De gewone man in de straat zal ze nooit levend aanschouwen, zijn hele leven niet, al zou hij het nog zo graag willen. Je vindt ze namelijk niet in Artis of Harderwijk. Ze passen er ook niet echt, want het zijn de grootste dieren die onze aarde ooit heeft voortgebracht. U denkt misschien ja dat is logisch want dinosaurussen zijn uitgestorven. Toch is dit nog levende zoogdier groter dan er ooit van welke uitgestorven diersoort dan ook, een skelet is gevonden.

De Blauwe Vinvis.

Tot 33 meter lang, tot 3.600 kg zwaar. En..hij is nog onder ons.

Al hebben wij mensen de laatste 100 jaar wel erg ons best gedaan om hem in het rijtje van de uitgestorven diersoorten te krijgen. Alleen al op het Zuidelijk halfrond hebben we er 330.000 uitgemoord zodat er daarna waarschijnlijk nog 1 procent van de oorspronkelijke populatie over was. En dat allemaal voor een stukje zeep en een pakje boter, wat geen eens echte boter was, maar margarine. Er kleeft veel meer bloed aan Blueband en Unilever dan u denkt.

We zijn ook niet gestopt met moorden omdat we ongerust waren over het uitsterven van deze unieke en intelligente diersoort. Ook zijn we niet gestopt omdat we zo graag dier-aardige, dus plantaardige margarine gingen eten...We zijn gestopt omdat ze "OP" waren. Het was niet meer rendabel om ze te vermoorden. Daarna werd U verteld dat plantaardig veel beter is, maar dat wisten ze al decennia eerder.

In Engeland werd bewust achtergehouden dat er walvis vet in de margarine zat, alweer niet uit dier vriendelijke overwegingen maar de Britten vonden Walvis blubber stinken en wilden dat niet in hun voedsel.

Toen de Internationale Walvis Commissie in 1953 eindelijk besloot om de vangst op blauwe en gewone vinvissen in bepaalde gebieden in Antarctica te stoppen. Lag er één land dwars, zodat het hele verdrag niet doorging....namelijk NEDERLAND.

Wie heeft er nou boter op zijn hoofd. Onze naoorlogse nationale trots, het walvis fabriekschip Willem Barends, moest er nog een paar honderd om zeep helpen. Zo.. nu bent u weer  helemaal bij, wat betreft de oorsprong van onze Oud Hollandsche uitdrukkingen.

Ondanks dit alles, zijn ze er nog, al moet je er wel voor op de juiste plaats en tijd zijn om ze te zien. Wij waren dat, 2 weken geleden, bij het eiland Chiloe. Hier komt een groep blauwe vinvissen een aantal maanden van het jaar hun buik vol eten aan krill, het enige voedsel van deze balein walvissen.

Jordi, onze gids had me al maanden geleden beloofd dat de kans er in zat, maar 's ochtends waren we de plek gepasseerd, waar hij ze verwachte, zonder ook maar een glimp van een walvisje. 's Middags de zee is loom, we hebben net onze 2 Chileense loodsen afgezet op de loodsboot en stomen rustig de Stille Oceaan op.

Dan ineens, 2 vinvissen aan SB op een mijl afstand. We verleggen onze koers iets en gaan zachtjes op 1 motor hun kant op. Na een paar minuten gooi ik die ook af en drijven we rustig voort in hun richting. Het stel verlegd de koers en komt als 2 aanvallende U boten recht op de EUROPA af. Ondertussen heeft de kreet Walvissen aan Stuurboord over onze intercom geklonken en komen bemanningsleden naar dek gesneld. Even later kan ik de bevestiging Blauwe Vinvissen ook nog geven.

Er is geen twijfel mogelijk: De grote dubbel uitgevoerde blaas gaten met daarvoor de beschermende U-vormige verhoging die de karakteristieke boeg golf geeft alsof ze zijn uitgerust met een bulbsteven. De licht grijs-blauwe  gladde huid die onderwater aquamarijn lijkt met daarop de wat mottige tekeningen die de onderzoekers gebruiken voor individu herkenning.

Ze hebben ons gevonden. Ze lijken verrast als wij niet voor ze uitwijken en vlak naast het schip duiken ze diep weg. Eentje laat zijn staart daarbij sierlijk uit het water komen.

Wij blijven beduusd achter op een licht deinende oceaan. Te laat aan dek gekomen bemanning kijkt vragend rond. Waar zijn ze dan? Blauwe vinvissen kunnen met gemak 20 minuten onder water blijven, maar zo lang laten ze ons dit keer niet wachten. Na enkele minuten zien we ze een halve mijl achter ons weer opduiken, rustig  koers en vaart houdend naar een voor ons onbekende bestemming.

In de navolgende uren die middag zien we er zeker nog 15 om ons heen, ver weg en dichtbij in kleine groepjes of alleen. De vele aanwezige vogels en pelsrobben geven aan dat er goed te snacken valt in deze wateren. Zo'n
vinvis laat wel eens een garnaaltje glippen als hij de hap van 50.000 liter water uit zijn opgezwollen buik door zijn baleinen naar buiten perst.

Vreemd is het, dat we als mensheid, nog steeds heel weinig van deze dieren weten. We kennen een aantal plaatsen op aarde waar ze zich, in een bepaalde tijd van het jaar, vol eten omdat er veel krill zit, maar waar ze daarna naartoe
gaan,. weten we niet. Hoe hun liefdesleven er uit ziet en waar ze het doen,.. weten we niet. Hoe oud ze kunnen worden en waarmee ze die fantastisch lage tonen maken die luider zijn dan welk dier dan ook, op deze planeet, kan voortbrengen,... we weten het niet.

Het klinkt afgezaagd, maar het is toch wel een beetje raar dat we mannen naar de maan schieten om wat stenen op te rapen, maar dat we nog steeds bijna niets weten van de grootste bewoner van onze eigen blauwe planeet.

In mijn ruim 40 jarige loopbaan als zeeman was dit de derde keer dat ik een blauwe vinvis mocht aanschouwen en ik weet zeker dat er veel zeelui zijn die er nog nooit een hebben gezien. En op een mooie dinsdag middag in April zie ik er 15. Een bevoorrecht mens.

Alles Wel
Klaas

P.S.
In Juni en Augustus passeren we de volgende plek waar Blauwe Vinvissen in die maanden foerageren, namelijk de ingang van de St Lawrence rivier in Canada. Wordt vervolgd..