3-5 m. Water was splashing all over the deck strong waves were banging against the ship, all doors and windows were shut and additionally secured. Nobody was allowed on deck besides on the Poopdeck for the watches. Sleeping was almost impossible, it felt like being in a roller coaster.

Helming and the look-out watches during the night were quite an experience and indeed something I did not want to have missed. Nonetheless I guess everybody was happy to spot Cape Horn in calm waters this morning and being welcomed and escorted by some Hourglass Dolphins. Most of the day the weather was quite nice around 10 degree Celcius giving us some peaceful moments to relax again.

20.00 hrs position: 55 degrees18.6 / 060 degrees 25 - still heading further to the entrance of the Beagle channel, which is the border between Chile and Argentina and once was discovered by Charles Darwin.

This night we had the big announcement of the photo competition winners. Everybody was exited. Even I won a third price in the category "Wildlife" with my little digital camera!

Hopefully we will have another sunny day in the Beagle Channel tomorrow to take the last breathtaking pictures of this awesome trip to show back home.

Barbro guestcrew

O Drake, waar is uw dreiging.....?
Al voor de derde dag zijn we op de Drake Passage, en nog steeds is er een kalme zee met nauwelijks hoge golven. De wind is zo zwak dat er weinig gezeild kan worden, bijna steeds moet de motor erbij om vorderingen te kunnen maken. Vanmorgen ook nog een heerlijk zonnetje en dan is de Lookout wacht op de voorplecht, met rondom langs scherende albatrossen een waar genoegen.

De altijd aanwezige deining zorgt voor een monotoon heen en weer, op en neer bewegen van de bark. Slaapverwekkend, en slapen is ook wat velen doen als zij geen wacht hebben. Alleen een fire drill van de bemanning onderbreekt de sleur. Verder helpt alleen tegen de slaap naar het dek gaan om te proberen die ene, unieke foto van een albatros te maken.

De bemanning spreekt al over Lake Drake, wij noemen het maar Dream Drake. Nooit gedroomd dat de passage zo rustig zou zijn, en alles beter dan de nachtmerrie van de zeeziekte.

Maar... plotseling, aan het eind van de dag, begint de wind op te steken en de weersverwachting voorspelt binnen een paar uur een windkracht 8! Opeens staan er koppen op de golven en sproeit het zeewater over het dek.

Gaat de Drake toch nog zijn ware gezicht laten zien?

Janneke

The Pirate Drake must have spoken kindly to Neptune on our behalf. The sea is benign and winds variable. At times we've been able to have a majority of sails up but mostly have had to motor.

The sky has been predominantly clear with reasonable sunshine for most of the afternoon. Almost deckchair weather!! Crossed over the Antartic Convergence line into warmer waters in early afternoon, noticeable by many different types of albatrosses and petrels now gliding around us. Much photography.

Made minor course adjustment to avoid an approaching large heavy-looking squall but just caught its edge. Enough snow fell for a couple of mischief-makers to lob mini snowballs through the open saloon window!!

Demonstrations of knot tying, superb lectures on albatrosses and ocean currents have filled the day alongside regular four-hour watches. 22.30 as I write this with a huge cumulus-rimmed horizon sunset to the west whilst a full moon is rising oh so brightly in the east.

Elsewhere...red sky. Do they say red sky at night - sailors delight? Let's hope for another calm day tomorrow.

Diana Mackay

De dag vandaag begon voor de rode wachtgroep om 4 uur vannacht tot 8 uur vanochtend. We zijn met 12 en gelukkig konden we vannacht met 11 man starten. Het wachtlopen was vannacht niet heel erg moeilijk. Beetje zeilen hijsen, laten zakken, wachten op look-out en sturen op de Helm.

Onze middagwacht van 14 tot 16 uur was ook niet heel druk maar er waren wel wat leuke onverwachte gebeurtenissen te observeren op het dek. Zo begon ik om 14 uur met Dick het schip te sturen in een mooie heldere ambiance met grijze lucht. Na 10 minuten zagen we mist optrekken vanuit de verte en voor we het wisten was die binnen 5 minuten bij ons. De grijze sluier belemmerde het zicht en voor we het wisten hadden we ook nog wat sneeuw. Hoezo 4 jaargetijden in een dag.

Grappig om te zien en intrigerend hoe snel zoiets kan gebeuren. Op het einde van onze 20 minuten stuurwacht op de Helm ging de crew in actie. Ze hadden een veiligheidsoefening op het dek en dat leverde een hoop leuk plaatjes op in de sneeuw. Ze moesten hun overlevingspak zo snel mogelijk aan zien te trekken. Dit was het pak voor als het schip verlaten moest worden. Kortom het “ abandon Ship” alarm zou klinken. Erg grappig tafereel met rode pakken.
Sommigen van ons zagen er rode pinguins in, anderen rode teletubbies en weer anderen vonden het rode engeltjes met vleugeltjes op hun rug. Kortom er was weer even een kodakmomentje aan dek en de middag was alweer een heel eind op weg. Vanmiddag kregen we ook nog een video te zien over orca’s en hun leefgedrag. Er werd een lezing gegeven door Mike over zeestromingen en een lezing door Lex over walvissen en dolfijnen.

Kortom voor het geval je denkt dat het saai is om een oversteek te maken over de Drake Passage......dan heb je het mis! Tevens is het ook wel nu de tijd aan boord om alle indrukken van de afgelopen dagen op Antarctica te verwerken. We hebben op deze trip veel geluk gehad met het zien van allerlei dieren. ANTARCTICA met de Bark Europa is een geweldige ervaring die aan meer dan mijn verwachtingen heeft voldaan!!

Jacqueline Stoel

Touring the Melchior Islands before heading North across the Drake

I enjoyed a lie in this morning as our tour of the Melchior Islands onboard the Zodiacs was not scheduled until 1030am. I sat playing guitar in the library before setting off on the two hour excursion through icebergs and rocky mountain terrain.

It was our first exposure to open seas in some time and we enjoyed riding our small boats down the waves. We spent 15 minutes backtracking while we tried to locate one of the other zodiacs that had gone searching for wildlife but Europa confirmed they had made contact with the zodiac over the VHF radio and we continued our journey.

In the afternoon, we set our sails for the journey home across the beloved Drake. After my second watch shift, I felt tremblings of seasickness and I made my way to my bunk where I stayed for the rest of the day. I am sad to be leaving Antarctica. One of my fellow passengers described it as feeling as though she was leaving a loved one who she knows she wont see for a long time. It is unfortunately our time to leave…

Andrew voyagecrew

Vandaag zijn we vertrokken uit Port Lockroy en bereiden ons voor op de laatste landing bij Damoy Point ( Dorian Bay). Een afscheid van onze vriendjes voor het leven, de pinguins. Na het heerlijke weer van gisteren loopt iedereen met een rode neus rond (of is dat van het feesten na 2 verjaardagen en de geweldige barbecue op dek van zaterdag?) Pinguins vervelen nooit: neem een half uurtje de tijd om bij ze te zitten en je ziet de structuren binnen de waanzinnig drukke kolonie: ze doen allemaal heel zinvolle zaken: steentjes jatten bij de buren om een nest te bouwen, vinnig meppen met voorbijgangers, boodschappen doen in zee en die lange, lange weg naar boven volbrengen naar het kroost om ze te voeren en warm te houden.

Maar we raken verwend: bij de kreet ...whales... stormde de eerste dagen iedereen naar het dek om blij te zijn met een streep op de foto, hetgeen dus een walvis moest voorstellen; nu rennen we alleen nog als ze vlak naast de boot hun kunsten vertonen. ontroerend mooi!

kortom : alles zit mee en het is in alle opzichten een droomreis, met dank aan de fantastische bemanning en koks!!

margo en jacques

Bij elke landing, bij elke zodiac tocht wordt het mooier, steeds vraag je, je af of het eigenlijk nog mooier, nog indrukwekkender kan. Met elke dag dat we zuidelijker komen voel ik mij steeds nietiger in deze overweldigende natuur. Het is om stil van te worden.

Dat heeft niet alleen betrekking op de natuur maar ook de hele bemanning van de Europa, niets wordt nagelaten om het nog mooier en nog prettiger te maken. 3 extra rondjes om walvissen te fotograferen, het eten, kortweg alles, niets is te veel. Er zijn gewoon geen woorden voor.

Vandaag een bezoek aan Paradise Harbour, deze plek heeft de naam niet voor niets, zelfs de zon heeft dit begrepen.

Michel Bezemer gast bemanning

De eindeloze vergezichten, de feeerieke sfeer tussen de prachtige adembenemende ijs-sculpturen laat ons tot onze verbeelding spreken. Mia, we nemen je mee door deze wonderlijke reis.

Na een rustige nachtelijke overtocht van Trinity Island naar Gerlache Straat maken we een kleine bocht om zo in de Graham Passage te komen. Met zijn allen om zeven uur 's morgens op het dek, onze eerste bezigheid is walvis-spotten en dan pas ontbijten, het is een plezier deze reusachtige dieren te zien genieten in hun eigen habitat.

Eens de Graham Passage in, horen we het gebulder van het ijs..... en dan maar kijken waar zo'n blok ijs naar beneden valt, om deze net als zovele details op de foto vast te leggen.
Het zijn onbeschrijflijke ijs-formaties die we te zien krijgen, dat samen met de wonderlijke blauwe kleuren die alleen de natuur ons kan bieden maakt het zo spectaculair.

Het gebergte reikt tot 1260 m. Het is gigantisch vanuit onze boot, er zijn zelfs toppen van 2800 m. Als we de passage uitvaren legt de kapitein de motoren even stil, dat om weer walvissen te spotten, die grappig genoeg rondjes maken om de boot. Deze dieren zijn inderdaad heel nieuwsgierig, walvissen kunnen tot 180 db produceren, hun taal is mijlenver te horen.

We varen naar het Enterprise Island, om zo de Foyn Harbour binnen te varen, waar we een kijkje nemen naar het gestrande schip de Gouvernoren, die hier door brand tot zinken werd gebracht, met langs de kant nog een houten watersloep. We leggen even aan bij het wrak en kunnen bij een temperatuur van 3 graden Celc. lunchen aan dek, vandaag op het menu pizza in drie smaken, soep, brood en keuze aan beleg, heerlijk lekker! Tijdens deze pauze kunnen we Antarctische Witte Sterns bewonderen, die van het wrak hun vaste stek hebben gemaakt. We zetten onze reis verder door de Gerlache Straat en bewonderen deze mooie passage, wat ons alweer naar een prachtig eiland zal brengen.

Els en Fons

Allemensen!! Wat een dag!

Vol indrukken en activiteiten. Zonnig-bewolkt-mist en grote brokken ijs die naar beneden donderen. Alles is aanwezig op Trinity Island! Vergeet je nooit meer!De eerste groep gaan de ijspaleizen verkennen met de Zodiacs en de sloep, vooruitgegaan door de grote bultrugwalvissen.

De tweede groep, waar ik zelf bij zit, blijft achter en gaat later in de middag. De jongelui worden ondertussen de masten ingejaagd door kapitein Rob. Manon en Andrew halen de hoogste ra van het schip.

Na de middag vertrekt ook, onder begeleiding van de bultrugwalvissen, de tweede groep. Schitterende ijsbergen, met de mooiste vormen, gaan ons in de sloep voorbij. Halverwege onze trip, jawel, warme chocolademelk en cake, meegekregen van onze keukenprinsessen Sonja en Annalies.

Onvergetelijke indrukken, niet na te vertellen. Dit moet je dus echt zelf meegemaakt en gezien hebben. Om zes uur een presentatie van Mike over de gletsjers en sealife.

Hoe noem je zo'n dag?? Een superdag!

Marion Rooker gastbemanning

Hannah Point

Omdat er te weinig wind was om te zeilen werd ons een vroeg opstaan om de zeilen te hijsen bespaart. Na het ontbijt waren we al een flink eind op weg naar het doel van deze dag: Hannah Point op Livingstone Island.
Het was een dag met veel wisselingen.

Het uitzicht veranderde steeds, soms zaten de bergen in de mist, dan weer waren de bergtoppen en de immense gletchers te zien. Soms was het lekker op het dek, dan weer moesten we door een koude wind opwarmen in het dekhuis. Maar steeds was een roep " Whales" voldoende om iedereen weer aan dek te krijgen.

Een spectaculaire ijsberg met natuurlijke bruggen werd omcirkeld onder een spervuur van klikkende cameras.
Precies op lunchtijd waren we op de plaats van bestemming. Na de lunch met de zodiacs aan land, waar opnieuw een grote kolonie Gento en Chinstrap pinguins ons opwachtte. Gelukkig ontdekten we ook die ene Macaroni pinguin die zich had verscholen tussen zijn soortgenoten.

Spectaculair was de verschalking van een pinguin door een zeeluipaard. Ook waren weer de nodige zeeolifanten aan het luieren op het strand. Op het strand was een groep studenten uit Chili aan het kamperen, die "onze" Zodiac voor hun onderzoek leenden, waarna wij als dank hun fossielen mochten bewonderen.

Inmiddels was het weer flink koud geworden, dus de warme chocolademelk als op het dek was heel welkom.
Vroeg naar bed, want vannacht wacht een ankerdienst.

Janneke Voyage crew

Gisteravond tijdens de laatste wacht keken we nog uit over een eindeloze oceaan. Vanmorgen toen we opstonden bleken we tussen allerlei kleine eilanden te varen, waarbij hier en daar hoge rotswanden recht uit de zee omhoog staken. Tussen de eilanden dreven ijsbergen en overal om het schip zagen we groepen pinguins zwemmen. Het geeft het idee of je op een andere planeet bent aangekomen.

We gingen voor anker bij Barrientos island waar we voor de eerste keer in de zodiacs stapten om aan land te gaan. Daar stonden we dan midden tussen de pinguins. Er waren heel veel kuikens die nog door hun ouders gevoed werden.
Wat dan meestal niet in de foldertjes vermeld wordt, is de geur van zo'n pinguinkolonie, alsof je op een geitenboerderij staat die het niet zo nauw neemt met de hygiene.

Bij een wandeling over het eiland zagen we verder nog 4 soorten zeehonden waar we soms dicht langs liepen.
Helaas zat het weer niet zo mee vandaag maar daar laten stoere zeilers zich niet door weerhouden. Nu terug op de Europa kunnen we opdrogen en bekijken wie de mooiste foto's heeft.

Marjanca

Wind: NW 20 knopen
Snelheid: 5 knopen
Verwachte ETA Haitcho: zondagmorgen

04.00 uur, mijn wacht begint. 3e dag Drake Passage, wat kan ik erover zeggen...dit is iets wat je moet beleven!! De fascinerende spelingen van de natuur resulterend in 3-5 meter hoge golven, open zee zonder een enkele ander schip te zien, een opkomend zonnetje en dan de Bark Europa, temidden van deze onstuimige zee, die zich meebewegend als een vis in het water voelt....respect voor de bemanning en respect voor de zee! Ik kan me het gevoel van De Gerlache ruim een eeuw geleden bijna voorstellen....

Ik ben niet de enige hier op dit moment. Flankerend langs de zijkant ontmoet ik sierlijke Albatrossen, Kaapse duiven, Antarctische Prions en word ik vergezeld door 4 dolfijnen. Wat een gevoel van vrijheid!

17.00 uur: we zijn de Antarctic Covergence Zone door, hier wordt het water 2 graden kouder en trekken de bemanningsleden een extra laag aan, de temperatuur begint te dalen. Andere diersoorten, andere omgeving, ik ben benieuwd wat het ons gaat brengen....

Manon gastbemanning

Sixty different people, twenty days, one ship and one destination. The Seventh Continent, the biggest desert in the world, the untouched, the unspoiled. The unknown lays ahead, but also within. The new and mysterious land is not the only thing to unravel. There are also sixty different planets on board waiting to be discovered . Sixty different stories and lifes yet to be disclosed. Sixty different doors to be knocked. How did you end up here? Read it in a newspaper in a train. Looked it up on the Internet. Threw a ill-aimed dart in a map. Dreamed about it. Got drunk in Madrid one crazy night and when I woke up I was already on board. And yet these sixty unaquainted souls somehow decided to spend the trip of their life together. Only that they didn't know yet.

Christmas and New Year are usually spent around family and close friends. For most of us in this trip, our first task was to find a new family on board. It all started with the watches, but then smoking meetings went on, and so did wine reunions, chess encounters, pocha games, screaming poker dices, ubiquitous bottomless tea cups and neverending midnight beers. While penguin colonies were being discovered, minky whales were being spotted, icebergs surrounded and hills climbed and slided, also bonds were being tied and friendships being built that only the future will tell how far they get.

Some people came here for the birds, some others for the sailing, others for the whales, for the adventure, for the landscape, others for being beaten at chess one time after the other... And I think they all got what they wanted. Only the few of us who came here for the polar bears were a little bit disappointed. But just a little because in the end I believe that we all got way more than we expected. Not only we got what we had already seen when we googled "Antarctica" back home. We also got the human experience, amazing, intense and fascinating.

Traveling is always exciting, and it certainly involves visiting new places, climbing new mountains, spotting new creatures and being framed in front of a lot of new monuments and landmarks. But, at least to me, a trip is way more than that. Getting to know new people and sharing a little bit of yourself with them is always one of the top highlights of a journey. I wish there was a way to take pictures of this part of the trip just to be able to explain what I lived when I get back home. Because "regular pictures" are definitely not enough. Very hard to explain, but very easy to understand if you have lived through it. Intangible and yet priceless.

Humans are so stupid that we only miss what we once had when we don't have it any more. All this trip has been a dream come true. Literally. Including the always tricky crosses over the Drake Passage. It was five days ago when we had our last landing in Antarctica. It was probably not the best, and yet it was one of the longest. I remember how we were all lingering our way back to the Zodiac so that we could feel the Antarctic ground under our rubber boots just for a little bit longer. It seemed like we did not want to leave. Well, I did not want to leave. This last landing was the beginning of the end. We all knew it and I am sure that none of us wanted THIS to end. "THIS", in big bold capital letters, the full experience, the whole thing, way beyond the pictures and the landings.

This evening we'll be back in Ushuaia and in a couple of days we will all be more or less back in the real world. Because, believe it or not, these last 20 days were just a dream. A beautiful dream. The bad thing about dreams is that you only realize that you've been dreaming once you wake up. I wish you all a happy and smooth awakening. See you in the other side.
David

I've fallen in love! Fallen in love twice.

Firstly fallen in love with the ocean. As usual attracted by water, the element of my life, what else could it have been! , But I'd rather leave the descriptions of oceans and seas to all the writers and poets, because they can do this so much better.

My second love, turns out to be a ship, a beautiful, very well maintained ship, with an excellent crew, who are giving me a chance of a lifetime to experience life at sea! Again I won't get into details or descriptions, it is a challenge, which you have to experience yourself.

But I would like all of you, who are, were or are going to be an board of the Europa, to know that it is the best experience ever! Hope to be back again.

Although I was not supposed to write today, I just had to get this out.

Anitra Bibo

It is a sad day today. Today is the last day that we will see Antarctica since we will start our return trip to Ushuaia this afternoon. In the morning we have made our last trip with the Zodiacs around the Melchior Islands. The Melchior Islands are a group of islands located between Anvers Island and Brabant Island, west of the Antarctic peninsula. The group was split in two, one for the 8.00 tour and the other for the 10.30 tour. For whatever reason the 10.30 shift was a lot more popular.

Like the earlier tours we have made with the Zodiacs it was again a beautiful trip around the islands and icebergs, spotting some seals, birds and a few lost penguins along the way. Again very beautiful - but maybe some people were a tiny bit disappointed about the wildlife after seeing several orcas yesterday.

After lunch it was time to start our return trip to Ushuaia over the Drake Passage. And the start was promising: Stormy weather with snow and rain.
Everyone was thinking back to our first trip on the Drake Passage when we had a lot of sun. This also means that we have started our watches again. If people did not want to, they do not need to do any night watches anymore.
But most people volunteered doing the night watches. Also the first signs of seasickness appear again. Nothing serious, so you do not need to worry. A promising start for the following days...

Theo Molenbrugge

Zo'n oud en nieuw maak je nooit meer mee..... het bleef licht, de zon scheen over onze boot en de party tent maar ook over het ijs drijvend in zee. Een pracht licht en effectspel: wit, rood, orange en alle schakeringen.

Als je even naar buiten keek werd je wederom betoverd door het fabelachtig schouwspel. Ongelooflijk mooi. Binnen een groot feest ,zeer goed verzorgd, Hollandse oliebollen en appelflappen en een borrel en -om twaal uur 12 pinda's voor iedere maand geluk, eentje op elke luidende bel in te nemen van een van onze Spaanse vrienden (van 2359.30 tot 0001.30uur). We hopen op een heel jaar geluk voor een ieder!.

Tot in de vroege uurtjes genoten van deze bijzondere oud & nieuw . Toch de oogjes gesloten en vanmorgen weer gezond en vrolijk op om naar Petermann eiland te gaan waar een kolonie Adelie pinguins druk doende is eieren uit te broeden en hun kuikens te bewaken voor de skua's . Een pracht spectakel, kuikens in verschilllende omvang, dicht onder moeder's of vader's buik en snavel omhoog om honger te stillen.Of voorzichtig de eertse stappen alleen, goed in het oog gehouden. Je blijft ernaar kijken.

