Haïti is in zicht, rond het eiland hangt een nevelige bewolking, de zorgeloze bemanning bediend zich nog maar eens van een 2e bakje koffie, terwijl het mijmert over palmen en stranden. Bij een tweede blik lijkt  het wolkendek toch iets donkerder te zijn geworden.

Achteloos wordt er geïnformeerd of daar iets uit te concluderen valt, het antwoord is dat uiteindelijk alles mogelijk is, maar dit is nou niet typisch een slechtweer wolk… of toch. Ons geduld wordt beloond maar meer dan dat. Binnen enkele minuten begint het schip te lopen, daar waren we wel aan toe, maar de wind schiet door, het schip begint te hellen, de zeilen bollen op, de wanten komen onder spanning. Tijd om de schijzeilen maar eens te strijken.

Er komen kopjes op de golven, de wacht te kooi wordt er bij gehaald, in rap tempo worden stagzeilen en brammen gestreken. Binnen tien minuten is de zaak weer onder controle, de extra wacht kan weer te kooi. En dan… slaat de wet van Murphy weer eens toe. Zo snel als ze gekomen is verdwijnt ze weer. Het feest heeft niet langer dan een half uur geduurd, het log heeft amper de 9 knopen getoucheerd en vervolgens liggen we weer te dobberen.

Maar iedereen is opgewekt en vrolijk, dat was even een verrassing, de bui regen maakte het helemaal verfrissend. De dames van het kombuis kunnen weer met een gerust hart hun werkzaamheden aan de lunch voortzetten, de slingerlatten kunnen nog even in de la blijven, want varen is leuk, maar in deze tijd mag het natuurlijk aan niets ontbreken. 

Rob