Tussen hen een klein aantal blauw oog- aalscholvers met drie grote kuikens, ook hongerig, maar moeder is druk bezig het nest bij te houden en zichzelf schoon te maken. Wat een blauwe ogen!

Een tochtje op het water en een volgende landing in Charcot's bay-- het moet fijn geweest zijn een beroemde neuroloog als vader te hebben zodat je als zoon zelf twee expedities naar dit inspirerend oord kunt maken. Charcot junior bleef wel de hele winter weg- wij zijn dat niet van plan. Hoewel onze terugtocht even lastig bleek.

We hebben een wandeling gemaakt in de sneeuw met een daadwerkelijk oneindig vergezicht , ijs, water en bergen, waar je kijkt de verrre verte. Om stil van te worden. Terug was de baai volgewaaid met ijsbergjes, maar dankzij de vindingrijkheid van onze zodiacvaarders allemaal veilig en warm aan dek. Een onvergetelijke eerste dag van het jaar!

Nu voor de meesten van ons tijd om de oogjes te sluiten en te dromen van alle goeds van vandaag en de afgelopen dagen, of van de nabije toekomst. We zijn in een bevoorrechte positie om in zoveel moois rond te lopen en te varen, we genieten ervan- om nooit te vergeten.

Voor iedereen een fantastisch 2010!

Frederik & Ellen

We made over 4kts under sail through the Lemaire and Peltier Channels before rounding Curie Point to drop anchor in Port Lockroy at 01.00 this morning. Europa comes alive under sail and it was a joy not be motoring at last.

After catching up on sleep lost to long Antarctic days we went ashore to visit the "living museum" on Goudier Island. Restored in 1995 and run by the UK Antarctic Heritage Trust, this old British Antarctic Base is exactly as it was when it was closed in 1962, and gave us the opportunity to explain the complexities of pounds, shillings and pence to our fellow trainees. It was good to hear that research on the Island is showing that human presence
is having no significant effect on the Gentoo penguins' breeding.

After another magnificent Europa lunch served on deck we took the Zodiacs to Jougla Point to walk between the penguin colonies, and saw parents vigorously defending their chicks against the predatory Skuas, and the blue
eyed shags feeding their chicks.

We climbed to the highest point on the promontory (without actually going on the glacier) where we enjoyed magnificent views over the sheltered anchorage before the (almost!) obligatory snow slide down to the water's edge where we found a Weddell seal happy to pose for photos.

Some of the crew took the opportunity for a short swim and at the end of our short Zodiac ride back to the ship we were welcomed with Gluwein.

At the end of another magical Europa day we are looking forward to tomorrow and our last landing at Dorian Bay before heading north through the Neumayer Channel to the Melchior Islands. The skipper's latest forecast of 24kts from the East promises more opportunities to set sail, switch the engines off, and enjoy Europa in her natural element.

David & Chris Homer

After we entered Neko Harbour on a quiet sunny day, we landed directly on
the shore. Very special, these were our first steps on the Continent of
Antarctica. Of course we were welcomed by a big colony of gentoo penguins.
In this bay big pieces of snow and ice regularly break off the glacier and
cause little tsunami. After a steep climb in deep snow we reached a vantage
point with beautyful panoramas. The icebergs and smaller pieces of ice
glittered as diamonts in the clear greenblue sea. Our ship was shining
proudly in the blaring sun. High up at our vantage point we listened
silently for more then 15 minutes to the noise of the colony and the thunder
of avalanches. In the afternoon it was cloudy and cold, but with a lot of
clothes the zodiac-tour through Paradise Harbour was beautyful. Especially
the breeding blue-eyed-shags were interesting. And in the evening another
landing. This time on the Argentinian base that is not manned at this
moment. Another day filled with different expierences.

Anneke, Ad and Annet

If you would need to imagine a unique place at the end of the world, I
highly doubt that your fantasy would come up with a place like "iceberg
graveyard" at Trinity Island. Every minute the landscape of the bay changes.
The current closes in an uncountable number of icebergs. On one there where
crabeater seals, on the next one a leopard seal was taking a sun bath. A
little bit further some chinstrap penguins were playing on a huge iceberg.
All of this is too beautiful to express in words. And as soon as you think
it can't get any better, all of a sudden there are this humpback whales
showing of. Our zodiac driver Robby made it a perfect day searching for a
needlehole entrance to another labyrinth of icebergs.
Back on board some people even thought about putting on their bikini (but
with 6 degrees finally decided to just enjoy the sunny weather with no wind
at all). For sure this has not been just another nice day in the Antarctic
summer!

Greetings from the sundeck at the end of the world.

Caroline

Hello to everyone everywhere from all of us on the good ship Bark Europa!

Today we arrived at Deception Island entering through the Neptune's Bellows.

The weather was cloudy with less wind than last night's very windy snowfall.

After breakfast, and with acceptable Zodiac landing conditions, we landed and hiked
on lava and ash hills. Most of us took the fast way back by sliding down a
snowy hill.

After lunch, we landed at the research station that was destroyed by
earthquake and where there is a thermal stream of water just under the beach
at water's edge. We dug pools in the beach which quickly filled with very hot water.
Those of us who dared, removed their outer clothing and went into the pools in their bathing suits. Hot water bathing in Antarctica

with chilly wind all around us and very cold water behind us! From the hot
pool we dove into the cold water! The water was so cold we quickly returned to the hot
pool to warm up again!

After dinner, we made our third landing at the old whaling station which is
quickly collapsing

from the heavy winter snowfalls. We hiked up a hill and found ourselves on
the edge of a cliff

looking out at the sea and a few icebergs. Far out, the sun reflected on a triangular shaped

iceberg and made it shine like a diamond floating in the sea. The setting
was a beautiful image which will be remembered.

All in all, it was a busy and amazing day! We are very appreciative of the
Captain's and entire crew's diligent hard work and tireless efforts that
make this awesome voyage possible. Great crew and friendly travellers.
We are having a wonderful time. What a grand day!

Best Wishes to All and Hoping that you are All well,

Jim M. from New York

Friday 25 December 2009 was a special day. Not only because it was Christmas Day, but especially since we had our first landing in the Antarctic region. After a couple of days of sailing through the Drake Passage we have arrived at the South Shetland Islands, and today we will do our first landing on Barrientos Island, part of the Aitcho Islands.

We were lucky to be able to do two landings this morning, a short one in the morning and a longer one in the afternoon. Contrary to the sunny weather of the past couple of days it was clouded this morning. No problem, just dress appropriately and then it´s time to go to land. Finally the opportunity to see the chinstrap penguin and the gentoo penguin from very close! And we definitely got our chance to admire and to photograph these funny animals. There was even one king penguin who apparently got lost and who was standing there very graciously and lonely. In addition there are also several elephant seals: big, ugly animals that can burp rather noisily. Really great to see these animals so close by.

After spending one and a half hour on the island we went back to the boat for lunch. Around 14:00 we went for our second landing in Barrientos Island. The challenge was a somewhat bigger: Mild snow came up (a White Christmas!) and the wind became stronger. We went in different groups of around 10 persons led by one of the guides. It was an interesting trip, dealing with the elements of nature.

At night we enjoyed a fantastic three course Christmas dinner prepared by the crew, accompanied by some nice wines taken on board in Spain. Dennis took the guitar and everyone sang along the with the different songs. A perfect end to a special day.

Theo Molenbruggen

Vannacht berichten waar je niet gelukkig van wordt , in de buurt een jacht in nood. En zoals het hoort gaan we van onze koers af richting de opgegeven plek des onheils- een mooie gedachte op kerstavond redding te kunnen geven aan mensen in nood. Voor hen gelukkig , voor ons ook fijn, waren er eerder anderen in de buurt, dus onze koers hervat op weg naar alweer een prachtdag op de Drake. Blauwe lucht, zonnetje en veel water om ons heen. Iedereen kan inmiddels genieten van het leven aan dek, de zeeziekte voorbij.
Vele zeevogels, grote jagers, kleine antarctische stormvogels met een magnifiek zwart wit patroon op de vleugels naast voor en achter ons. Dansende pinguins in het water , floeps weg zijn ze weer. Een waterspuit in de verte , een vin boven het water, de eerste walvissen zwemmen voorbij. Minky's denken we. Af en toe een spuiter , er moeten er meer zijn. De oceaan kent vele bewoners , we zien er een paar en wij zijn de vreemde eenden die er enorm van mogen en kunnen genieten. Een bijzondere kerstavond zonder denneboom , meer ongetwijfeld met vele goede gedachten in de hoofden van de opvarenden van de Europa, voor de thuisblijvers alle goeds!!!

Ilva Grams

Precies om 12 uur 's nachts sloot de ijsberg competitie. Iedereen heeft zijn
beste gok doorgegeven voor wanneer de eerste ijsberg gespot zou worden. En
tegen de meeste verwachtingen in, hebben we daarnet om een uur vanmorgen de
eerste gezien!
Verder hebben we vandaag alweer een prachtige zeildag gehad! Omdat we
vannacht de Antarctische convergentie zone zijn gepasseerd, was het een
frisse dag. Het zonnetje en de wind schuin van achter maakten het plaatje
compleet. We rollen nog een beetje, maar gelukkig zijn de paar mensen die
zeeziek waren vandaag weer op.
Vanmiddag hebben we zelfs de douche getest. Douchen op zee was een nieuwe
ervaring, maar ondanks dat het een grappig gezicht is om het water om je
voeten te zien klotsen, ging het heel gemakkelijk.
Nu weer verder met de voorbereiding voor kerst.

Hartelijke groet,
Maarten en Marianne

Noon position: 56.45S; 064.58W; wind: W 4; cloud cover: 6/8; Swell: conf. low
done: 161nm, to go: 376M Barrientos Aitcho

En we zijn onderweg. Zes uur in de ochtend scheepstijd. Hebben Kaap Hoorn West van ons.

Het is nu 22 december. De eerste nachtwachten zijn doorlopen en we zijn getrakteerd op een prachtige ochtend. De wind in de zeiltjes en een ochtend zonnetje. Keurig. De eerste dagen staan altijd vol met informatie. Van roerinstructie tot albatros herkenning, van "een hand voor het schip" tot zeevasten camera's en laptops. Iedereen tot nu toe slurpt alle informatie op. Beetje zenuwachtig voor de Drake en och als we toch eens een ijsberg gaan zien. Prachtig allemaal weer. Ik word weer helemaal enthousiast. Het weer is ons goed gezind. Natuurlijk zal een zeeman wel altijd iets te klagen hebben maar de wind komt uit de goede richting. Ik wil graag ieder alvast veel leesplezier wensen en voor hier aan boord een fantastische reis. Wij gaan ons uiterste best doen om alle ervaringen zo goed mogelijk te omschrijven en er mooie reisverhalen van te maken.

Voor nu; de hartelijke groeten vanaf de Drake Passage en tot spoedig schrijfs.

Marteyn Blok.

Stuurman

Middag positie 55°59.6'S 067°12.3'W, wind WSW 4 Bft, bedekking 8/8, temperatuur 9.9, water temperatuur 7.9, afgelegd 141nm, te gaan Ushuaia 135nm

Om 8 uur 's morgens nemen we met de witte ploeg de wacht over van het rode team. Afgelopen nacht is voor het eerst sinds dagen land gespot en inderdaad zien we in de verte een eiland. De albatrossen hebben ons op hun beurt ook ontdekt en vliegen op de wind met ons mee. De zon komt voorzichtig door en een half uurtje later staat een aantal van ons klaar in trapeze om in de masten te klimmen en de zeilen te hijsen. Na dagen met noordenwind motoren in de woelige wateren van de Drake Passage gaan we nu toch echt zeilen.
Helemaal geweldig! Ook erg fijn voor de mensen die nog willen ontbijten en geen vier handen hebben om alles vast te houden;-) 'Chief Penguin' doet in de tussentijd op het voordek haar uiterste best om onze aandacht te trekken. Helaas voor ons duurt dat zeker een kwartier...
Resultaat: een privé dolfijnenshow voor Joan en uiteindelijk een man of tien die enthousiast naar binnen rent om camera's te grijpen en vervolgens mee te genieten van dit Dolfinarium in de Drake.
En dan zeilen we rond Kaap Hoorn!!! De radio oproepen van de Chilenen komen helaas 'erg slecht' door. Tijd dus om toch een zodiac te water te laten (ach..we zijn er nu toch) en nog wat mooie foto's te maken van de Europa met Kaap Hoorn op de achtergrond.
Eric meldt bij zijn eight o'clockie dat we mooi op schema zitten.
Morgenochtend om 7 uur worden we het Beagle Channel ingeloodst. Ook is er de uitslag van de fotowedstrijd. Prachtige inzendingen in de categorieën wildlife, landscape, people, freestyle, video, en natuurlijk de Europa. De winnaars krijgen een fles wijn.
Het wordt dus weer gezellig in de bar vanavond!
Marjolein, trainee crew member

Noon position 58°19.2'S 066°44.4'W, wind N 5 Bft, cloud cover 7/8, temperature 5.9, water temperature 4.6, sailed 150nm, to go Ushuaia 262nm

56 people have shared this Ship
the white Bark Europa, on a fantastic trip
a trip south, to now no longer unknown lands
but where whales, penguins and krill rule at hand.

The story that follows, here it is sold, Of 56 souls on a journey untold:

We left Ushuaia, on a morning days ago,
Bound for the south out the Beagle Channel,
Four days in the making, The Drake saw us shaking, Between waves and the rain,
The gusts that came,
and finally one evening there was land in sight, Livingston Island in the evening so white.

From there we went hopping,
The degrees down south,
With skies so blue,
And the noses - some red,
In between icebergs and ice flows,
To black sandy beaches,
Where most of the brave ones,
Went into the dunes,
And breached the surface
of Pendulum Cove.

A slide down the hill
At Neko and Almirante Brown
Brought the people straight down
With some 'a little bit broken' noses,
And bruises here and there
All back on board, and through the Lemaire.

The channel and it's towering mountains
With whales playing near by,
And the sunshine on our side
A day later it turned
To ice shoals all round
Fighting our way
To the Post office and a surprise,
That waited for us all,
once the people returned
A Barbecue on a ship
What a great rounding of the trip!

The story winds down
With just a few more days to go,
The Drake in its grip,
And we're on our trip,
The time is near, for our trip to end,
but the drake and the winds,
won't let us bend - the rules of the ocean the 56 souls some shaken, some stirred Some - oh so ready to go!
Here's the end, I'm gonna let go.
Val

Middag positie 60°38.3'S 064°54.7'W, wind NNW 4 Bft, bedekking 8/8, temperatuur 3.5, water temperatuur 0.6, afgelegd 117nm, te gaan Ushuaia 423nm

Ja, wat moet 'n mens daarover schrijven?Geen feest in elk geval, voor de zeezieken onder ons...
Dat eenmaal te boven, is 't 'n prachtig gezicht al die hoge golven, die over 't dek heenslaan! En die stoere bemanning klimt omhoog of er geen zuchtje wind staat!
Nog tweeënhalve dag, dan is er weer rust in de tent - in de kajuit in dit geval! - dan staat 't Beaglekanaal weer op 't programma. Op de heenweg hadden we al wind tegen; dus weinig van zeilen terechtgekomen...op de terugweg is het al niet anders, met morgennacht 'n fijne storm tegoed!
Het is meer dan 'n fantastische reis geweest dit! Mede door die fantastische kokkies, die ons werkelijk vetgemest hebben (dus thuisfront:
laat die kalkoen maar zitten met kerst, broodje kaas nemen we ook genoegen mee, haha...)! Vandaag de 4e jarige aan boord; mag elke dag..als er zulk lekker gebak uit de keuken vandaan getoverd wordt!
Ik ga m'n bedje opzoeken; vannacht om half vier gaat de wekker weer, we draaien allemaal mee met de wachten op t dek (volgende keer toch maar dat Rijnreisje of de LoveBoat?).
vette nachtzoen, S@nny

Noon position 62°35.3'S 065°02.8'W, wind NNW 3 Bft, cloud cover 7/8, temperature 0.1, water temperature 0.2, sailed 118nm, to go Ushuaia 535nm

I watched our captain yesterday post a drawing to the blackboard in the deckhouse of two tall ships on the nightly seas, some serious weather in the distance. It read: 'Tornado at night, captain's delight!' Was he trying to tell us something? Since we left the Melchior Islands yesterday after lunch, the sea has indeed gotten rougher on us once again. As soon as we hit the open ocean, the roller-coaster experience was there again. Imagine pouring a coffee or washing your hands, and the flow of liquid swirls around in uneven circles in front of your eyes - this is what it is like. Not to mention that you are being thrown from one side to the other of your cabin whenever you are not holding on to anything. Gravity works, but some other forces are at play as well right now, and they do help us move suddenly in rather unexpected directions. :) On deck, everything that could not be secured by extra rope, has vanished. The watertight doors are shut. Is there more ahead we have not learnt of? This at least was not what happened on the way to Antarctica. Unanswered questions ... I will go get my harness now, click onto the safety ropes and get back out there to do my watch. To the rest of the world: Yes, we are still rolling, very much so, and half of us are also still standing. What a delight late at night, somewhere in the southern Drake on the way up to Ushuaia.

Stefan

Middag positie 65°06.8'S 064°00.7'W, wind SSW 2- Bft, bedekking 2/8, temperatuur 3.5, water temperatuur 1.4, afgelegd 48nm, te gaan Vernadsky Station 26nm

Lemaire Channel - Verjaarswensen aan Willemijn - Zuidelijkste punt - andere mensen!

Iedere dag aan boord van de Europa is opwindend, of het nu een dag met 3 landingen is of een rustige cruise dag. Vandaag was de perfecte combinatie. Na uitslapen en een laat ontbijt kwamen we aan dek met perfect zonnig weer en meer van dat verbazingwekkende natuurschoon. Ik denk steeds dat ik het mooiste al gezien heb dat ik me kan voorstellen en dan tovert Antarctica weer een ander juweeltje tevoorschijn. Het juweeltje van vandaag was het Lemaire Channel, een nauwe passage met aan weerszijden steile kliffen, die ons doorvaart biedt naar ons zuidelijkste punt langs het schiereiland.

Iedereen bracht de ochtend al koffie drinkend aan dek door, terwijl in het zonnetje van het uitzicht werd genoten. De rotsen en gletsjers die aan beide zijden boven ons uit torenden. Het is ongelofelijk dat een plaats met hoofdzakelijk vier kleuren (wit, blauw, bruin en grijs, oh, wacht ik vergeet er een...en zwart), een dergelijke variëteit en overvloed aan unieke beelden kan bieden. We cirkelden uitgebreid rond tussen de prachtig gebeeldhouwde ijsbergen. Kleur krijgt een nieuwe betekenis als je het over ijs hebt. Het ligt niet op het object, maar het verspreidt licht. Het is dynamisch en levend! Blauw komt van binnenuit naar boven en onder water is het ijs turkoois. Zelfs onze voetafdrukken kleuren blauw terwijl we door de sneeuw wandelen. Een tijdje later komt een paar bultrug walvissen ons vergezellen, terwijl ze zich voeden met een overdaad aan krill. Ze naderden de boot tot minder dan 10 meter! We zijn constant onder de indruk van de prachtige natuur hier.

Maar het was nog nier over! 's Middags bereiken we het meest zuidelijke punt op de wereldbol dat we ooit zullen bereiken, op breedtegraad 65 graden 14.77 minuten zuid. Daar maakten we twee landingen. Enige tijd geleden hadden we al overblijfselen gezien van de mens' vroege aanwezigheid uit het walvistijdperk. En die van modernere tijden in de vorm van cruiseschepen met passagiers en verscheidene al dan niet bewoonde zomerbases op het Schiereiland. Maar vandaag zien we voor het eerst echte mensen! We gingen aan wal om het onderzoeksstation Vernadsky te bezoeken alwaar we met een warm Oekraïens welkom werden ontvangen - en wodka natuurlijk! We kregen een rondleiding door het station dat in de negentiger jaren voor één Britse pond werd aangekocht van de Engelsen. En daarna bezochten we de beroemdste bar van Antarctica, Faraday Bar. Compleet met huis gedistilleerde wodka, een prachtige, houten bar, discolichten en de meest zuidelijke cadeauwinkel, het was een zeer welkom minifeestje!

Later bezochten we Wordie's hut, de oorspronkelijke basis die nu als weekendhut dient voor de staf. De uitrusting, voorraad etenswaren, muziekinstrumenten en de eenvoudige accommodatie gaf ons een idee van hoe 't leven op Antarctica vroeger moet zijn geweest en het begin van de onderzoeksperiode op Antarctica. Zeehonden, pinguïns en zeehonden kwamen ook 'n kijkje nemen! Met weer een berg nieuwe beelden en ervaringen, was dit wederom weer een fantastische dag op onze Antarctische vakantie!

Haley Chutz

Noon position 64°51'S 062°32'W, wind VAR 1 Bft, cloudcover 8/8, temperature 2.3, water temperature 1.7, sailed 105nm (since December 5th), to go Paradise Harbour 16nm

Another wonderful day!
Monday 7 December. Already halfway through our trip, time is flying past. This morning we began with an early trip at 9:30 to Neko Harbour to view yet another fascinating Gentoo colony. Dan had forewarned us that after a hike up the hill we'd probably be able to slide down. So the real speed demons had prepared well and brought a plastic bag. After a few people had smoothed the route, the rest could enjoy a fast ride. The slope was so steep though, that the crew on board the ship could hear our shrieks. Despite a few snow-burns, grazes and bruises, there was a lot of fun to be had.

After Neko Harbour, on to Paradise Harbour for a landing at the Argentine research station Almirante Brown. And, yet another perfect slope for sliding. We didn't bother at all with the station. Everybody charged up the mountain, in order to hurtle down again. Even the crew joined in to play in the snow. A good day for fun.

Content after another delicious meal from our wonderful cooks, we could hoist ourselves into the zodiacs for a tour around Paradise Harbour. The picture was completed with the setting sun shining on the glaciers. Several hundred photos later, we could bring this wonderful day to a close.

Mirelle

Noon position 63°51'S 060°54'W, wind VAR 1 Bft, cloud cover 2/8, temperature 0.8, water temperature 1.8, sailed 71nm, to go Enterprise Island 53nm

December 5th: time to sleep in for a while. After another 4-star breakfast, Dan gave a lecture on glaciers and all the different varieties of ice.

Afterwards a 5-star lunch on deck and time for a Dutch surprise: we were going to celebrate 'Sinterklaas' tonight, an old Dutch tradition. Everybody had to draw a small paper with a name on it and prepare a little gift for that person. In the afternoon Zodiac tours at 'Icebergs Graveyard', a breathtaking spot where icebergs spend the rest of their days slowly melting away. High rocks and all varieties of shape and all shades of blue surrounding our little Sloopies. Half way we tied up the dinghies for a cup of hot chocolate and cookies. SUPER!

At the bar, Niek explained about the Dutch Sinterklaas tradition, and the huge Dutch colony sang: 'Sinterklaasje come in, because we're expecting you'. And then....: A scream from the upper deck: He's coming, he's coming!
And yes! On the horizon you could see a zodiac with the Holy Man coming straight to our ship. And even his helper 'Black Pete' was there. Al the way from Holland to see us in the Antarctic! Thanks to the time difference he arrived just in time for dinner and a glass of beer.

After a lovely 'nasi'-dinner, time for the special gifts that everybody had prepared and a lot of laughter about these 'surprises'. Before bed a Shackleton DVD that made us realise again how lucky we are.
Because that's how it is: we get everything we need (OK, except for a lack of sleep maybe....): the weather is great, the food fantastic and the crew is going out of their way to make us happy. And Antarctica itself: so beautiful, so unspoilt, so breathtaking that it's hard to explain. It is something you have to experience yourself. And that's what WE are doing!

Greetings from us 56 Lucky Bastards!
Joan

Middag positie 62°56'S 060°38'W, wind S 1 Bft, bedekking 8/8, temperatuur 2.8, water temperatuur 1.6, afgelegd 50nm, te gaan Pendulum Cove 2nm

Deception Island: Antarctische pinguïnspa
Bark Europa had 'n geweldige dag vandaag. Ze was vroeg opgestaan vanochtend om Half Moon eiland te verlaten, waar ze de nacht vlakbij de onbewoonde Argentijnse basis Teniente Camara had doorgebracht. Het weer - grijs, bewolkt en een beetje sneeuwachtig - veranderde, dus vlak na middernacht haalde zij haar anker op om haar weg te vervolgen naar Deception Eiland, een fascinerende krater waar je door een nauwe opening in kunt varen.

Zij kwam er in de vroege ochtend aan. De zodiacs brachten iedereen aan land voor een wandeling door een zeer jong vulkanisch landschap, met steile hellingen, bergkammen, overal zwarte aarde en eindeloze sneeuwvelden. Dan, een van onze gidsen, vertelde ons alles over de geologische 'leckerbissen' en - eindelijk - kon iedereen op de rug of buik of zelfs op de rugzak, van een van de steile hellingen afglijden! Een sneeuwbalgevecht van buitengewone dimensie volgde, compleet met strategische aanvallen en een berg natte handschoenen.

Terug aan boord was er wederom een kans om in het tuig te klimmen, wat ik maar al te graag accepteerde. Wat een uitzicht vanaf het kraaiennest!! De lucht was ook volledig opengetrokken. De diepblauwe kleur, het krater meer'
bedekt met drijvend ijs en de met sneeuw bedekte kammen van de kraterrand, het was werkelijk een spectaculair gezicht. Plotseling kwam de Europa tot stilstand: zij was op het strand gelopen.

Wat was er gebeurd? Hadden de vulkanische rookpluimen de hersenen aangetast? Al vlug realiseerde ik me dat we niet zomaar vast waren gelopen, maar dat we in het pinguïn paradijs waren aanbeland. De stoomwolken hingen boven het strand. Dit werd veroorzaakt door verwarming van de gravel als gevolg van vulkanische activiteit. Een paar eenzame pinguïns stonden langs de oever van het meer, bewegingsloos, genietend van de warmte.

Al snel was er een rij van gaten gegraven met de meegenomen schep en iedereen genoot in het 'stoombad' intens van een koud biertje met een Antarctisch uitzicht op de kraterrand en de Europa in een aangename, warme omgeving! Wat een heerlijk relaxmoment, wat een luxe! Met het opkomend tij begonnen onze sporen te verdwijnen en we keerden terug naar het schip om een douche en een drankje voor het avondeten. Geen twijfel mogelijk, Deception is werkelijk een Antarctische pinguïn spa.

We hopen dat we ook hen enig vermaak hebben geboden in het reguliere dagprogramma - er waren in ieder geval meewarige blikken van de Gentoo pinguïns die ons nieuwsgierig zelfs tot op een meter afstand benaderden! Dank voor het delen van jullie spa, dit was een van de meest onverwachte en ongewone verwen momenten sinds lange tijd!

Stefan Klose

Middag positie 62°33'S 059°53'W, wind W 4 Bft, bedekking 8/8, temperatuur -0.8, water temperatuur -0.6, afgelegd 35nm, te gaan Yankee Harbour 2nm

Beste vadertje Kerst,
Zou u mij alstublieft een pinguïn cadeau kunnen geven deze Kerst? Ik ben heel braaf geweest dit jaar. Ze zijn zo leuk om naar te kijken en doen van die gekke dingen, zoals op hun buikjes vallen en steentjes stelen van elkaar nesten. Een aantal is behoorlijk smerig door de rode poep die niet lekker ruikt. Ze gaan naar zee om dit af te wassen.

Ik heb twee types gezien. De ezelspinguïn is zwart en wit met een rode snavel net als Rudolf's neus. De kinband pinguïns hebben een zwarte snavel en een lijn onder hun kin, het is net alsof ze een feestmuts op hebben. Sommigen zitten op hun eieren in een nest van gestapelde steentjes. De anderen waggelen wat rond met hun flippers. Ik kon wel uren naar ze kijken. Dit zal me vast van het verkeerde pad afhouden volgend jaar.

Ik heb ook Weddell zeehonden gezien, die eenzaam op het strand liggen. En grote zee-olifanten die gezellig samen op elkaars lip hangen en de meest verschrikkelijke luchten uitstoten als ze boeren.

Het weer hier is net als thuis. Het is koud maar niet te winderig en het water is rustig. Er is wat sneeuw gevallen vandaag en alle eilanden zijn onder een dikke laag bedekt. Er zijn veel ijsbergen hier. Met vele verschillende kleuren blauw.

Veel succes met alle kerstbezorgingen.
Richard (leeftijd 30, terugkerend naar zijn 7e jaar)

Middag positie 62°27'S 059°42'W, wind N 2 Bft, bedekking 3/8, temperatuur -3.2, water temperatuur 1.3, afgelegd 107nm, te gaan Barrientos Island 3nm

Ik begon 2 december 2009 enigszins overrompeld door een vroege wake-up call van Nicole. De eerste ijsberg was gesignaleerd om 03.22 uur en Richard was degene die hem het eerst had gezien. Hij verzekerde zich daarmee van de
hoofdprijs: een glas whiskey. Haley had de juiste tijd geraden en kon haar prijs ook incasseren. Het was de ontknoping van een spannende wedstrijd.

Halverwege de ochtend was iedereen aan dek om de South Shetland Islands te bewonderen. We waren na dagen varen nu echt in Antarctica aangekomen.
Met het indrukwekkende landschap van blauw water, wit ijs en zwarte rotsen dat aan ons voorbij trok, leken alle herinneringen aan de vierdaagse oversteek over de Drake Passage in een klap te doen vergeten. Dit was een onaangeraakte wildernis in de puurste zin van het woord.
Vanwege het mooie weer werd de lunch aan dek geserveerd. Vandaag stond er pittige tomatensoep, pasteitjes, vers brood en koud vlees op het menu). De pinguïns zorgden voor live entertainment.

De lunch ging er zoals altijd goed in bij de meesten (een aantal hielden het bij de geur opsnuiven) en daarna werden de reddingsvesten aangetrokken voor het tochtje in de rubberboot naar het eiland Barrientos.

Bij aankomst waren er op het strand vele kinband- en ezelspinguïns. Het was lachwekkend te zien hoe onhandig ze zich voortbewegen aan land. Vervolgens baanden we door de maagdelijk witte sneeuw een pad omhoog, waren we achter elkaar over naar boven wandelden, soms struikelend over onze eigen voeten in de diepe sneeuw.

Er is zo veel te vertellen in een dagverslag. Veel dieren, de een na de andere glimlach, prachtig weer, ongelofelijke uitzichten en landschappen.
Als ik een woord mocht kiezen om uit te drukken wat ik vandaag voel, dan zou het 'bevoorrecht' zijn. Vandaag hebben we de dierenwereld in al haar overvloed mogen aanschouwen op een piepklein stukje van wat als een van de grootste wildernissen van de wereld wordt beschouwd.

Het behoud van Antarctica was in mijn gedachten terwijl ik de dag beëindigde met een glas port.

Voor de familie thuis - ik heb de Drake Passage overleefd (ik heb zelfs een kaart gekocht voor vertrek waarop dat staat geschreven - een aantal vinden dat misschien gek, ik denk positief!). Veel liefs, Lisa Spengler

Middag positie 60°56'S 061°28'W, wind SbyE 2+ Bft, bedekking 8/8, temperatuur -0.1, water temperatuur 0.0, afgelegd 123nm, te gaan Barrientos Island 99nm

We zijn er bijna..
De avond van de vierde dag op de Drake Passage. De vorige nacht is de Europa bedekt door een laag sneeuw, die nog niet helemaal is verdwenen. De laatste twee dagen varen we al op de motor, waarvan één dag omdat er geen wind was en één dag met tegenwind. Deze oversteek zijn de stormen ons bespaard gebleven, hoewel de bijna altijd aanwezige deining zo nu en dan toch wat oncomfortabel was.

De weerfaxen die we via een Chileens radio station ontvangen laten zich jammer genoeg niet altijd rijmen met de werkelijkheid om ons heen. In opeenvolgende faxen, worden soms eerder gemelde lage druk systemen weggelaten, om bij de volgende editie weer op de kaart te verschijnen.

Livingstone Island, 62 mijl hier vandaan, is aan de zuidelijke horizon zichtbaar in het licht van de ondergaande zon. De komende dagen gaan we weer een nieuwe groep reisbemanning, kennis laten maken met het Antarctische landschap. Nu al, loopt iedereen opgewonden over dek bij het zien van het ijsbedekte eiland aan de horizon.

Eric

Middag positie 59°07'S 063°15'W, wind E 2+ Bft, bedekking 1/8, temperatuur 3.5, water temperatuur 2.1, afgelegd 151nm, te gaan Barrientos Island 226nm

Een verhaal van twee wachten

Een wereld van verschil tussen twee wachten op de Drake Passage. Voor mijn wacht (blauw) begon de dag met een stevig ontbijt om 07:30, gevolgd door de wacht om 08:00. Gedurende de nacht was de zee kalm gebleven terwijl het oog van een lage druk systeem over ons heen trok. Vanmorgen waren er rustig voortrollende golven, wat mist en viel er sneeuw. Voor zover iemand er aan twijfelde, versterkte dit de wetenschap dat we onderweg zijn naar Antarctica! Om nog meer twijfel weg te nemen geeft ook de water temperatuur aan de we de Antarctische Convergentie zijn gepasseerd.

De sneeuwbuien waren snel weer voorbij en de hemel werd fel blauw, de zon kwam tevoorschijn en er was nauwelijks een wolk aan de lucht. De wind nam af en dit transformeerde de Drake Passage in "Lake Drake".

Met kalm, zelfs zacht weer en het verhaal dat er een walvis en een pinguïn zijn gespot, waren er meer lachende gezichten aan dek en op wacht vandaag. Gesterkt door andermaal een heerlijke lunch uit het kombuis hadden we een drukke middag met activiteiten, te beginnen met een "Man overboord" procedure, kundig gedemonstreerd door Gerhard en Roby in lichtgevend oranje overlevingspakken. Laten we hopen dat het de laatste keer was dat we een oranje pak zien, ook al is het de favoriete kleur van de Nederlanders.

Daarna werd er in de masten geklommen, voor wie er zin in had, met de beloning van een fantastisch uitzicht over het schip in de windstilte (hoewel de motoren ons nog steeds zuidwaarts stuwen). En toen waren er walvissen! Een groep walvissen, later geïdentificeerd als waarschijnlijk Noorse vinvissen, werd een mijl aan stuurboord waargenomen. We hebben ons 20 minuten vermaakt door ze vanaf onze hoge positie gade te slaan.

De blauwe wacht beëindigde de tweede rustige wacht met een scherp dalende temperatuur en een naar het zuidoosten draaiende en tot kracht 5 toenemende wind. We zetten wat zeilen en wijzigden onze koers enigszins om te voorkomen dat we recht tegen de golven in beuken. Dus als ik dit schrijf worden we weer een nacht op de proef gesteld met het rollende en stampende schip.

Richard Kewish

Noon position 55°07'S 066°29'W, wind NW 2/3 Bft, cloud cover 6/8, temperature 8,0, sailed 69nm, to go Barrientos Island 480nm



Departure

After a few busy days in Ushuaia, we left this morning at 0400, for our
first Antarctica trip of the season. Exactly at the agreed time we received
our outbound clearance and had the pilot on board, so we could leave without
any delays. The early hour comes from the wind forecasts for the Drake
Passage. If we hurry a little bit, we might still have some advantage from
half a day of north-westerly wind, before the wind will back to he
southwest. At 1330 we reached the end of the Beagle Channel and set a course
for Cape Horn. Already before passing Isla Evout however, a squall made the
wind back to the south southwest and all that remained was a course towards
Madagascar. Luckily, the wind direction recovered partly and after the
squalls had past we could lay in a course towards our first destination in
the South Shetlands.

The whole day has been filled with safety, helm and lookout instructions.
Our guides were also rolling their muscles and filled up all the remaining
free time with lectures and DVD movies. We have absolutely no time to get bored.

Eric

Noon position 56°49'S 065°10'W, wind WSW 5 Bft, cloud cover 2/8, temperature 4.1, water temperature 4.3, sailed 112nm, to go Barrientos Island 375nm

First day
A first full day's sailing on Europa having left Ushuaia at 04h00 on Saturday morning. Yesterday was spent getting trained up on various aspects of the ship, safety side (naturally most importantly) as well as on the instructions for look out and taking the helm. My watch's first stint came at 16h00 and this was a good first one to work on...still relatively calm, although we suspected what might follow!

At that stage we had left the Beagle Channel and were heading south (as much as the wind would allow). Heading in this direction, though, was taking us into the turbulent waters around Cape Horn, and somewhere between 22h00 and midnight we hit them - or perhaps it's more accurate to say they hit us! I was sleeping as best I could at the time as our next watch was scheduled for 04h00. I say sleeping, when "hanging on" could be the more appropriate description.

And so to our second watch, we staggered out - our numbers reduced by sea sickness - blinking in the bright light, despite the early start. It was a tough watch for me personally, as I soon started feeling sickly. Staying in the desk house didn't help matters much either - it was clearly better to be outside on the deck!
But I was lucky, and didn't suffer too long. The rest of the day has been a mix of sleeping, recovering, receiving sail instruction from one of the permanent crew and enjoying another shorter watch between 14h00 and 16h00.
These shorter watches are included so that the other watch times rotate, so this evening our watch is doing 0h00 to 04h00 instead of the sunrise one.

One day in, and very happy to be acclimatised to the ship and finding some sea legs of sorts. We're due to arrive at the Barrientos Islands on Wednesday afternoon so we still have two more days sailing, more watches and also more information from our guides on Antarctica.
Two days in and this is an amazing trip. Greetings from the open southern ocean just past 22h00 local!

Rob Jezek

The Drake has a grip on us
Blue watch: this meant dogwatch for us last night, from midnight till 4 AM. Lisa came in shortly before we were to go out and indicated it would be rather choppy. It was. Kelvin did not even get up any more.

We harnessed ourselves in, and made way through the bridge to the helm, since the main deck was constantly being washed over by waves. I guess Jack Sparrow would have loved this scenery: a bit of moonshine, combined with seabirds following the nightly silhouette of Europa making way through turbulent waters.

At times, I was more hanging from the safety lines than standing on deck any more, such a steep angle she was taking against the swell.
Other than that: food is excellent, great crew, sunshine in the morning. We're well on our way to the white continent!

Stefan

Middag positie 54°42'S 064°55'W, wind SW 7+ Bft, bedekking 8/8, temperatuur 6.1, afgelegd 143nm, te gaan Ushuaia 127nm

We naderen Vuurland

Een rustige nacht onder bovenbrammen werd afgesloten met een toenemende wind uit het zuidwesten. Bovenbrammen opgegeid, de wind neemt toe tot kracht 6. "We moeten voor de lunch alles opdoeken". Alle hands op de ra's - inclusief de reis bemanning. We volgden de bemanning op weg naar boven. De wind toenemend, lichte regen - nat. Ze noemen het de "wind chill factor", maar ik kan je vertellen dat het gewoon koud is aan je vingers.

We draaien Straat Le Maire in, 12 mijlen 'ruw water' dat de oostkaap van Tierra del Fuego - Cabo San Diego - from Staten Eiland. We hadden de kaap in zicht, met enkele stralen zonlicht die ons de sneeuwbedekte bergen lieten zien die dit land vormgeven; aan bakboord - een glorieus maar kort, uitzicht op een eveneens sneeuwbedekt Staten Eiland. Een reeks van lage druk systemen, brengt eindeloze regen en bewolking naar een nauwe straat, wild van tegengestelde stromingen en getijden.

We voeren erdoor met een redelijk zicht en op de motoren tegen de wind in. Denk aan de zeilschepen van vroeger die deze straat passeerden op weg naar Kaap Hoorn! Geen motoren, geen GPS voor een exacte positie, alleen doorzettingsvermogen en zeil om ze er doorheen te brengen. Er liggen vele wrakken in deze omgeving!
Deze kust werd eens bewoond door een geisoleerd en moedig volk die een erg vijandig klimaat trotseerden om hier op Tierra del Fuego te kunnen wonen.

Dit was het Yagan volk. De mannen joegen op het weinige wild dat hier rondloopt, terwijl de vrouwen doken, ja doken, en in het ijzig koude water zwommen om mosselen te verzamelen. Ze waren half nomadisch, hielden paarden en waren zeer vijandig jegens vreemdelingen. Hun verhaal is als dat van vele andere volken. Toen de commerciële exploitatie aan het eind van de 19e eeuw op gang kwam, stierven deze mensen uit. Maar niet iedereen die hier arriveerde had kwade bedoelingen. Missionarissen wilden hen helpen door ze voor te lichten over de moderne wereld die op ze af kwam. Sommigen van deze mensen die door Darwin "wilden" werden genoemd, vestigden zich en werden officieel gëeerd toen ze de bemanning van een beschadigd schip redden.

Vandaag passeren we Aguirra Bay, waar mijn voorvader, Allen Gardiner en zes metgezellen in 1851 de dood vonden.

Simon Gardiner

Middag positie 50°30'S 066°52'W, wind NbyE 4- Bft, bedekking 7/8,
temperatuur
9.2, afgelegd 134nm, te gaan Ushuaia 424nm

Laatste ruk naar Ushuaia

We zijn nu veel dichter bij de kust om te proberen langs de westkant van een volgend passerend lage druk systeem te glippen en daarmee het ergste van de voorspelde golven en de 40kn wind te vermijden. Onder de kust, aan de hoge
wal, zouden de vandaag en morgen door het passerende laag veroorzaakte omstandigheden minder zwaar moeten zijn.
Diegenen die dagelijks de weblogs volgen zullen weten dat we dinsdag een krachtige storm hebben gehad. Golven
zoals ik nog nooit heb gezien en ook nooit meer hoef te zien spoelden regelmatig over het schip. Terwijl ik dinsdagochtend heen en weer lag te rollen in mijn kooi, was er een luide klap en het hele schip schudde. Het
voelde en klonk alsof we een aanvaring hadden gehad. Een golf die door de kapitein op 9 meter werd geschat sloeg over het achterdek en doorweekte iedereen die er zat.

Woensdagmorgen vroeg was de verbazingwekkende en beangstigende zee, weer wat bedaard en ik denk dat we allemaal onze slaap weer ingehaald hebben. We zijn nu in een gebied dat als Bahia Grande op de kaart staat en ongeveer 130 mijl van de ingang van de Straat van Magelhaen. We zijn nog steeds bijna 400 mijl van Ushuaia verwijderd. De weergoden hebben ons op woensdag en donderdag toegelachen. Het was verbazingwekkend om te zien hoe snel de zee weer tot rust kwam. Op dinsdag hebben verscheidenen van ons zelfs liggen zonnebaden op het sloepdek, terwijl we daar de dag ervoor niet durfden te komen.

Vandaag had ik de wacht van 0400-0800 bij heldere hemel en een matige 15 knopen wind. Iedereen lijkt nu aan Ushuaia te denken en aan de plannen daarna. Sommigen gaan gewoon door met hun avontuur door in Zuid-Amerika rond
te gaan trekken. Één man heeft zijn fiets in zijn hut en wil in Patagonië gaan rondtrekken met een open agenda. Velen zijn als ik en zullen slechts een aantal dagen in Ushuaia zijn en dan naar huis vliegen. Het lijkt erop
dat we ergens op maandag in Ushuaia zullen afmeren. Dus nu kijk ik om me heen naar het schip dat voor drie maanden mijn thuis is geweest en naar de mensen waar ik mee gegeten en gedronken heb, waar ik van geleerd heb en waar
ik al deze tijd mee op wacht gestaan heb. We hebben allemaal iets speciaals meegemaakt en ik weet nu al dat ik het vreselijk ga missen. Maar er komt gewoon een tijd dat we op zoek moeten naar het volgende avontuur en terug naar diegenen die we lief hebben.

Sam Murphy

Middag positie 52°33'S 066°38'W, wind WbyS 4- Bft, bedekking 6/8, temperatuur 7.0, afgelegd 124nm, te gaan Ushuaia 273nm

Koud
Op de uitkijk tijdens de hondenwacht; Het is een donkere nacht, de wind huilt door lijnen en wanten, geen ster zichtbaar door het wolkendek. Je kijkt op je horloge: 02:12, 18 minuten voordat je wordt afgelost en de taak van de roerganger over moet nemen. De ijzige wind lijkt recht door het oliepak en verschillende isolerende lagen kleding heen te dringen. Je staart in de duisternis vooruit. Een licht is zichtbaar, is het een schip? Nee, de horizon, verborgen door een miniem verschil in duisternis tussen zee en lucht, is eronder zichtbaar. Het moet een ster zijn.

Je bent op de uitkijk om zaken te zien die de radar ontgaan, zoals kleine schepen, drijfhout en ijsbergen. In werkelijkheid staar je alleen maar de duisternis in omdat deze zaken op deze breedtegraad zeldzaam zijn. Misschien zien we een reddingsboot en wordt je op slag een held als we de mensen van een schipbreuk kunnen redden! De eigenaar zou een Russische vorst kunnen zijn, wiens jacht is gekapseisd in de Zuid Atlantische buien. Om je te bedanken neemt hij je in zijn privé helikopter naar zijn Caribische privé eiland, alwaar je vers geperst mangosap krijgt aangeboden door supermodellen, terwijl je je voeten in de warme tropische zee baadt. Kleine visjes knabbelen aan je tenen terwijl je je ontspant op het witte zand met zicht op een gouden zonsondergang. Dan spat er zeewater in je gezicht en ben je terug op het voordek van de Europa. Het is begonnen met sneeuwen. Je kijkt nog eens op je horloge: 02:16. Verdomd.

Het veranderlijke weer dat we hebben betekent dat we allemaal behoorlijk druk zijn - iedere keer dat de wind draait moeten er zeilen getrimd, gezet of weggenomen worden. Dat is goed want het leidt ons af van het feit dat de reis bijna over is. Aan dek 360 graden in de rondte kijken geeft een panorama van verschillend weer. Donkere wolken, lichte donzige wolken, blauwe lucht en een zonsondergang die de toppen van de wolken boven de horizon op laat lichten. Allemaal nog steeds magische uitzichten, zelfs na meer dan twee maanden op zee.
Jammer dat het niet voor altijd kan zijn.

William Pope

Noon position 47°10'S 062°15'W, wind ENE 3 Bft, cloud cover 0/8, temperature 9.0, sailed 91nm, to go Ushuaia 649nm

It's November 18th, 6:45 ship's time and the sun tried her best to emerge as beautiful as possible. Apparently she had to make up for yesterday..
Preceded by a lightshow which put the last rain clouds in purple lighting from below, she is now climbing into the sky to show us the results of the last stormy twenty-four hours.
In the meantime, the wind has completely died down but the swell is still there and refreshes the look-out with a good shower of which the thermostat doesn't supply water above 10 degrees centigrade anymore. Those swimming stops seem so long ago now..
Except that it gives you aching muscles, everything takes twice as long and it's slowing down our progress towards Ushuaia, the rough weather has caused everyone on board to walk around with a smile on their face, having gathered a lot of stories to tell the home front! "Mum, the waves were so high (gestures with extended arms) that they washed over the railings and changed the main deck into a wave pool." Or "I had to fight my way between flying jerrycans with soap, in the meantime avoiding the icecubes spilling out of the icecube machine." And the other variant: "Well, I was having something to eat in the lounge and with a big roller, a sandwich with jam (and the person making it) fell right in my lap."
The nice thing about this is that only a little bit can be qualified as fisherman's tales. In fact, the sandwich only fell on the ground but the rest is all true. Just as that you have seen the movie "Around Cape Horn" in a real 3D cinema with sound, light and real-life motion effects. Basically, Cape Horn is a laugh because the waves were soooo high! (gestures with extended arms again) Or does this sound like fisherman's tales again?
Silke, crew

Noon position 45°40'S 062°04'W, wind WSW 8 Bft, cloud cover 6/8, temperature 9.2, sailed 117nm, to go Ushuaia 733nm

One event was experienced in two quite different ways mid morning today.
For those still in their bunks, trying to get some sleep after watches during the night that saw the winds and waves steadily increasing, the regular hitting of one shoulder and then the other against the wooden sides of the bunk was interrupted by a loud crash and a far more pronounced roll to port throwing some to their cabin floors. Those hardy few on the poop deck, steering or enjoying the spectacle of the South Atlantic in full force
9 strength, had a few seconds warning as a wave twice the height of the others that had been striking the starboard crashed over the side of the ship knocking all off their feet and drenching them utterly.

We sensibly have safety lines crisscrossing the decks and all wear harnesses so minimal injury was suffered, though experiencing the awesome force of the ocean was an incredible lesson for us. All day long waves of between 6 and 10 metres have pounded the ship. As we roll from port to starboard and back the decks are awash with white foam. The forecastle is regularly deluged by breaking waves that pour water down onto the main deck, hitting the windows of the deckhouse with such force that even tightly closed, they allow some sea in onto the hardy souls sheltering therein. We have a few staysails set to help steady the ship, but cannot use any others as the wind is so strong.
Normally steering requires slight adjustments to the rudder to maintain a bearing, in these seas a single wave can cause the bow to move through 25 degrees and the helmsman must spin the wheel round many times to get back towards the correct heading.

As I type this some 18 hours into the storm the winds are finally dropping slightly and our bravest crewmembers are climbing the shrouds to unfurl the topsails in preparation for setting them. Clinging to the yardarms in the dark whilst unwrapping the sails and then making safe the gaskets while the ship rolls in a 90 degree arc from port to starboard and pitches forward and back is brave work indeed.

It has been a spectacular day as the storm has been accompanied by mostly clear blue skies and sunshine. Dolphins have swam alongside us leaping from the waves and eyeing us with curiosity. Our flock of sea birds have also kept us company throughout, dealing far better with the weather as they bank and swoop around the ship. Even a seal floated by and gave us a wave. We are clearly visitors in their territory.

William Pope

Middag positie 44°09'S 060°21'W, wind ENE 5 Bft, bedekking 8/8, temperatuur 8.8, afgelegd 110nm, te gaan Ushuaia 865nm

Koud en kouder

Lucht en water temperatuur 8.8°C. Maar het voelt veel kouder in de 20kn wind die nu uit het noordoosten waait.

Het grootste deel van de wacht hebben we op de motor gevaren omdat er te weinig wind uit de verkeerde richting was. Ergens laat in de 0400-0800 wacht werd er weer zeil gezet en toen ik voor mijn wacht van 0800-1200 aan dek kwam, stonden fok en grootzeil, de marsen en de brammen erbij zonder het geluid van de motoren.

Het was interessant om een paar dagen geleden te ontdekken, dat we voor de Zuidelijke Oceaan het scheizeil tuig in de voor- en grote mast, compleet met ra's en stengen verwijderen. De bemanning was vorige week een dag bezig om dit voor elkaar te krijgen. Hierdoor neemt het hellend moment in sterke wind behoorlijk af. Er is mij verteld dat deze rondhouten van boord gaan en in Ushuaia zullen worden opgeslagen tijdens de vijf Antarctica reizen die de Europa zal gaan maken. Dit tuig zou van weinig waarde zijn in de krachtige winden die verwacht worden.

Na drie dagen prachtige dagen met een warm zonnetje is het nu grijs en bewolkt, waardoor iedereen in een sombere stemming verkeert (niet! Red.). Ik denk dat we voor deze breedtegraad ongewoon veel geluk hebben gehad en dat dit weertype meer normaal is. De zee is nu aan het opbouwen onder invloed van een noordoosten wind van 20 knopen. Dit is voor ons een uitstekende wind omdat het ons in staat stelt weer wat dichter naar de kust te varen, waar we meer kans hebben om uit het noordelijk verzet van de Falkland Stroom te blijven. Onze bootsnelheid ligt tussen de 6 en 8 knopen. In het laatste uur heb ik de beweeglijkheid van het schip voelen toenemen, en is de barometer van 1014 naar 995 gevallen.

Volgens kapitein Eric laten we nu het gebied van hoge druk achter ons en is het laag dat zuid van ons lag versneld waardoor het waarschijnlijk voor ons langs zal trekken. De oceaan is bedekt met schuimkoppen en de golven zijn tussen de 1,8 en 2,4 meter. In het noordoosten is er geen land dat de deining kan afremmen, dus verwachten we een toenemend rollen met het voorbij gaan van de dag.

De ontbijten en lunches aan dek worden vandaag niet voortgezet, waarschijnlijk voor de rest van de trip. Verbazingwekkend dat de bemanning deze luxe zo lang heeft voortgezet. We stelden hun extra inspanning erg op prijs. Nu bereiden we ons dus voor op het weer en verwachten we de zon enige tijd niet te zien, misschien wordt het zelfs pas na Ushuaia. Ik keer mijn tas om, op zoek naar nog meer kleren om aan te trekken tegen de kou en de wind, maar alles dat ik vind zijn t-shirts, korte broeken en sandalen, die me goed van dienst geweest zijn tot een week geleden. Tot dusver is er geen regen of andere neerslag geweest uit deze donker grijze bewolking, en we hopen dat dat zo blijft want de kou is erg genoeg zonder het nat.

Er zijn nog zeven dagen te gaan voor we in Ushuaia vastmaken. Dat is zo kort vergeleken met de 8 weken dat ik van de Europa mijn thuis heb gemaakt.
Volgende week is het Thanksgiving in de VS en van de paar Amerikanen aan boord (ik tel er vijf), gaan de gedachten uit naar hun familie en vrienden die de feestdagen zonder ons moeten doorbrengen. Ik kijk er naar uit om dat spoedig weer goed te kunnen maken. Maar nu wil ik eerst nog genieten van de wat meer uitdagende zeil omstandigheden voor de rest van de reis.

Sam Murphy

Middag positie 42°25'S 059°32'W, wind SSW 4 Bft, bedekking 0/8, temperatuur 11.5, afgelegd 126nm, te gaan Ushuaia 970nm (route gewijzigd)

Zondag!

Je wordt 's morgens wakker, gromt of rolt uit je kooi en neemt een douche. De volgende stop is de koffie- of theepot. Even kijkje door het trapgat en daar is de zon die over het dek schijnt. Je voelt ook de kou, bedenkt je nog eens voor je de trap op gaat, en loopt de lounge binnen voor een lekker ontbijtje. Daarvandaan begeef je je langzaam op weg naar het dek. Je denkt er nog eens over na, haalt nog een extra trui en niet te vergeten, een muts en voor sommigen ook handschoenen.

De zeilen stralen in het zonlicht, het zilveren tape op de weekijzeren bollen aan de kompasopstand weerkaatst de schittering (dat is aangebracht om de niet-stuur hand warm te houden tijdens de roertorn). De glimlach groeit als je de vogels ziet die ons gezelschap houden.

Als je het achterdek bereikt en de bemanning in nette kleren ziet, dan weet je dat het waar is. Het is zondag! Voor de vaste bemanning bijna een heilige dag, waarop we geen werk aan dek doen behalve het bedienen van het tuig.
Vandaag hebben we een nieuwe trend gestart - dek golf - en voor veel mensen was het verassend leuk. Er was heel wat competitie tussen de spelers van de teams, maar het eindigde allemaal op een eerlijke manier, met veel gelach en gegiechel. Dat is waar het leven, en zeilen, over gaan.

Op het ogenblik varen we op de motor en hebben de afgelopen dagen prachtig weer gehad. Dit tot genoegen van de bootsman (ikzelf) die daardoor een heleboel werk voor elkaar heeft gekregen, maar de kou in de lucht begint toe te nemen. De watertemperatuur gaat gestaag omlaag, terwijl de golven om ons heen spoelen.

Voor velen van ons is dit de laatste ruk. Je gaat naar huis, weer naar het normale leven. Misschien pas je je leefstijl aan na deze ervaring, maar anderen - de vaste bemanning - blijven aan boord. Het Antarctisch Schiereiland roept. Pinguins, walvissen, vogels, grijs, zwart, wit, groen en zo veel meer. Weer een opwindende tocht, voor mij de 7e keer, en wat gaat komen zal in toekomstige weblogs worden verteld.

Valerie Salis-Samaden, bootsman

Middag positie 41°20'S 057°08'W, wind SSE 3- Bft, bedekking 0/8, temperatuur
8.6, afgelegd 134nm, te gaan Ushuaia 1139nm

Naar het zuiden..

Lichte winden, uit ongeveer 1 streek van bakboord achter. We zijn in het gebied van de koude Falkland stroom die naar het noorden stroomt van uit het Antarctische. Het weer wordt gedomineerd door hoge- en lage druk systemen
die variabele - en vaak onbruikbare winden! Aanmerkelijk kouder, met een temperatuur gisteren op de middag van 11 graden tot net boven de 8 graden vandaag. Er staat slechts een lichte deining. Buien dreigen, maar laten zich
niet zien!

Maar het is niet allemaal wind en golven op de Europa. Zeilschepen hebben altijd de perioden van rustig weer gebruikt om onderhoud te plegen aan het lopend want. Dat is de schijnbaar onbegrijpelijke hoeveelheid lijnen en
blokken die de zeeman in staat stelt om de ra's te bedienen en de zeilen te zetten. Touw verslijt en blokken moeten opnieuw gelakt worden om ze te beschermen tegen het weer dat gaat komen - in Antarctica.

De bootsman heeft een onuitputtelijke lijst van werkzaamheden - van roest bikken tot schilderen en lakken - die gedaan moeten worden. Hoewel sommige van deze klussen door een kundige en ervaren zeeman gedaan moeten worden, zijn er ook die door de minder ervaren "reis bemanning" uitgevoerd kunnen worden. Met een klim instructie en een goed veiligheids harnas, kan zelfs de minst onervarene het tuig in om samen met de Albatrossen te zweven! Hoewel het
opdoeken (dat is het op de ra binden van een door storm om zich heen slaand zeil) enorme kracht en vaardigheid vereist, is dat niet nodig voor het bij kalm weer vervangen van een blok. Het is fantastisch om het door mij
uitgevoerde werk daar boven te zien!

Aan dek, of we nu op wacht zijn of niet, haasten we ons om de brassen te bemannen en de zeilen te zetten om de lichte winden zo goed mogelijk te gebruiken. Er gaat niets boven het sjorren aan brassen en vallen om warm te
blijven tijdens een koude nachtwacht!

Simon Gardiner

Middag positie 40°54'S 054°18'W, wind NNW 1 Bft, bedekking 1/8, temperatuur
13.2, afgelegd 109nm, te gaan Ushuaia 1268nm

De niet zo Roaring Forties

Gisteren passeerden we de veertig graden zuiderbreedte en betraden we de
zogenaamde Roaring Forties. De naam komt van de veronderstelde sterke winden
tussen 40 en 50 graden zuiderbreedte. Tot nu toe is het meer miauwen geweest
dan brullen. Gisteren en vandaag was het prachtig, zonnig weer en hebben we
zonaanbidder Herk in zijn element gezien, liggend aan dek, zonder shirt,
ondanks de 12 graden Celsius. Het zeilweer is echter niet zo goed geweest.
Er was helemaal weinig wind en de wind die we hadden was tegenwind, wat het
zeilen erg bemoeilijkt.

Tussen de kalmtes door hebben we ook wat buien gehad. Gisterenavond zag
roerganger Herk een vreemde banaan vormige wolk naderbij komen. Hij
rapporteerde dat aan de kapitein, die onmiddellijk naar het roer rende en
het naar 30 graden uitslag draaide, waarna hij de motoren startte. Deze
plotseling windschifting van 90 graden zou ons wel twee uur bezig gehouden
hebben met het trekken aan lijnen om weer uit de situatie te komen, als we
niet zo snel hadden gereageerd. Goed werk!

Verder is alles zoal gewoonlijk. We hebben wat zeeleeuwen gezien en
walvissen, we werken nog steeds aan het onderhoud en we lopen onze wachten
met een glimlach. Gisterenavond zag en rapporteerde ik het eerste schip dat
we in een week zagen. Tenminste dat dacht ik. Silke, die de rapportering
ontving, vroeg me nog een goed te kijken en dan weer terug te melden. Tegen
die tijd was het schip wat verder boven de horizon uitgestegen en bleek het
de maan te zijn... Een goeie grap voor de bemanning en de rest van ons. Ik
ben tenminste in goed gezelschap. Het gerucht doet de ronde, dat gisteren
een lid van de vaste bemanning, geen namen, dacht dat de maan een schip was
met de woorden: "Wauw, dat is een grote spinnaker!"

Johan Carlsson

Noon position 39°23'S 053°00'W, wind NNW 2 Bft, cloud cover 0/8, temperature 15.5, sailed 107nm, to go Ushuaia 1361nm



Equipped for Adventure

The adventure I was seeking was before my eyes: the wild sea and whipping winds and being on a beautiful sailing ship bowing to their forces. I was alone on the deck just after sunrise. The waves shot over the rails and spread across the deck. A moment to capture on video that would be treasured - I carefully brace myself three ways holding on for dear life as I ready the camera.

Protecting myself from the hostile elements I am wearing the waterproof/windproof Musto jacket with florescent bands and special wrist gaskets to keep the water out and super adjustable hood which is over a special performance lightweight Helly-Hansen cap covered by a wool cap.

Under that 2 layers of performance shirts and a sweater, I have long underwear on, tech pants and Henri Lloyd TP2 bib waterproof/windproof pants. They are velcroed tight around the ankles. A light pair of wicking socks are covered by a top pair of specially padded wool ones. Hands warm in fingerless wool gloves. Special grip soled shoes follow. Yes I can move but I would think twice about using the bathroom.

So there I am totally immersed in the drama and glory of nature - the sea. I am looking through the display that is capturing this moment and for minutes I am spellbound. Then from camera right enters crewman walking quite easily into the fame. I watch as the lanky fellow without hesitation and steadily walks across the deck with a large bucket, goes to the rail, empties it, kneels down on the deck to check it, and then walks backs to the cabin. He is wearing shorts and t-shirt, bare headed and footed.

Cut. Print.

Marry Gormally

Noon position 37°39'S 052°30'W, wind NNW 7+ Bft, cloud cover 0/8, temperature 16.1, sailed 147nm, to go Ushuaia 1438nm



All Quiet on the Western Front

Moderating wind and seas, yesterday during our afternoon watch allowed the crew to finish bending on our spare mainsail. By mid-afternoon, the job was done, but we were forced to motor sail through the rest of the day as the
winds continued to drop while slowly veering to a more northerly (and favorable) direction.

During the mid-watch (00-0400), the wind steadied and gained strength, allowing our square sails to be set once more, and the "iron Genoa" (boat's engines) to be secured. By the change of watch, at 0400, under a clear South Atlantic sky, Europa was once more making 6-8 knots on a course of 230. Through the fore-noon watch, with the wind up to a strong force 7 (30-33 knots), our seas continued to build. With Europa heeled 15 degrees to port, gunwales awash, the voyage crew struggled to maintain their balance as the ship became more lively by the minute - much
to the amusement, I'm sure, of the regular crew. But to quote our Captain, "Perfect sailing weather!"

With both a multi-national regular and voyage crew, the 11th of November holds special significance for a number of us. Originally celebrated as Armistice Day, of the "war to end all wars", it is now known as "Remembrance Day" or "Veteran's Day" in tribute to those who are serving, or have served, in the forces of their country. We joined, therefore, with many nation's in observing a minute's silence at the 11th minute of the 11th hour of the 11th
day of the 11th month, remembering those who paid the ultimate price in service to their country. This was followed by the ritual ringing of 8 bells, signifying the end of their watch that they may rest in peace, and with a silent prayer for the day when we can truly celebrate the end to all war.

Walt Wasowski

Middag positie 35°38'S 050°48'W, wind SW 6- Bft, bedekking 1/8, temperatuur 18.7, afgelegd 73nm, te gaan Ushuaia 1580nm

Vorige avond was een opwindende avond, want we werden belaagd door een storm die van het 180 mijl naar het noordwesten liggende vasteland afkomstige was. Een Pampero genoemd, naar het Pampa gras dat het platdrukt als het de kust van Uruguay verlaat, bereikte de wind snelheden van 50kn en veroorzaakte hoge golven.

We stuurden met de wind mee om de krachten op het tuig te verminderen, maar de sterke wind slaagde er toch nog in een deel van het grootzeil uit de lijken te blazen. De storm duurde het grootste deel van de nacht en de kapitein moest het signaal voor "all hands on deck" geven, om te helpen met het opdoeken van de zeilen om ze tegen de wind te beschermen.

Degenen aan dek hadden moeite om op de been te blijven, terwijl ze aan neerhalers, geien en gordingen trokken, terwijl het schip door de wind werd belaagd, stampend en rollend terwijl golven over hun hoofden uiteenspatten; en zij in het tuig, bezig met het opdoeken, werden van bakboord naar stuurboord geworpen, zich vasthoudend aan de ra's terwijl regen hun blootgestelde handen en gezichten striemt. Dit allemaal in het pikkedonker, aangezien er geen maan- of sterrenlicht door de donkere wolken heen brak.

Tegen de ochtend was de storm uitgeraasd en hadden we een westzuidwesten wind. We maakten goede voortgang terwijl de wind langzaam kromp waardoor we overstag gedwongen werden. Een flinke klus, gegeven de hoeveelheid zeil die van positie veranderd moet worden. Aan dek werd een groot deel van de dag besteedt aan het verwisselen van het grootzeil - gelukkig is het reserve zeil veel beter dan het oude - en het opnieuw aanzetten van alle lijnen geeft ons een praktisch inzicht in de werking van een vierkant zeil. Kundig geleid door bootsman Val is de reisbemanning aardig goed geworden in zulke klusjes.

Een groot deel van de dag werden we geschaduwd door zeevogels: Reuzen Albatrossen, Kaapse Duiven, Pijlstormvogels en vele niet geïdentificeerde vogels hadden kennelijk plezier in rond het schip cirkelen. Ze vliegen op centimeters van het zeeoppervlak, zo nu en dan in een golfdal verdwijnend om even later een aantal meters verderop weer tevoorschijn te komen, voordat ze het water induiken op zoek naar vis.

We zitten nu in een gebied met hoge druk en verwachten goede wind in de komende dagen. Heave away, haul away, we're bound for Ushuaia!

William Pope

Middag positie 34°39'S 049°26'W, wind NNW 4 Bft, bedekking 0/8, temperatuur 21.0, afgelegd 142nm, te gaan Ushuaia 1650nm

Aan de wind naar Buenos Aires
Vandaag zeilen we terug naar de kust bij Rio de la Plata en staan we op het punt om Buenos Aires te passeren. We zijn nog ver uit de kust en zien geen land en waarschijnlijk komen we ook niet dichtbij genoeg voor we weer naar het zuiden draaien.

We hebben nog maar 14 dagen op zee voor we in Ushuaia weer aan land stappen. Het weer is verbazingwekkend goed geweest. Vannacht kwam ik aan dek voor mijn wacht van 0000 tot 0400 met een pikzwarte hemel zonder sterren, geen maan of horizon zichtbaar. Een groot deel van onze wacht besteedden we aan het zetten en brassen van de vierkante zeilen, behalve de scheizeilen.

Er waren minder mensen aan dek om die tijd, dus konden we meer zelf doen en dat was leuk. Niks slapen in het dekhuis tijdens de wacht vannacht. Halverwege de wacht begon de hemel op te klaren, de halve maan werd achter ons zichtbaar en de vele sterren boven ons hoofd. Rond 0400 zeilden we weer met grote vaart door een mooie nacht. Ik wilde bijna niet meer naar bed. Om 0850 stond ik weer op, net op tijd voor het ontbijt aan dek en het begin van een prachtige dag.

De wind waait nu met 20-25kn uit WNW, maar we verwachten nog steeds een winddraaiing naar het zuidwesten. Al een aantal dagen hebben we geen schepen, dolfijnen of walvissen gezien. Maar de stormvogels en pijlstormvogels zien we overal om ons heen, om ons hun zweefkunsten te vertonen. Gisteren hadden we een groep Reuzen Albatrossen rond het schip, iets dat de meesten van ons nog nooit hadden gezien. Ik vermaak me uitstekend door gewoon maar naar de Albatrossen te kijken.

De beweging van het schip is nu rukkerig en heftig. Het hoofddek is meestal nat van het water dat door de spuigaten aan dek komt, maar er komt niet veel buiswater over de verschansing. Dat verslaat twee nachten geleden, toen niemand van ons op het voordek mocht zonder aangehaakt te zijn. Dat was een koude, natte en erg ruwe nacht. Vandaag is ook ruw. Ik begrijp niet hoe onze koks er steeds weer in slagen om met dit weer zulke fantastische maaltijden op tafel te zetten. Niet alleen het koken, maar ook het aan dek brengen voor ieder ontbijt en lunch.

Het is heerlijk warm met een felle zon en geen wolkje in zicht. Ook al is het een hele opgaaf om je met dit weer door het schip te bewegen, hopen we allemaal dat dit weer nog even aanhoudt. We zijn nu werkelijk voor de kust van Argentinie, het land van onze eindbestemming. De gesprekken gaan al over wat we hierna gaan doen en de Spaanse talen boekjes en Zuid Amerikaanse reisgidsen worden al tevoorschijn gehaald. Ook zijn er nog steeds het poker toernooi, meer spelletjes Scrabble en vele zeilhandelingen te gaan voor we weer voet aan land zetten en we willen er het beste van maken. Maar ik zie er ook naar uit om weer bij mijn dierbaren te zijn.

Sam Murphy

Middag positie 33°26'S 047°27'W, wind SSW 4 Bft, bedekking 1/8, temperatuur 17.0, afgelegd 74nm, te gaan Ushuaia 1792nm

Aan de bark EUROPA wordt vaak gerefereerd als de 'Ocean Wanderer' en ze was vandaag onder vrienden met verscheidene soorten Albatros die een elegant escorte verzorgden, terwijl we op zoek waren naar gunstige winden om ons op weg te helpen naar het zuiden, eindbestemming Ushuaia. Om deze prachtige vogels moeiteloos over de golven te zien zweven heeft een hypnotiserende werking en is een van de weinige hints die ons laten weten waar in de wereld we eigenlijk zijn.. Nou ja, het vertelt ons in ieder geval dat we op het zuidelijk halfrond zijn. Aan de horizon is geen land te zien, dus de kustlijn van Brazilië en Uruguay bestaan alleen op het computer scherm van de GPS.

Het onderhoud gaat deze week ook nog gewoon door en deze week heb ik geholpen met het lakken van de ra's op de grote- en voor mast. Dit vormde voor mij een persoonlijke uitdaging omdat ik bij grote hoogtes altijd last heb van duizelingen, maar ik kan trots vertellen dat ik er in ben geslaagd helemaal naar het scheizeil op de grote mast te klimmen - een hoogte van zo'n 33m! Het uitzicht van boven (toen ik eenmaal mijn ogen open deed) was ongelooflijk en ik liet mijn vingernagels achter in het hout van de mast als een herinnering aan deze gedenkwaardige gelegenheid.

Er werd vandaag ook nog gechipt, maar van een ander orde, want onze Zweedse kaart fanaten Johan en Joachim organiseerden de ''Exclusive Albatross Tour World Championship Poker Tournament'. Pakkende titel toch?! De winnaar is nog niet bekend, maar ikzelf was natuurlijk al uitgeschakeld voor ik de naam kon uitspreken.

Vandaag was aanmerkelijk koeler, maar de zon deed een dappere poging om ons te verwarmen op deze typisch relaxte zondag aan boord van de EUROPA. We werden verwend met een spectaculaire zonsondergang en als "avondrood..."
enige waarheid bevat dan kan morgen niet stuk! Er zijn nog twee weken te gaan en ik denk dat het voorbij gaan van de dagen maakt dat we allemaal proberen de hele ervaring op zijn waarde te schatten en het beste uit onze tijd op zee te halen. De afgelopen nachten zijn enkele van de meest indrukwekkende geweest die ik heb gezien, met een hoge zeegang en de maan die geruststellend tussen de wolken door gluurt.

Onze wereld is 360 graden zee en hemel - een fantastische plek om te zijn.

Niall Iain

Noon position 33°07'S 045°57'W, wind N 6+ Bft, cloud cover 8/8, temperature 22.0, sailed 124nm, to go Ushuaia 1876nm

This morning at 0800 my watch started with a good rainsquall. We were on a south-westerly course and the wind increased rapidly and in a short while we lowered a lot of sails, set them again and braced. When we were done and drinking a cup of coffee, the wind changed again and now we're on a westerly course. Around lunchtime we were more or less done en the sun came out. Now it's 1630 and there is no wind at all. We're just sitting here, waiting if the weather gods will come up with something favourable.

Because the temperature is still around 22 degrees, I can still walk around barefoot and catch the last rays of the sun. I hope this situation will stay a while longer because I can't bear the thought of putting shoes on my feet after two months.

I think I'm the only person on board, who receives mail every two or three days. This makes me very happy!! And happy birthday Jack!

Herk

Middag positie 31°26'S 044°37'W, wind E 4- Bft, bedekking 4/8, temperatuur 24.0, afgelegd 99nm, te gaan Ushuaia 2000nm

Het is moeilijk te geloven dat diegenen die in Spanje in Santander aan boord gekomen zijn, alweer twee maanden op zee zitten. Deze mensen zijn nu oude vrienden. We hebben al die tijd samen gegeten, gedronken en de late nachtwachten gedeeld. De resterende 18 dagen lijken nu wat kort, dus we moeten het beste ervan maken.

De zon heeft ons twee van de laatste vijf dagen met een bezoek vereerd en doet op zijn minst moeite om zo nu en dan eens tussen de wolken door te gluren. De zonneaanbidders doen er hun voordeel mee. We zijn nu zuidelijk van de 31e breedtegraad, voorbij de Steenbokskeerkring en iedere dag is een beetje minder warm. We naderen de breedtegraad van Uruguay en zijn allang voorbij Rio en Sao Paulo.

Omdat we ruim buiten de scheepvaartroutes varen hebben de uitkijken al vier dagen geen ander schip gezien. De stuurman heeft ons een uitstekende lezing gegeven over de zeestromen en de kapitein heeft uitgelegd dat we nog steeds voordeel hebben van de zuid gaande Brazilië stroom, maar dat we maar een paar dagen verwijderd zijn van het samenvloeien van de Braziliaanse met de noord gaande Falkland stroom. De oceaan- en lucht temperatuur zullen dan duidelijk omlaag gaan en we moeten een manier vinden om het verzet naar het noorden tegen te gaan.

Één strategie is het onder de kust varen en proberen voordeel te halen uit de keerwaters die daar gewoonlijk te vinden zijn. Ook de wind gaat ons waarschijnlijk wat meer tegenzitten, waardoor we gedwongen worden om een meer westelijke of oostelijke koers te volgen. Voorlopig houden we nog een slag om de arm en leggen we onze regenjas en warme kleding klaar om ons voor te bereiden op het slechte weer dat zeker gaat komen.

Op het ogenblik glimlachen de weergoden ons nog toe, dus de roest bikkers en lakkers zetten hun werk voort. Ook hebben we onze Sea Shanty groep weer in ere kunnen herstellen, nadat een aantal belangrijke stemmen ons in Salvador verlaten hebben. "Leave her Johnny" en "Heave away Santiago" schallen van het kampanje dek en alles is wel op de Europa.

Sam

Noon position 29°55'S 043°55'W, wind NNE 2 Bft, cloud cover 8/8, temperature 25.9, sailed 132nm, to go Ushuaia 2086nm

We are still sailing smoothly along over the ocean swell, blown forward by the wind. At he moment with a speed of about 4 knots. A little slower than previous days, but still maintaining a good average.

At 8.00 my watch starts on the foredeck, keeping a look-out. The sea rocks me gently from port to starboard and back again. Peering at the horizon, searching for a ship or something else that can hinder our passage. Nothing. A passing bird greets us.

Staring at the water, I let the calming effect the sea has on me do its work. My thoughts are dissolved by the sea and blown away by the wind. Everything slows down, time is irrelevant and my life at home is far away.

You might suppose that after a while the sea will make you weary, but that's very far beside the truth. No wave is the same, the colour of the water is ever changing and the sky is always different as well. And in that big ocean of water, much more is happening than we can see, like the current. In the evening we are told about ocean currents in general and after hat about the Brazil and Falkland current.

The question when we will transit from warm to cold current, is what keeps us busy. Where do these currents meet? An important factor in this is the temperature of water and air. In addition we track our position, speed and distance travelled. Every 4 hours, at the end of each watch, these variables are measured. We expect the temperature to go down quite rapidly, but there is something else. The warm and cold air coming together form cyclones in which the windpeeds can increase significantly. Are we going to see these?

Are we going to sail through? And what else can we see of the cold current we are approaching? There are quarterly charts which show where to expect the transition. We are now at 31 degrees south and they are supposed to meet here, but where exactly?

To be continued.

Eveline

Middag positie 27°48'S 043°14'W, wind NE 4- Bft, bedekking 8/8, temperatuur
24.8, afgelegd 155nm, te gaan Ushuaia 2218nm

Waarom een oceaanreis ondernemen als er niets te ontdekken valt? Wie zegt dat er niets te ontdekken valt? Bark Europa volgt weliswaar niet de route
van een van de grote wetenschappelijke ontdekkingsreizen, zoals Darwin's reis met de Beagle, maar experimenten zijn er genoeg.

Het sociale experiment, met 40 personen, 30 dagen in een kleine ruimte leven, gaat inmiddels zijn tweede week in. Er zijn nog geen harde cijfers
bekend, maar de peilingen geven aan dat we waarschijnlijk Ushaia bereiken en als goede vrienden uit elkaar gaan.

Een ander experiment dat net is gestart, en waar we de aankomende weken waarschijnlijk nog veel over schrijven is de zoektocht naar de positie van
de Falkland stroom.

De oceanen zijn duidelijk constant in beweging; overheersende windrichtingen zorgen voor stromingen die de hele wereld rond gaan. Aangezien de wind en weersystemen sterk afhankelijk zijn van de seizoenen, fluctueren zeestromen niet alleen wat betreft sterkte maar ook qua richting en positie. Een globale beschrijving van deze seizoensgebonden schommelingen kunnen we uit de kaart, de pilot en de almanak halen. Genoeg om een indruk te krijgen, maar onvoldoende om te bepalen wanneer we ons in welke zeestroming bevinden.

Vannacht om 00:00 boord tijd werd het sleeplog aan het schip gehangen. Een instrument welke de afgelegde weg door het water bij houdt. Elke 4 uur
vergelijken we de afgelezen afstand met de afgelegde weg over de grond, die door de scheeps gps wordt geregistreerd en we noteren de lucht en water temperatuur. Aldus verzamelen we voldoende data om richting en snelheid van
de stroom te bepalen.

Het goede nieuws: de Brazilië stroom duwt ons nog altijd met 0,7 knoop de goede kant op.

Ruud

Middag positie 25°18'S 042°28'W, wind ENE 4 Bft, bedekking 1/8, temperatuur 27.1, afgelegd 181nm, te gaan Ushuaia 2373nm.

Als ik bij mijn oorspronkelijke plan was gebleven dan zou ik me nu moeten voorbereiden op mijn vlucht naar Puerto Rico voor de laatste weken van mijn trip, maar een dronken high-five is deze dagen zo goed als een getekend document. Dus hier en ik, op hondewacht, onderweg naar Ushuaia.

We varen op het ogenblik verder de oceaan op om te proberen voor een verwacht lagedruk systeem langs te varen en te voorkomen dat we tegenwind
krijgen.

Vanmorgen begon ik met de 0400-0800 wacht en kon ik mij verheugen met een prachtige zonsopkomst, gevolgde door een heldere hemel en een warme zon. We slaagden er ook in de 12.1 knopen te bereiken, dankzij Johan's fantastische
roergangers vaardigheid. Dit is de hoogste snelheid die we behaald hebben sinds ik in Las Palmas aan boord kwam.

Met het mooie weer gaat het werk aan dek door met tuigwerk, lakken, schilderen en zelfs het roest bikken is weer terug! Na de eerste sombere
dagen na Salvador is het fijn om iedereen weer te zien werken en relaxen aan dek. Met een beetje geluk houden we dit mooie weer de komende dagen nog vast.

Vanmorgen kwam ik met tegenzin mijn kooi uit voor de hondewacht, maar achteraf was die wacht erg leuk en leerzaam. Marteyn heeft ons het
'Hollandse Log' geleerd waarmee we onze snelheid kunnen bepalen zonder de GPS. Om dit te doen, maten we de lengte van het hoofddek en gooiden we een merk in zee en namen de tijd op die het merk nodig had om van begin naar eindpunt te verplaatsen. Dit gaf onze gemiddelde snelheid door de volgende formule te gebruiken: afstand / tijd x 1,944 = snelheid in knopen. Hoewel ons experiment in het donker niet helemaal succesvol was, hebben we er wel iets van geleerd en was die verschrikkelijke hondewacht zo voorbij..nog maar
30 minuten voor bedtijd.

Groeten aan iedereen die in Salvador is afgestapt en iedereen thuis op het Eiland.

Ellie Shaw, rode wacht

After the Greenwich meridian, the tropic of Cancer, the equator and the declination of the sun, we just passed another invisible line, which brings
us yet further from home. This time the crossing of the tropic of Capricorn signalled the end of the tropics en slowly we will have to get ready for the
weather getting colder.

Today, this was barely noticeable and we were able to dry our much used foul weather gear in the sun.
It's funny to notice how much more space people will take up when it gets wet and colder. From where I'm writing this I can see three rain coats
hanging out to dry in the most creative spots. Door, banister, lamp shade. Even an umbrella in the corner! What were they thinking when they put
this most impractical item on a sailing ship in their luggage?

Apart from these household matters, there is also the hard work. Our focus is on the rig and finishing some small paint jobs on deck. My personal
victory was lubricating the outer jib stay, while dangling in a bosun's seat. Suspended at the same height as a passing bird, you feel almost
related, except that flapping your wings twice is far more gracious than hanging from a steel cable on a wooden seat wearing a safety harness.

According to rumours, this afternoon our first Albatross was sighted. An unmistakeable sign. Goodbye tropics, the cold South is on its way!

Silke

Middag positie 20°25'S 039°34'W, wind NE 4- Bft, bedekking 8/8, temperatuur 25.0, afgelegd 154nm, te gaan Ushuaia 2707nm

Ons bezoek aan Arquipelago dos Abrolhos was geen onverdeeld succes. Deze archipel staat bekend om de walvissen die hier omen om hun jongen te baren en te zogen, voor ze in de zomer naar Antarctica trekken.
De eilanden liggen op een enorme uitloper van het continentaal vlak dat bezaaid is met koraal
riffen. Volgens onze zeilaanwijzingen is er aan de westzijde van de eilanden een route die bevaarbaar is voor schepen tot maximaal 5m diepgang.
Helaas staat er een stevige wind die ons zelfs zonder zeil met een zeven-mijls vaartje over de ondiepte blaast. Daar aan gepaard gaat een grote hoeveelheid regen. Als verzopen katten staan we aan de reling om een glimp van de walvissen op te vangen en slechts twee keer zien we op afstand het blazen en de karakteristieke rug van een bultrug.
De eilanden zelf zien er uit alsof ze wel een bezoekje waard zijn. Één van de eilanden biedt plaats aan een radiostation en een onderzoeks basis. Hoewel er een aantal jachten voor
anker ligt is het welkomst bord bij de steiger niet echt uitnodigend: "Do not land".
Om de eilanden te mogen bezoeken, of er zelfs maar te ankeren, is vooraf toestemming benodigd van de Marine District Commandant. Omdat we qua
tijd ook niet op een landing gerekend hadden, vervolgen we onze weg naar het zuiden. Als we de volgende ochtend contact hebben met een boorplatform blijkt dat we door ons korte oponthoud, wat zwaar weer zijn misgelopen.
Gisterenavond hadden ze hier 65 knopen wind, oftewel windkracht 12.
Het 5-daagse weerbericht dat we van de kapitein van het platform krijgen laat zien dat we de komende week wat beter weer kunnen verwachten. De wind blijft kracht 5 tot 6, maar de regen zal plaatsmaken voor mooi weer.

Eric

Middag positie 12°60'S 038°32'W, wind N 3- Bft, bedekking 8/8, temperatuur 27.0, nog steeds ten anker Salvador da Bahia (Brazilië), te gaan Ushuaia 3150nm

Na een periode van onderhoud, warm weer en 's middags even zwemmen gaan we op weg naar het zuiden. 3150 mijl voor de boeg. Langzaam zal het kouder worden als we de Brasilia stroom uit varen en de Malvinas
(Falkland) stroom in varen. Maar voor nu is het nog steeds 26 graden dus blote voeten weer. Onder vol tuig, halve wind en wat stapelwolken is het prima te doen.
Veel groeten vanaf 13 graden zuiderbreedte Marteyn Blok, stuurman

PS. Als aanvulling op het weblog van gisteren is ons door de kok gevraagd te melden dat er in Salvador niet alleen geschilderd is, maar dat er ook schoongemaakt is en dat er heel veel boodschappen zijn gedaan. En dat ze geen dag vrij heeft gehad. :-)

Middag positie 12°60'S 038°32'W, wind NE 3- Bft, bedekking 7/8, temperatuur
27.8, ten anker Salvador da Bahia, Brazilië

Het is al bijna weer een week geleden dat we de baai van Salvador binnen
voeren. Die week hebben we goed gebruikt om enkele noodzakelijke onderhouds
werkzaamheden uit te voeren. Op last van de tuig surveyor werden enkele
staaldraadbindsels van de hoofdwanten vervangen. Deze bindsels dateerden nog
uit 1994 toen de Europa voor het eerst onder zeil het zeegat uit voer.
Achteraf bleek er niets mis te zijn met de bindsels, maar gelukkig kunnen we
onze surveyor nu gerust stellen. Een andere grote klus was het schilderen
van de waterloopgoten aan de zijden van het dek. Deze goten staan vaak vol
met zout water en hebben daarom heel wat te lijden. Het bleek dat het vorig
jaar in Kaapstad opgebrachte twee componenten verfsysteem het goed heeft
uitgehouden, want er waren maar een paar reparaties nodig. De buitenzijde
van de romp kreeg ook de nodige aandacht, waardoor we er weer fris ivoor-wit
bijliggen.

En de mens werd ook niet vergeten. Doordat we qua werkzaamheden een beperkt
verlanglijstje hadden opgesteld konden we alle bemanningsleden een dag vrij
geven. Iets dat na twee maanden van 90 uur in de week ook broodnodig was.

Nu zijn de eerste nieuwe gasten alweer aan boord en wordt langzaam de zee
routine weer opgepakt. Alles wordt opgeruimd en gezeevast. Morgenochtend zal
weer gevuld zijn met uitgebreide instructies met betrekking tot de
veiligheid, het bedienen van het schip en huishoudelijke zaken. Morgenavond
ervaren we dan weer de eerste zonsondergang op zee...

Eric, kapitein

Noon position 08°18'S 034°11'W, wind NE 4 Bft, cloud cover 2/8, temperature 28.6, sailed 133nm, to go Salvador 395nm


Middag positie 08°18'S 034°11'W, wind NE 4 Bft, bedekking 2/8, temperatuur
28.6, afgelegd 133nm, te gaan Salvador 395nm

Middag positie 01°43'S 030°18'W, wind SE 4+ Bft, bedekking 6/8, temperatuur 27.9, afgelegd 140nm, te gaan Salvador 862nm

Nadat hij van onze passage had gehoord
kwam Neptunus bij ons aan boord

Met zoveel mensen voor de eerste keer
streek hij met de voltallige ploeg neer

Vast in het dekhuis moesten we wachten
Gespannen gezichten, nerveuze gedachten

Eieren, soep, rotte zooi over ons heen
Vernederd zijn we, geschoren, heel gemeen

En dan nog zijn vervelende vrienden
was dit nou wat wij verdienden

Achteraf was het maar even naar
En nu zijn we voor altijd klaar

We zijn nu een beetje deel van de zee
Een vissennaam kregen we mee

Van 'pollywog' tot 'shellback'
Niemand maakt ons ooit nog gek

Voor altijd zijn we nu een zeeman
Wereld pas op, here we come

Edwin Seldenthuis, Shellback

Saturday October 17th 2009

Noon position 01°43'S 030°18'W, wind SE 4+ Bft, cloud cover 6/8, temperature
27.9, sailed 140nm, to go Salvador 862nm

Equator

After he heard of our passing
Neptune came on board asking

With so many first timers
He emerged with a full line-up

Trapped in the deckhouse we had to remain
Tense faces, nervous our brain

Eggs, soup, rotten stuff thrown over us
Humiliated we were, shaven, malicious

And his unpleasant acquaintances
Was this what befits us?

Looking back, it was only bad for while
And now we're done for the rest of our sea miles

We're now part of the deep
A fish name we deserved

From 'Pollywog' to 'Shellback'
Never will we be unnerved

Forever sailors we've become
Watch out world, 'cause here we come

Edwin Seldenthuis, Shellback

Noon position 06°15'S 033°21'W, wind E 4 Bft, cloud cover 1/8, temperature 27.5, sailed 146nm, to go Salvador 528nm

It sure can be busy in the middle of the ocean! Sleep in after dogwatch, drinking coffee, setting up for lunch. The sun is shining, although less hot than before, so we have to make time for applying a sunscreen. After lunch the bell goes for the permanent crew. Line 'em up!

Our quizmaster is ready for a return performance for the water ballet during the 'pinrail chase'. The crew is a bit suspicious when they see the setup of tables, starting positions, bell, jelly en dressing up stuff. Sports instructor Herk opens with a warming up by way of a dragon race. Easy: just a simple exercise with left-right-hips-jumps.

The crew moves efficiently on the instructions. It all seems too easy. heavier artillery is brought forward. Quizmaster Nialliain goes for it! After putting everyone on their place and after blindfolding them, captain and mate are being dressed in survival suits. Port-watch against starboard-watch. Interesting exercise, because the suits are not that large. (is it the men or the suits?). To top it off, there's a potato-race with a mouth full of jelly. Ever seen a beard filled with green goop? I can't recommend it. Who has won? No idea, but we had a laugh and that's the point.

After the sticky jelly landed on deck via the head of the quizmaster, the deck is washed and it's back to the agenda, because at three we have the next appointment. Eric 'caveman' alias engineer, is ready for a tour of the Europa dungeons: warm, smelly, noisy, veeeery technical and stuffy, yet very interesting to see what goes into keeping us happy! Quickly we're off to the promenade deck, because the sun is almost setting and it's time for a drink.

With the sun below the horizon, it's time for diner again. After dessert it's back into the watches again and a 'pubquiz' in the deckhouse. We, the blue watch, came second. Who won? No idea, I didn't notice a thing. Quickly now, to write this weblog, because our watch is still continuing and we have to prepare for yet another busy day. We will be needed at dawn, so that means an early rise.

Greeting to everyone from Herk and Jet.

Noon position 00°09'S 028°52'W, wind SE 4 Bft, cloud cover 2/8, temperature
27.5, sailed 115nm, to go Salvador 995nm

After initial problems to get closer to the equator, we finally succeeded today. The day before yesterday we invested some diesel fuel to reach a more southerly position, where the wind promised to blow from a more easterly direction.

After half a day of motoring almost directly into the wind on both engines, we were able to set sail once again, which barely poses any problem for our voyage crew. Bar 10 degrees, we're almost sailing straight to Salvador.

Shortly after midday we passed the Equator. The crew anxiously waited for Neptune's visit, but he did not emerge. It's probably busy with Equator crossings.

Eric

Noon position 01°49'N 027°54'W, wind SE 3- Bft, cloud cover 2/8, temperature 27.8, sailed 104nm, to go Salvador 1109nm

Mid Atlantic

We are at least half way across the Atlantic now, closer to Brazil than Africa. But making our distance South to finally cross the Equator has been slowed by a wind that's too much from the South and not enough from the
East. Its not quite normal we are told. Not the doldrums but not the good Southeast trades that we want either.

Today, we're sailing again after motoring much of yesterday and the wind turned a little more from the East late yesterday afternoon. We non professional crew were allowed to take out all the square sails, jibs and staysails, essentially everything but the studding sails. But the wind has dropped to 10kt as I come on deck today. And ship's speed has dropped to less than 3kt.

But the sea is calm enough for Jeroen and I to practice our sun sights with the sextant. After yesterday's results showed us 200 miles away from the GPS position, we think the practice is needed.

Sea life has also grown scarce lately as has the appearance of shipping traffic, making lookout duty less than exciting.

But everyone on the ship is wildly creative in finding ways to fill the off watch time. The young men and an occasional older one, still gather on the sloop deck daily to work out. Some are vigorously studying Portuguese in
preparation for landing in Salvador. Chess is growing more and more popular. And there's always the incessant Anti-rust gang with their clanging, banging, sanding and scraping.

But still a more vigorous SE trade wind would be appreciated. In a day or two we'll have our Equator crossing party. "Pollywogs" will become "Shellbacks" and surely the wind will follow.

L2M&family

Sam, voyage crew

Middag posisie 03°21'N 027°06'W, wind SSE 4 Bft, wolk bedekking 4/8, temperatuur 30.5, geseil 118nm, om te gaan: Salvador 1216nm

Nooit 'n vervelige oomblik!

Die Bark 'Europa' is nou bietjie verder as halfpad op haar reistog vanaf Las Palmas na Salvador. Ons almal sien die skip as ons nuwe huis en het ook sodoende by ons pligte as ' reis bemanning' aangepas.

Europa is tans besig om 'n ernstige "face-lift" te ondergaan aangesien ons haar gereed maak vir nog 'n uitdagende reistog na Antarktika later die jaar. Voor daar geverf kan word moet al die roes eers verwyder word, die anhoudende klank van hammers op staal word nou en dan onderbreuk deur die ongeduldige geknor (en gesnork) deur dié wat probeer slaap.

Daar is 'n onrustigheid onder ons oor die berigte besoek van Neptunis wanneer ons oor die ewenaar seil. Die meeste van ons is nog " Polywogs". Met ander woorde, 'n persoon wat nog nooit van tevore oor die ewenaar geseil het nie. Al die verskillende stories van wat presies gaan gebeur tydens die seremonie dra nie juis by tot die onrustigheid nie. Vreemde wind patrone het gemaak dat ons 'n meer Westelike koers moes vaar, so dit is nog 'n paar dae voor ons die bekende "lyn" sal oor steek.

Terwyl Salvador gou nader kom is almal besig om planne te maak vir wanneer hulle weer voet op vaste grond sit. Sommige mense is heeltemal te vinnig opad huistoe terwyl ander 'n nuwe hoofstuk vol avonture in Suid-Amerika
begin. Ons was van plan om 'Europa' in Brasilië te verlaat maar na 'n ernstige bespreking en 'n dronk "high five" het ons besluit om aanboord te bly en verder saam te seil tot in Ushuaia...wel iemand moet seker maak dat
ons veilig daar uitkom...en wie anders as twee lede van die "Blue Watch"


Niall lian Macdonald & Ellie Shaw

Noon position 04°39'N 023°39'W, wind SW 3 Bft, cloud cover 2/8, temperature
29.0, distance sailed 121nm, to go Salvador 1392nm

Two weeks on board and white watch is wondering if our luck will increase
sometime before the end of our trip. We're not sure what we did to get so
unlucky, but we do know that white does not attract wildlife. Luck seems to
be owned by the other two watches. Red watch takes the lead. They manage
without fail to wake us for our midnight watches reporting they just spotted
dolphins, whales, rare bird species (thanks to Kathryn) or (last week) land.
Blue watch makes a good second. They get all the excitement. Granted it has
not always been excitement of the envying kind, but excitement none the
less. There is a little less wildlife reported by the blue watch. White
watch does not share their luck. We see nothing. Tamsin (Cornwall, UK) has
become fluent in three Dutch words: "Ik zie niks" meaning I see nothing. We
get our pleasures from the small things in life aboard Europa. We celebrate
birthdays, we keep each other awake with friendly conversation during night
watches, we share puzzle books and magazines. And at 3:30 this morning some
of us joyfully put on some foul weather gear to brave the first real rain in
two weeks. But we see nothing. And two weeks of seeing nothing makes you see
things. Dark blue waves become dolphins, funny sounds become blowhole puffs
of whales. Then there was the giant octopus at the helm and the mermaid in
the bowsprit... Two nights ago I got to see the shapes of 4 or 5 dolphins in
a dark starlit ocean. Could our luck be changing? We've got our hopes set on
the Southern hemisphere. Bring on Neptune! He may just be our lucky charm.

P.S. after an afternoon of sailing a north west course due to some strange
wind patterns, we went back on the engine late afternoon on a trusted south
west course.

Nicole, white watch cheerleader & pollywog

Middag positie 06°29'N 022°49'W, windstil, bedekking 2/8, temperatuur 31.0,
afgelegd 147nm, te gaan Salvador 1599nm

Sommige vrienden voorspelden dat we ons tot tranen toe zouden vervelen. Eén,
twee, hoeveel weken geleden is dat nu? Tot nu toe zijn de enige tranen die
we ons kunnen voorstellen, de tranen die we zullen plengen als we in
Salvador op de kade staan en de boot zonder ons zien vertrekken. De tijd
vliegt en iedere dag heeft iets anders te bieden. Gisteren gingen we vroeg
naar bed tijden de eerste stortbui van de trip, zodat we om middernacht fit
op de hondenwacht zouden verschijnen. Wat een manier om de dag te beginnen?
Toen we aan dek kwamen was de hemel opgeklaard, waren er overal sterren en
kwam de maan juist op. Warme lucht woei over het dek en enkele late
feestgangers zaten nog zaterdagavond te vieren. We weten dat het zaterdag
was, want de kapitein had gezegd dat het vandaag zondag zou zijn. Een groep
dolfijnen vergezelde ons tijdens onze uitkijk-beurt, terwijl ze in de door
de Europa in zee gekerfde boeggolf speelden. Om 04:00 gingen we weer naar
bed om om 09:30 weer wakker te worden in weer een heel ander plaatje.
Iedereen die aan dek kwam zei: "Wauw - kijk het water eens!". Een
olieachtige zee, als dikke blauwe stroop. Verbazingwekkend. Het hoogtepunt
van vandaag was de "nagelbank race". Een wedstrijd voor de drie wachten van
de reis bemanning. Wie wist alles van het touwwerk, wie had hard gestudeerd
op welke korvijnagel ze belegd waren en wie zou de zwakste schakel zijn? Het
bleek dat onze wacht, onder de koele leiding van Johan de Zweed, als winnaar
uit de bus kwam. De andere wachten lieten we tijdens de tweede ronde
druipend van het water achter ons (zelfs de luitenanten onder hen). De
tweede ronde bestond uit het hijsen van drie voorzeilen onder extreem
moeilijke omstandigheden gecreëerd door de bemanning en wat brandblus
slangen. Erg leuk. Zelfs de zon scheen te vinden dat onze wacht gewonnen
had, door één van de mooiste zonsondergangen te vertonen die we tot nu toe
gezien hebben (en we hebben er al wat gezien (en gefotografeerd)). Nu, na
alweer een heerlijk diner (de vangst van gisteren - Wahoo) hebben we de
laatste wacht tot middernacht en worden we vergezeld door de melkweg in al
zijn glorie. Gewoon weer een fantastische dag aan boord van de Europa.

Rudy & Kathryn, reis bemanning

Noon position 08°56'N 023°02'W, wind N 1- Bft, cloud cover 4/8, temperature
32.2, distance sailed 150nm, to go Salvador 1746nm

The start of our equator crossing to the south turns out to be a bit strange
this year. At first we were hampered by the reduced northeast trade wind,
because the Azores-High had been replaced with a low pressure system.
Sailing close to the African coast between Las Palmas and Cabo Verde has
saved us from headwinds. Even now things are a bit peculiar. The wind
strength has been a bit disappointing and Meteo-France has been reporting
for several days now, that the doldrums are really behind us, while until
today the weather hasn't given us any clue that we were even getting close.
This afternoon it became obvious. Thick black clouds were gathering all
along the southern horizon. Our voyage crew studied the location of our
running rigging once more, to be able to quickly drop the sails if we would
get caught by a heavy squall. Although we indeed got wind, more specifically
wind from the direction of our destination Salvador, a heavy squall was not
our part. We only had a short rainsquall in the evening. Since this
afternoon there is a minor but steady breeze blowing from the south
southwest, which forces us to keep the oil sail up. Today also marked the
catch of our first fish worth keeping for dinner: a 90cm Barracuda. And
another one an hour later. That was about time, as we had three fishing
lines out at the stern. Doubts that something might be wrong with our
fishing gear had already emerged.

Eric

Middag positie 11°24'N 023°18'W, wind E 2Bft, bedekking 4/8, temperatuur
31.2, afgelegd 86nm, te gaan Salvador 1889nm


We zijn nu tien graden ten noorden van de evenaar en vrijwel geheel hersteld
van de actie op de Kaap Verden. De blauwe wacht heeft zichzelf overtroffen
en zij vormde niet alleen de voorhoede maar had ook de deskundige leiding
bij ons vertrek van deze van kannibalen wemelende eilanden. Er zijn geen
verliezen gerapporteerd, hoewel een aantal lopende gewonden bij het aan
boord komen geholpen moest worden.

Nu we het gebied van doldrums en evenaar naderen wordt het weer meer
veranderlijk. Buien, onvoorspelbare stromingen als gevolg van lokaal
neerdalende lucht uit een buienwolk, zorgen voor opwinding en ongerustheid
omdat iedereen aan boord moet samenwerken om de effecten van bijvoorbeeld
een plotselinge winddraaiing van 90 graden te minimaliseren. Gelukkig heeft
de reisbemanning nu een stadium van vaardigheid met het lopend want en de
zeilen bereikt, dat de vaste bemanning niet langer de leiding hoeft te nemen
bij zeilhandelingen. Zoals één van hen zei: "het is alsof we onze kuikens op
het nest hebben verzorgd en we nu jullie eerste vliegpogingen zien!"

Vandaag na de lunch, zoals gewoonlijk een prachtig buffet, vandaag aangevuld
door een heerlijke broodpudding en vanille custard, stelde de kapitein voor
te gaan zwemmen. Iedereen stemde gretig in en hij gaf de order om bij te
liggen. Deze manoeuvre heeft als doel de vaart uit het schip te halen zonder
alle zeilen te strijken. De grote mast werd tegengebrast ten opzichte van de
voormast en het roer naar bakboord gedraaid, waardoor we tot stilstand
kwamen. Velen van ons sprongen toen in de badwater warme, diep groene
oceaan. Het was ontnuchterend te bedenken dat er tot 4000 meter ons niets
was, behalve misschien haaien.

Na een verfrissende zwempartij en vele sprongen van de boegspriet,
felicitaties vooral voor zeeman McDonald voor zijn inzet, zetten we de
zeilen weer in de juiste stand om verder te varen. Dit was het moment waar
de vaste bemanning een stapje terug deed en ons toestond de zaken zelf te
regelen. Als pas gepromoveerde luitenant nam ik de leiding en vakkundig
bijgestaan door adelborsten Whiteley en Von-Gaffron werd de grote mast weer
op de wind gebrast en maakten we geassisteerd door de stalen fok weer
voortgang naar het zuiden.

Terwijl de zon ondergaat, zie ik zeeman Mulcahy zich langs de ra bewegen om
de conditie der lijnen te controleren. De wolken werpen witte reflecties op
het zeeoppervlak en we blijven op ruime afstand van een verre tropische
storm. Alles wel aan boord van de Europa, terwijl we onze reis naar Brazilie
voortzetten.

William Pope, luitenant

Middag positie 12°48'N 023°03'W, wind NNE 3+Bft, bedekking 2/8, temperatuur
30.8, afgelegd 131nm, te gaan Salvador 1975nm


Gisteren, nadat we onze gekidnapte paspoorten weer terug hadden, verlieten
we de Kaap Verden. En we deden dat in stijl! Kapitein vertelde ons hoe we
zouden vertrekken onder zeil. We brasten de ra's van de voormast en grote
mast in tegenovergestelde hoeken. Daarna zetten we de ondermars en de
bovenmars, plus de voorzeilen. Het resultaat was dat we achteruit zeilden en
tegelijkertijd ronddraaiden. Zodra het schip in de juiste richting was
gedraaid zetten we de zeilen op de grote ast en brasten we de ra's aan de
voormast rond. Daardoor begonnen we vooruit te bewegen. Van mij uit gezien
voelde het en zag het er geweldig uit. De wind vulde de zeilen en we gingen
ervandoor met 9.4 knopen. De hele manoeuvre was een echte kick! We verlieten
de haven zonder motoren, dat is pas zeilen. Na een tijdje nam de wind af en
als gevolg dus ook de snelheid.

Vandaag pasten de meesten zich aan het langzamere tempo aan. Het weerhield
mij er echter niet van om mee te doen met de "Sixpack Club at Six", een man
of vijf a tien die iedere dag om zes uur hun workout doen. We worden
"Sixpack Club" of "Scandinavian Army" genoemd omdat onder de deelnemers twee
Noren, twee Zweden en een vent met een Scandinavische afkomst zijn.

Push-ups, sit-ups, wat rug oefeningen, pull-ups, and "skiing". De laatste is
een oefening voor de benen, die daar Haavard werd geintroduceerd, uit het
ski-lievende Noorwegen. Je staat dan met je benen 90 graden gebogen en het
ziet eruit of je aan het skieen bent. Na een tijdje is het echt zwaar voor
de benen. Het is nogal moeilijk om het evenwicht te bewaren met het rollen
van het schip, maar het is leuk om te doen en alles bij elkaar een erg goede
training. Onze kapitein was een beetje ongerust, terwijl hij zich afvroeg of
we trainden om het schip over te nemen :)

Johan Carlson

The timing for our visit to Porto de Praia wasn't quite right. The decreasing wind had slowed us down, so we would arrive in port very late in the afternoon. Another option we got from a rather old yacht pilot we had on board, was to go to Baie de Tarrafal and get our inbound clearance at the local police station. This sounded very attractive as Baie de Tarrafal seemed to be a much nicer place than Porto de Praia, which is rather industrial and busy. After consulting with our office in Holland we expected to be able to make our inward clearance in Tarrafal as well.

At first everything seemed all right as I went to the local police station with passports and ship's papers. The officer there didn't know what to make of it, so he called his boss. Next thing, our passports were confiscated and we had to sail to Praia overnight to get our inbound (and outbound) clearance there. Our passports would go over land by police transport. To make the most of the situation I called the ship that everyone could go ashore and that we would leave late in the evening. The next morning in Praia, things started to look better. Halfway through the morning we had our passports back and we got off with a warning. As it turns out we had the best deal we could have imagined: we visited a nice quiet bay and a nice village with beaches and palm trees and we gained about 6hrs over the option to go to Praia directly!

Eric

Monday october 5th, for the first time since Europa has been brought under
sail in 1994, we had a man-over-board situation. As an extra degree of
difficulty, we were reaching under sail with the starboard studdingsails
set. While he was chipping rust under the sloopdeck, one of our voyage crew
fell over board in a moment of carelessness. It must be a frightening
experience to see the ship sail away from you. Luckily, circumstances were
good: water temperature 28°C, a relatively low swell because we were in the
lee of the Isle of Sal (Cabo Verde) and an easy 4 Bft breeze. Within six
minutes, he was back on deck, dripping, shaken and with no other damage than
being ashamed because of the trouble he caused.

In spite of all the procedures, instructions and familiarizations, accidents
still do happen. Man-over-board is one of the calamities for which we have
pre-written en regularly practiced procedures. A square-rigged sailing ship,
especially with studding sails set is not an easy type of ship to manoeuvre.
Most important is to stay as close as possible to the person in the water,
which means reducing speed. With a motor vessel you can just reverse the
engines. That is also what we do on Europa, but the sails keep driving the
ship forward. In an MOB situation part of the crew works to reduce sail as
fast as possible, while others are busy launching the rescue-boat. Yet
another part of the crew is on look-out duty and keeps the captain informed
of the location of the MOB.

Yesterday, for the first time, the whole procedure was tested in a real
MOB-situation. The regular drills showed their value, because (almost)
everything went really well. A few days before, the crew had discussed
methods to quickly reduce sail with the sail setting we had. These methods
were successfully put to practice. The distance to the MOB was never more
than about 100 meters, although it must be said that he did his best to keep
up with the ship. The use of the engine to slow down while under sail has
been in our procedures for some years and worked well.

Europa is sailing under the ISM-code, the International Safety Management
code. This code has been introduced by the (I)nternational (M)aritime
(O)rganization and is basically a quality assurance system for safety in
shipping. In reality this means that all safety incidents are looked at with
care, to improve procedures and equipment to prevent things from happening
again. This is accompanied by monthly and yearly reviews by captains, crew,
management and certifying bodies. At the moment we are working on a report
which describes the event as accurate as possible. It is very well possible
that a few of our procedures and instructions will be improved using this
report.

Eric Kesteloo, captain

Noon position 16°47'N 022°32'W, wind NNE 4bft, cloud cover 7/8, temperature
29.0, distance covered 138nm, to go Salvador 2257nm

A day in the life.

Yesterday around 4 o'clock, both permanent crew and voyage crew alike, were
at work. On the sloopdeck a group is assembling a large inflatable boat and
mounts a large engine on its transom. Another group sets the remaining stuns'ls
on the foremast. Yet another group sets the royal and the skysail on the
mainmast, the two uppermost sails on that mast. Now the Europa is under full
sail, a white cloud of sails. Erik presents his home made pina colada. The
Zodiac is hoisted overboard with Diven driving. And then, surprise, we are
all invited to make a fototour around the ship in the middle of the ocean.
And beautiful pictures they are, from that cloud of sail in the setting sun!

Early next morning, captain Eric decides to change course by 30 degrees to
sail between the islands. The portside stuns'ls on the foremast are lowered
and an extra staysail is set between the masts. A lot of activity before
breakfast! For the first time, breakfast is served on deck, in the tropical
sun.

Then a full program: standing our normal watches, chippers and painters get
on with their noisy business and on the sloopdeck a course in splices and
knots, by Ninja and Daniel. In the mast, Silke shows another group of voyage
crew wearing a safety harness, how to go aloft.

Then dinner is served. Chicken sweet-n-sour! After dinner, captain Eric
explains that we will have an extra hour during the night, to equalize our
time with Cabo Verde time. A bonus for those who are not on watch during the
night! Tuesday morning, we will anchor in a beautiful bay of Ilha de
Santiago, the main island of Cabo Verde. Subsequently, we will cross the
ocean towards Salvador.

Gosé Mulkens, voyage crew

Noon position 18°34'N 021°03'W, wind NNE 5bft, cloud cover 0/8, temperature 28.5, distance covered 138nm, to go Salvador 2395nm

The ship moves

With this nice Northeasterly Trade wind blowing at 12 to 17 knots, she moves
steadily ahead at 4 to 7 knots on our Southwesterly course toward Cape
Verde. But she also moves sideways, up and down and rolls from side to side.
It's the roll that gets you and the roll that woke my cabin mate at 3 am
this morning when I and the door to the head that I was holding slammed into
the side of his bunk. He's a good friend and a polite Brit and would have
forgiven me more easily, had it hadn't been a repeat of the same trick that
happened an hour earlier. But both times the roll had surprised me in my
sleepy state and the dark cabin.

The fact is that we all are stumbling about, constantly dealing with the
pitch, yaw and roll of the ship.

Over the last two days the seas have been running 4 to 6 feet with a snappy
roll timed about every 6 to 8 seconds. These waves come at us from a slight
angle to the stern. The port side stern lifts first, rolling us to starboard
(right side) and then back as the wave passes under. Occasionally the waves
back up through the scuppers and wash the main deck. The ship dances
constantly, in a combination of pitching fore and aft, and rolling side to
side in one combined undulating, gyration. The tall masts sway 15 degrees
either to each side.

The effect of the constant motion on our shipboard lives is profound and
inescapable. Every step one takes requires four times the effort and muscle
control as it does on stable ground. Walking along corridors and beside
railings is easier but requires a strong grip. Walking across open deck
space is like a drunken tango of stops and starts that would be humorous
except we all are doing it, all the time. Just standing or sitting takes
more energy as one's toes are constantly digging into sandal soles to try to
grip the deck and even my butt cheeks seem to try to hold on to the deck
bench as the ship hits the end of its roll.

The regular crew are more adept and moving around and go up and down the
stairs carrying trays of food to serve us lunch and dinner on deck with
never a spill.

Only my bunk lets me rest from the constant motion and then only after I've
gotten used to my body moving side to side as I sleep. Visits to the toilet
require both genders to sit and bracing with at least one hand is often
needed to keep one's rear on the seat. We wonder and joke about what it will
be like to be on stable ground when we reach Salvador in three weeks.

In any case, I think we all would rather be sailing on this rolling ocean
than motoring in a calm. After all, it's why we came.

Love to Marina and Family

Sam Murphy


Across the ocean

Sunday, a day of "rest" for the crew. Before we left, I asked myself what it
would be like to cross an ocean with the barque Europa. It looks like it can
be any number of ways.

Of course we are sailing across the ocean. The permanent crew in port and
starboard watch with 2x6hrs; the voyage crew in red, white and blue watch in
2x4hrs. A voyage crew watch consists of 2x5 people rotating over tasks like:
helm duty, deckhand, look-out, deckhand again or rest. Ruud teaches about
square rigged ships, theory in the deckhouse, practice on deck.

We are not only sailing across, but also eating. Four meals per day
(midnight as well), varied, tasteful and never the same. Yesterday for
instance, Indonesian bami with sambal Erik (barman) and seroendeng Rensje
(cook).

Sleeping across the ocean, between watches, on ever changing times. During
the night being woken by the watch on deck, catching up during the day in
cabins with 2, 3, 4 or 5 persons. Tired and rosy, we are.

Because we also cross doing odd jobs. Captain Eric has this maintenance
program to ready the ship for a season in Antarctica. Under leadership of
barman Erik we are sanding and varnishing. Others chip rust, apply primer
and paint under guidance of Ruud and Silke. And there is 4km of rope on
board for replacement of running rigging.

Above all, we also cross chatting. We have a nice mix of young and old, man
and woman and everyone has a special story: from an old Dutch ex-whaler to a
young Norwegian ex-coastguard.

So we cross the ocean sailing, eating, working, sleeping and talking!

Gose Mulkens

Noon position 20°31'N 019°49'W, wind NNE 4bft, cloud cover 0/8, temperature 27.6, distance covered 150nm, to go Salvador 2533nm

Today it's one month ago since we left the port of amsterdam. The start of
the journey was rocky but since then Aeolus has been on our side.

The first leg with our Spanish friends was very much a pleasure trip. We
forgave them the 80 years occupation of the Netherlands, they opened the
gates to Santandér.

Forgiven is their way of waking you for the watch by pushing a flashlight in
the face and whispering: 'senor time to wake up'!

The journey to Las Palmas was pleasant with a total different breed of
people. Small islands but interconnected the right way, with just one aim-
getting there in a pleasant manner.

The 'old lady' is doing fine, especially since she could show her summer
clothing. Last night we clocked 7.5 knots and she is still increasing speed.
There are some talks that we might make a land fall at the Cabo Verde,
however nothing confirmed yet.

The survival rate of freshly baked cookies still lays under 5 minutes, the
youngsters on board have to work hard to keep their sixpacks.

Life is good. The right feeling - 'we're on vacation'!

Frits (paying cargo)

It was on the morning watch of our fifth day from Las Palmas that blue watch
took over the ship from white watch at 4am. The night before had been
lively, it being a friday night the new crew members celebrated the end of a
"working week" with wine, beer and song. Multilingual versions of "I'm
Tired and I Want To Go Home" kept the good ship Europa going as we headed
south south west with favourable winds.

We are now in the tropics, having passed the line of cancer around midnight
the night before, and the moon was full. Being full we are no longer
accompanied by the spectacular firmament of stars that lay above us when the
moon was absent or in fractions and as we get towards the equator the
sunrise is fast on the heels of the moonset, so there is limited time for
stargazing. For those unfamiliar with a moonset at sea: as it approaches
the horizon it appears to double in size whilst mellowing in colour from
white through yellow to gold. The sky around the full moon as it settles to
the sea can only be described as yellowish-black, though I confess that does
little justice to the hue of the heavens. The moon itself darkens as it
descends behind the horizon until finally it disappears and the whole sky
loses it's yellow-gold varnish and the stars appear.

It was around this time that at the helm our two watchmen clearly decided
that the coast of Mauritania was too close, they didn't fancy the approach
of Senegal, or perhaps the lure of the West Indies dusky maidens was too
much and so from a SSWesterly bearing chose to turn sharply to starboard and
head for the open ocean. At this point the ship was in full sail bar the
mizzen and gaff, including all six studdingsails, or stuns'ls, on the
foremast. A good north easterly wind was blowing and the effect of sticking
hundreds of square metres of sailcloth into the wind had the not surprising
effect of bringing the entire vessel to a shuddering halt. The portside
uppertopsail stuns'l blew apart completely, rather surprising the two
lookouts on the forcastle deck who at that moment had been wondering why the
sun was about to rise in the north for the first time ever. All awake
hands, and a fair few gallant fellows from their bunks, rushed out to see
why the ship's steady movement had been so interrupted. And a frantic hour
of trimming, pulling down sails and generally messing about knee deep in
canvas, rope and sea ensued. There were some harsh words for the helmsmen
at breakfast later that day...

Still, the floggings after chapel on Sunday will no doubt sharpen their
senses and keep them holding fast to the correct bearing in future!

As a post script - today we are besieged by flying fish. The sea will be
calmly rolling by when all of a sudden 10 - 20 of these little creatures
break the surface at once and fly, literally, across the sea for up to 100
yards. I was under the impression they jumped out for a few seconds, but
they flap little wings, or fins, or some say it's their tails, and hover
across the sea drifting and darting like little sparrows. Way cooler than
boring dolphins and whales, I could watch them for hours!

William Pope, Midshipman

Noon position 22°33'N 018°21'W, wind NE 4bft, cloud cover 1/8, temperature 24.8, distance covered 125nm, to go Salvador 2683nm

Bless this kind wind that blows us steadily on (see what studying
Shakespeare is doing to me?). The winds came back during the night blowing
up to 16+ from the North Northeast, which is what Captain Eric said would
happen and exactly what we need. I woke yesterday morning after my late
night watch, to the distinct lack of engine sounds and only the rush and
gurgle of ocean passing by my head on the other side of the hull.

On deck, a gang of people were sorting out the mass of sails, lines, blocks and spars
associated with setting the "Stun Sails" or Stuns'ls. Stuns'ls are the
rectangular sails that extend outward from the sides of the regular square
sails on the main and foremasts. There are three of them for each side of
the mast, for a total of six. Each of these six requires that its own spar
be extended from one of the existing yards and then held in place with lines
while the stuns'ls are rigged and hoisted into position. These sails are
only used when conditions are right and expected to stay right for a long
time.

The whole process takes almost three hours to get all six in place and pulling correctly. But once the job is done, Europa becomes an amazing sight
to see. She's wearing all her finest clothes and making maximum use of the
available wind. I

t must be a shock when these freighters and tankers come up on this beautiful anachronism of the ocean. I'm sure I watched a huge tanker
coming up on our starboard quarter, yesterday, veer away then slow down so
they could get a longer look as they passed on the port side.

We have left the sails almost untouched now for 24 hours and Europa pulls
on. The waves are up to 3 to 6 feet with a gentle roll that keeps the ship
sashaying back and forth and everyone making sure to keep one hand for
themselves.

The sea has changed from the deep blue we saw around Madeira and Las Palmas
to the emerald green of the tropics. With the nice breeze it's not so hot on
deck during the day, but the boom tent stays in place for some shade. On
night watch we're getting chilly and adding layers, but the nights are
becoming brilliant with the filling moon.

Star charts are being dug out and some celestial navigation manuals. Our
crewperson, Silke apparently has agreed to tutor us some in the arts of
navigation by the stars. So a few of us are digging trough the almanac and
practicing "rolling" the sextant and shooting the sun. The only bad thing
about such ideal weather is that there is little need for handling sails but
still there's no lack of new things to do and learn aboard this ship. And no
shortage of camaraderie for those who are happy to just sit and talk.
Perhaps there will be a landfall in a few days.

L2M,&fam, Sam Murphy

Haiku for the night lookout
Full moon shines silver
White ship slipping South follows
Dolphins silently.

Rod Clare

Middag positie 24°12'N 017°01'W, wind NE 4bft, bedekking 1/8, temperatuur 24.6, afgelegd 132nm, te gaan Salvador 2808nm

Twee volle dagen onderweg alweer. Gelukkig kon gisterennacht na de wachtswisseling om 02:00, de motor weer uit en werd er weer zeil gezet. Na dertig uur op de motor voelt de afwezigheid van het gebrom als een verademing. Na het ontbijt worden ook de lijzeilen erbij gezet en sindsdien varen we met langzaam toenemende snelheid naar het zuiden. Hoe verder we naar het zuiden komen, hoe verder we uit de invloedsfeer van het 'Azoren Laag' raken en hoe meer de normale noordoost passaat zich hersteld. Ten westen van ons is de windrichting nog steeds tegengesteld aan normaal. We hebben er goed aan gedaan om geen directe route te volgen.

Sinds vertrek hebben we al aardig wat zeeleven voorbij zien komen. Verscheidene haaien en grote aantallen dolfijnen. Vanmorgen een duif op de fokkera en vanmiddag een dolfijnachtige die aanzienlijk groter was dan de gemiddelde dolfijn. De eerste gedachte was aan een griend, maar de rugvin was duidelijk anders van vorm. Het raadplegen van de boeken leidde niet tot een positieve identificatie. Tijdens het avondeten voeren we langs twee potvissen die aan het oppervlak lagen te herstellen van een duik, of die zich daarop aan het voorbereiden waren.

In de nacht nemen we even de tijd om de sterrenhemel boven ons te bekijken. De manen van Jupiter, Mars en het Andromeda sterrenstelsel waren duidelijk zichtbaar.

Een aanzienlijk deel van de dag werd gisteren doorgebracht met het produceren van een enorm kabaal en een grote wolk roest rond het schip. De onderhouds werkzaamheden die altijd een vast deel uitmaken van onze oceaan oversteken hebben een aanvang genomen. Gelukkig is de hoeveelheid roest die moet worden aangepakt vergeleken met voorgaande jaren duidelijk minder, zodat we hopelijk de geluidsoverlast beperkt kunnen houden.

Eric

Middag positie 25°57'N 015°32'W, wind NE'ly 2-bft, bedekking 1/8, afgelegd 138nm, te gaan Salvador 2940nm

Na 3 dg Gran Canaria wordt het weer tijd voor het harde leven aan boord. We hebben genoten van avontuur (autotrip naar het binnenland), natuur (het strand hmmm) en cultuur (historisch centrum van Palma) maar we komen om te zeilen.

Met een nieuwe frisse gastbemanning varen we de haven Puerto de la Luz uit maar zelfs met alle zeilen bij komen we niet verder dan 3 knopen. Dit is niet genoeg om op tijd in Salvador te zijn en daarom pruttelen we verder op de motor. Ik doe een potje schaak met W.T. Om 24.00 uur heb ik weer mijn 1e wacht, maar de dagen aan wal hebben mijn ritme verstoord en ik val ervoor in slaap. Het is een makkelijke wacht. Aan het roer af en toe een rukje, op de uitkijk af en toe een scheepje en in het dekhuis een beetje hangen en een lekker soepje.

s'Ochtends mis ik mijn ontbijt en dat is prima. Mijn strakke buik en conditie (fietsen in Spanje en Frankrijk) is na maanden werken in korte tijd verdwenen door dit drijvende 4-sterren restaurant. Na de dag wacht (12-14 uur) ga ik het want in om te genieten van het uitzicht en muziek. Dan zijn er opeens een hoop dolfijnen voor de boeg. Van boven is het een schitterend gezicht om ze ook onder water te zien zwemmen. Even later plots een eenzame dolfijn aan stuurboord. Of toch niet.... Het is een hamerhaai herkenbaar aan zijn markante kop. En zo gebeurt er elke dag weer wat.

Edwin

Middag positie 28°04'N 015°23'W, Wind NNW'ly 2/3bft, bedekking 3/8, afgelegd 5nm, te gaan Salvador 3073nm

Vaarwel en tot ziens, mooie Spaanse dames, en Ierse, en Zuid-Afrikaanse, en Nederlandse, Duitse en Letse..

En zo verlaten we Las Palmas, Gran Canaria. Op een zuidelijke koers vervolgen we onze reis naar de nieuwe wereld. We verbleven lang genoeg in Las Palmas om de kombuis voorraad en de bar aan te vullen en voor wat walverlof.


Las Palmas is een bedrijvige haven en dus kan de onmiddellijke omgeving van onze aanlegplaats omschreven worden als interessant - alles wat een gefrustreerde zeeman nodig heeft na een lange zeereis. Er zijn ook heilzamere plekken en in de oude stad aten en zopen we in stijl. Calamares, Paella, biefstukken bedekt met jam en kaas en vele andere exotische gerechten. Dat alles weggespoeld met een goede vino tinto. Bij gelegenheid hadden we zelfs het geluk getuige te zijn van een gevecht tussen een hoer, een klant en een pooier. Leuke herinneringen aan mijn woonplaats.


Het bier vloeide en de stranden verwelkomden ons, maar al gauw was het weer tijd om uit te varen. Helaas deze keer met een geval van smart, omdat zo veel van onze mede bemanningsleden achterbleven. Van de zesendertig die in
Santander aan boord waren zetten slechts een dozijn de reis voort. Scheurbuik, piraterij en de algemene gruwel van banen en familie hebben zoveel scheepsmaten geclaimd dat ik er tranen van in de ogen krijg. Dus vaarwel en goede reis aan mijn wacht.

Ook onze uitstekende kapitein die ons door stormen en buien, krachtige winden, kalme zeeën en douane beambten uit Madeira loodste, zijn we kwijt. De dokter en twee deckhands weren ook door Davy Jones geclaimd. Adieu.


Maar niet alles is verloren, want we hebben nieuw bloed aan boord voor onze Atlantische oversteek. Veel landrotten, maar ook een paar ervaren zeeschuimers brengen ons complement op een man of dertig om de vallen te bedienen.


We maken nu ongeveer 3 knopen met een gestaag toenemend windje in de rug. Een vol tuig, behalve grootzeil en lijzeilen vangt een mooie bries van 12 knopen. Ik heb promotie gemaakt en heb nu de leiding over mijn wacht, dus
met een paar zweepslagen heb ik de nieuwe bemanning al snel net zo hard werkend en efficiënt als de vorige groep. Als de kat ze niet motiveert dan heeft de 3 meter lange haai die tijdens lunchtijd voorbij zwom, meer dan de
locale toeristen als avondeten.


William Pope, adelborst

Na een afwezigheid van vijf maanden heb ik de afgelopen dagen de kapiteins-functie van Robert Vos overgenomen. Vijf maanden niet gevaren, maar de laatste zes weken ging er bijna geen dag voorbij dat ik niet met de Europa bezig was. Rond het tijdstip van de werfbeurt moeten er altijd veel materialen en onderdelen besteld worden. Ik was zelfs twee weken geleden in Santander nog even aan boord om te assisteren met een hoofdmotor reparatie.
Zo'n schip kan iemand aardig bezig houden. De komende drie maanden zal ik in samenwerking met de andere opvarenden het schip naar het zuiden brengen en het na de eerste Antarctica reis van het seizoen weer aan Robert overdragen.


Hoewel ik mij enige zorgen maak over de ontwikkeling van de windpatronen die invloed gaan hebben op de eerste 800 zeemijl van onze reis, verloopt het vertrek voorspoedig. Zonder gebruik van de motoren draaien we het schip onder zeilvermogen 180 graden rond en zeilen de haven uit. Robert en Sonja zwaaien ons vanaf de kade uit. Eerder hebben we al afscheid genomen van Lucie, Eelco, Ludwine en de reisbemanning van de afgelopen reis. Bedankt!
Ook de Gorch Fock, het opleidingsschip van de Duitse marine laten we achter in de haven van Las Palmas.

Onder invloed van de noordoost passaat waait er in de zeestraat tussen Gran Canaria en Fuerteventura altijd een lekker windje door het windtunneleffect.
Daar merken we nu weinig van en met een kleine 4 knopen varen we naar het zuiden. Doordat het Azoren Hoog op dit moment vervangen is door een Azoren Laag (met een hoofdletter!), wordt de passaat stroming afgeremd en in het ergste geval draait hij zelfs om en zullen we op weg naar de Kaap Verden met tegenwind te maken krijgen. Voorlopig lijkt het er op dat er onder de kust van Afrika nog een straatje noordoosten wind te vinden is. Dus in plaats van af te buigen naar het zuidzuidoosten blijven we een zuidelijke koers varen, richting het Afrikaanse continent.

Eric

As the winds were fair and north north easterly, the captain confirmed that we would indeed be stopping off at Madeira. As we headed towards the island a pair of sea turtles were spotted alongside, and whilst some suggested we break out the harpoons and acquire the ingredients for a fine soup, this was discouraged and we let them on their way.

Madeira was spotted near midnight (and being discovered, renamed Colin Island by the eagle eyed lookout) so we moored outside Funchal harbour to wait for first light to enter. The morning was slightly overcast but it was good to see other forms of life ashore - buses and taxis and people.

However there was a delay as the portuguese authorities refused us entry, some problem with paperwork or other such dashed formalities. The feeling amidships was that a full scale assault would show these islanders our mettle - a good couple of broadsides and a landing party would make them think again. We hoped to be called to general quarters.

Unfortunately the captain vetoed this plan and instead we moved round the island, out of sight of the customs boats and portuguese navy, and moored half a league out from the shore. A quick swim to freshen the crew, of particular note the rope swing put together by the younger crew members, restored our spirits as we felt so near, yet so far, from Madeira.

Then the good news came. As we had not been disturbed by the authorities, we launched the ships boat and ferried the crew to shore. The local inn soon became filled with scurvy sea dogs crying "Cerveca grande, and make it snappy". We could also for the first time enjoy the view of the Europa from a distance. Whilst in Santander she was docked so it was not possible to see her full majesty, as we could from shore. The islanders were suitably impressed also, as they should be.

Having well parched their thirst some crew returned to ship, though a few others decided to explore more of what the island had to offer. My own landing party raided a fine repast at a restaurant overlooking the bay of Funchal, as crab, beef, sea bass and other delicacies were washed down with fine vino tinto and polished off with an exceedingly good Cercial.

We returned to the Europa in high spirits, Erik broke out the ship's supply of port wine, and we drank and danced until good sense or exhaustion took us to our bunks.

Today we are now en route to Las Palmas, final destination for some, refueling point for others. The trainee crew have improved so much that the captain allowed them to set the sails and brace the yard arms with only the minimum of supervision. I myself enjoyed the sight of the deck filled with my crewmates hauling lanyards from the vantage point of the top gallant yardarm. A fine place to observe the workings of this beautiful ship.

William Pope deckhand 3rd class

Monday, Sept. 21- Wind is 17 - 18kts, Speed 6-7 kts.
Its a magnificent day on board Europa, sailing from Santander, Spain to Las Palmas, Canary Islands.
We've been at sea now for five days and experienced everything from wet squally 30 knot, winds with 14ft seas, sailing hard and fast, to almost flat calms, moving on engine alone. Those of us affected by sea sickness suffered through the first 36 hours or so and have recovered fully. We now all participate in the excellent meals served up by the regular crew. We can now all move around the ship leaning into the roll and balancing plates of food as we come up the companionway steps to enjoy our meals on the main deck.
Today the conditions are near perfect and all six sails up through sky sails are set on the main and fore masts. Lower stuns'ls were set out from the forecourse yard yesterday and are still up in this much wind creating a beautful sight and pushing us along toward Madera quiet nicely. Everyone on board is in top spirits and we can't stop grinning at each other at the good fortune we have to be on this ship.
My initial worries of being bored have evaporated as now I almost have to make a "To do list" of all the things I want to do. Many of us join in the many maintenance tasks that go on constantly aboard. There's a gang of crew and paying crew on the fore deck, hammering, sanding and scrapping away at the rust on the life rails. Shirts off in the warm sun, there's almost a line waiting to join this popular task. Others are helping varnish and paint, while some choose to just read or stare off at the sea and absorb the wonder of where we are and what we are experiecing.
Everyone who chooses to is assigned to one of three watch schedules. Watches are generally 4 hours on and 8 or more off. But with so many paying crew on this leg of the trip, there are enough on watch to allow for frequent watch "holidays". Two days ago, I discovered the "Ship's Guitar" hanging in the library. That solves on of my cravings and I'll shop for new strings for it in Las Palmas and plan on practicing daily.
My other priority is learning where all the sail handling lines are located. This is a daunting task as each sail, there are over 25 of them, has at least 10 lines that control it. And often the adjustments must be made quickly.
Tomorrow we should arrive at Madera which will be a bonus stop not on the original itenerary. We are planning hikes and laughing about the probability of getting "land sick", whatever that is.
(tomorrow: Land ho Madera)
Sam Murphy

Shortly after my last log entry was completed our northerly winds started to drop. More sails were neede, with skysails fore and main and the three jibs set. We ambled along for a few more hours making 2 knots or so until the air stood still, the waves had reduced to mere ripples and the sun hung heavy as our spirits. Even changing course to a more south easterly bearing looking for wind failed to bear fruit. We reluctantly started the engines for the first time since we left Santander. To go from the sound of wind against canvas to the chugging of a diesel engine is like putting down a book of poetry for a Haines workshop manual. Useful but soulless.

The weather at least held until evening when cloud cover sent us into the familiar darkness of the overcast sea at night.

On the 4.00 to 8.00 watch that I was assigned to last night it at first seemed that we would be staring into the gloom once more, making reasonable progress by the engine, but nothing to see. When suddenly, over the course of a few minutes, first a single star, then another and another appeared out of the dark until the entire sky was clear and thousands of sparks of light filled the firmament above our heads. Familiar constellations were there but clearer than this landlubber had ever seen, and so many other stars were visible the sky was lit up by their light, stretching from horizon to horizon. A truly magnificent sight.

Not to be outdone and indeed as if to say "you've seen nothing yet" the sun started to make itself known in the east with a faint pinkish glow on the horizon. As time progressed the glow became greater until reds and oranges dyed the sky in streaks, the clouds above taking on lilac and purple hues and finally making her entrance the sun broke the sea horizon in brilliant gold. The ship's company awake at that hour, maybe a dozen of us, sighed together at this awesome sight and we honoured her arrival.

By then the smell of breakfast was coming up from below and our watch nearing it's end we ate in the glow of the morning light, watching the purples, reds, pinks, oranges, so many colours, fade into the clear morning light.

Our captain predicts we shall dock in Madeira on the night of the 21st though if we pick up the expected wind tonight we may be there sooner. William Pope deckhand 3rd class

Geconcentreerd staan de mannen aan het roer te turen op het kompas. De gewenste koers ligt niet meer onder de zeilstreep. Voorzichtig wordt er maar eens aan het wiel gedraaid, alleen zo'n dame van 580 ton is niet gauw in beweging te krijgen, en als ze gaat, dan is ze niet meer te stoppen. Het wordt zwieren over de Oceaan totdat de balans weer is gevonden.
Dat zijn zo de nachtelijke problemen van de roergangers. Maar eenmaal afgelost is er weer tijd om te genieten van de opeengestapelde zeilen die hoog in de lucht heen en weer wuiven tegen een donkere sterrenhemel. Brekers lopen het schip achterop, de dame schiet door het water met een snelheid van 8,5 knoop. De regen is gestopt, misschien een zonnetje voor morgen?

18 sept Vandaag een mailtje van kantoor, Liza zou wat zon op de post doen en dat is goed aangekomen. De lunch kan weer buiten genuttigd worden en we zetten nog maar wat extra zeiltjes. Onze waarneming voor de KNMI klinkt bijna Caribisch,: Bewolking: nauwelijks, Lucht temperatuur: 20 graden en oplopend, Zeewater: ongeveer hetzelfde, Deining: daar kan een surfer niet warm voor lopen, Snelheid van het schip: ongekend, of woorden van die strekking. De bar raakt weer gevuld, de gesprekken leven op. Voor de liefhebbers worden de geheimen van het sextant uit de doeken gedaan. Maar voor hoe lang nog deze voorspoed? Afnemende en draaiende winden liggen in het verschiet We zullen zien, het is nog 480 Mijl naar Funchal . Rob

16 sept: De festiviteiten van Santander zijn achter de rug. Het schip is weer onderweg naar het zuiden. De wind varieert tussen de 4 en 6 en komt hoofdzakelijk uit noordelijke richtingen. Dan is ze weer noordwest, dan weer noordoost. Door de aanvankelijk Noordwestelijk heersende wind worden we teveel richting kust gedreven, dus de eerste nacht is het nog wat motorsailen, maar tegen de ochtend kunnen alle zeilen erbij.
De deining is wat rommelig. De aanrollende Oceaan stuit op de noordkust van Spanje waar ze plotseling gestopt wordt, met gevolg dat ze als het ware gaat steigeren. Het gevolg is een rommelige steile hoge zee. Niet iedereen is daarvan gediend. Desondanks maken we vandaag goede vaart, alle zeiltjes goed gesteld geeft af en toe 10 knopen op het log. Nog 80 mijl en we kunnen Kaap Finisterre ronden

Eenmaal voorbij de kaap is de rust weder gekeerd, de wind neemt iets af en ook de deining wordt wat langer. Nu de zee ruimte heeft, beweegt het schip zich ook weer vriendelijker. Steeds meer mensen begeven zich aan dek.

17 sept: De hemel is grijs, gedurende de nacht hebben we af en toe een heftige regenbui, de temperatuur blijft steken op 17 graden. Na de kaap ronding hebben we onze koers verlegd naar het zuiden, waardoor de wind pal van achteren komt, de stagzeilen zijn ingenomen, het schip rolt af en toe dramatisch, water spoelt over het dek, maar het zal beter worden we gaan tenslotte richting zon.

Rob

In de dagen van weleer bleef een zeilschip rustig een paar dagen liggen als de wind uit de verkeerde hoek kwam, desnoods weken, totdat ze een gunstige wending nam. Maar in het computertijdperk is niets onmogelijk, dus bij tegenwind forceer je het schip dan maar motorisch door het Engels Kanaal. Echter motoren zijn ook niet altijd betrouwbaar, één van onze hoofdmotoren heeft besloten om niet verder mee te werken, ze gooit er een pakking tussenuit op een plek waarbij de hele motor van z´n plek moet om het te kunnen vervangen. Het wordt sukkelen richting Lands End.

Maar dan begint de glorie, noordoostelijke winden duwen het schip Biskaje over en wat eens leek op een tijdsschaarste zet zich om in een overvloed. We hebben de tijd om nog een kustreisje te maken langs San Sebastiaan en Bilbao.

Zaterdag start in Santander een minisail, een 20 tal schepen wordt hier in noord Spanje verwacht.
Spanjaarden vinden eigenlijk dat Spaans de eerste wereldtaal moet zijn, dus communiceren wordt handen en voetenwerk.

Onduidelijk blijft wanneer de ´Parade - In´ van start gaat. Uiteindelijk varen we keurig op tijd met wel twee hele schepen stapvoets naar onze ligplaats, waar we worden opgewacht door duizenden toeschouwers en de rest van de vloot. Het lijkt er op dat meerdere collega´s hun eigen vertaling hebben gegeven aan de parade.

Tijdens de open dagen scharrelen massa´s mensen over dek en gluren nieuwsgierig door de ramen van het dek-en stuurhuis. Vanavond is de finale, het knetterende vuurwerk als afsluiting van het festival is voor ons het startsein voor een nieuwe reis.

Het weekend is intussen achter de rug de motor weer gefikst, de nieuwe gasten druppelen binnen.
Rob

Here we are, Belfast. The relative quiet of the deckhouse on Europa barely conceals the roiling festivities of the opening day of the Belfast Maritime Festival. A short glance to my left reveals the legs of the crowd gathered on the quay, stacked tight against one another, trying to get as close to our ship as they can. Now a gangplank is being rigged, and the fences are being cleared away, and the people edge a bit closer, their silent excitement betrayed by eager faces. In a few moments they will come aboard our ship as guests, to walk our deck, view our ship and hear our stories. It is quite a turn-around in a day, to transform our ship from a working, sailing ship into a highlight attraction at a maritime festival. No longer do we find ourselves bracing yards, furling sail and steering at the helm - our time-worn duties and sailing routines have been replaced. Now we have given our ship a thorough tidying. We have removed the "unsightly gear" like chain winches, canvas strops and tools. We now do the gangplank "switcharoo"
by which we persistently tweak, adjust, and re-set our gangplank to compensate for the tide, which raise and lower us against the quay a dozen feet or so in a day! It is a different set of duties, but I am reminded in each one of these ports about how special what we are doing really is; these crowds of people who come to visit us and meet us in every port do so for a reason.
The conclusion of our cross-ocean voyage came with the onset of yesterday afternoon. We had anchored off the northern coast, next to an island called Muck Island, only a handful of miles from Belfast. A morning of sterile wind did little to move us on our way; despite our "sailing off the hook"
(raising anchor and setting sail with no motor!). After a long drift, the wind came, to move us on our way. As we neared Belfast a "foul wind" barred entry into the city via sail, forcing us to use our engines for the first time since Halifax. Taking in all our sail, I was allowed to, for the third time in a row, to "call" the main mast - meaning that my job was to receive sail-handling orders from the Captain, ensure that all the lines were properly manned and then call out the orders and watch the sail to take it in; "Ease down halyard, haul away clews! Yard is in its lifts! Cast off sheets, haul away clews!" I called, as we, one by one and as quick as we could, took in the squares and brought down our fore and aft sails. It went more smoothly than previous times I thought. In ship's I've sailed on previously, this job was usually executed by a mate or very experienced AB.
I'm thankful that my superiors on Europa are willing to let me "have a go at it." Now our sail was left hanging - no longer would we see wind in them for this voyage.
Rounding the seaside town of White Head we saw, deep in the bay our first glimpse of Belfast - a moment of mixed emotions for many of us. It is always a good feeling to conclude a voyage and bring the ship, and the ship you, safely into port. Conclusions though, are less an ending, and more a transition. For those of us leaving the ship before she leaves Belfast, we are left in a strange limbo; hanging around and helping out on a ship that will leave soon without us. A movement from a home that we've come to know and make our own and a dread of leaving a place we enjoy so much. I am not the only one who feels this way.
Sean Og Maguire and Ciara Higgins, the two Belfast trainees I interviewed previously, feel much the same. Ciara felt mixed feelings when she saw Belfast, realizing that "it was the end of the voyage, we're going to have to get off." Even though she is excited to see her family in Belfast, she has become "used to having (her) own little family on board." Sean Og agrees; "You're used to everyone's personality on here, you know how to react to everyone here - but new people in the crowd, you react like "Ah!
Ah! Get away from me!
For Ciara and Sean Og, I followed up on my earlier interview, conducting another one today for the end of our voyage. They seem a little surprised by the outpouring of positive feelings that the people of Belfast and beyond have given the tall ships and themselves. The media has been extensively covering the Belfast trainees who crossed the Atlantic on several of the racing ships, following up on the en-route reporting of BBC's Julian Fowler.
Our trainees Sean Og and Ciara found themselves in an impromptu radio interview as they walked up the street, their Europa T-shirts giving them away to the eager questions of the press. Indeed, today, nearly all the newspapers of Belfast carry the image of the trainees on Europa as they came into port.
As for Sean Og and Ciara, I inquired to the reaction their own families gave them after finishing this momentous voyage; They found their families, as can be expected, beaming of their achievements. "I can't believe you came back alive!" said Sean Og's parents. He says that they "were expecting me to be so hyper and fall overboard.or else get threw overboard!"
For both of these trainees, they found out that they learned some things in addition to the usual seamanship of sails, knots and navigation. For Sean Og, he learned that "you can commit to something if you try." "Usually I try something for two weeks and then "eh I don't care anymore" he says, adding that "this is something I want to do and experience a lot more."
Meeting, dealing with and making friends with new people was a highlight of the journey for them. Sean Og found that living with people who started out as complete strangers, who became fantastic friends. "You are with the people 24/7, you get to know them and not just the grim part of their personality," he says. "On a boat you are with people through ups and downs." Sean Og was a little surprised at how well everyone got along; "Its just so strange, if you are thrown in to a group of mixed people, some aren't going to gel well together and you'll usually get some bickers and fights, but theres nothing like that on board, its all so good, laid back and relaxed."
"Most of us will probably be friends for life," says Ciara. She is impressed by the strength of the friendships she formed in a mere matter of weeks, while on board, especially in her cabin that she shared with five other strangers who took on the familiarity of friendship. Ciara discovered, while immersed in an environment full of new people, that she was more approachable and friendlier than she had perceived herself to be.
One thing that I can relate to, with Sean and Ciara, is how huge the effect sailing on these ships is to many. I had read all about how it changed people, but I didn't expect it to be so much! Sean and Ciara found something similar. "Everybody said it was going to be really life-changing, I was thinking I would get on and get off and get back to my day job, but it's just so much different, everything just looks different. It (the voyage) makes you think clearer as well, you have so much time to think." "Being in the middle of the ocean," she says "gives you time to think about what you want to do."
Sean found the experience life-changing enough, that he can't wait to come back sailing, whether for Europa or other ships. "I want to do more traveling, but I want my means of travel to be on a boat."
At the end of the day, the most vivid memories these two say they will have, is of the visceral experience of sailing at sea. For Ciara, climbing into the rigging was amazing. "I think I made myself afraid of heights, but then I just went and did it," she said. Sean Og found the rough weather we experienced; with gale force winds for a handful of days to be his most exciting moment. "although it was dangerous, you were safe - it was exciting and adrenaline-rushing, so many mixed emotions threw into one."
No doubt this experience has been an "experience of a lifetime" for Sean Og, Ciara and the dozens of other trainees aboard these ships. This particular group of trainees we have had on Europa have been the most enthusiastic, energetic, willing and capable trainees I have ever encountered among the handful of ships I have sailed on before. I believe that a number of them will return to sailing on tall ships, and sooner than they expect!
It is a bittersweet return to port, bringing us to new places, to meet new people. But every port brings the end of a voyage for someone. This time, it is the Belfast trainees and myself. We've all seen some amazing things, done things we didn't think we could do and pushed ourselves a bit farther, learned something more. All these things bring changes. Changes only truly felt as one disembarks from their ship, leaving their new-found home and family. These ships though, have a way of re-uniting shipmates, as I have witnessed, again and again in the ports that we sailed to for this summer's Tall Ship Atlantic Challenge. We have made some fantastic new friends, of all ages from all around the world. Who, though soon to be separated, will undoubtedly keep their friendships through our shared voyage together. For some of us, there may yet be more.
It is easy to forget, deep in our routines at sea about the real meaning of what we are doing, but it is always easy to remember when we come into port, to the cheers of the crowds that what we are sailing represents something special to so many people. I think it is only in port, when we come back that we realize how unique what we are doing really is. These ships have a strong cultural meaning - of daring, adventure, perseverance and romantically "getting away from it all" These huge amounts of eager visitors are the testament to the strength of the symbolism people see in tall ships.
In that way, their visit means much to us who sail these ships. Hopefully our stories will inspire some of them to give tall ship sailing a try, it is more accessible than most people think.
My voyage, though extended, is soon to end, and in an excellent way. I will probably find my way onto a rolling deck again soon, though I do not know when, as of yet. I hope you enjoyed this blog and please leave your criticism, for I am inspired to continue this sort of writing with the next ship I find myself on. Thank You, Bonne Voyage and Fair Winds!

- Matthew Maples