Captains Log. Na onze Kaap Hoorn zeilparade proberen alle schepen, zo snel als mogelijk, weer tussen de vele eilanden te geraken.
De weersvoorspelling geeft namelijk rukwinden met een snelheid tot 80 knopen op en dan wil je wel wat beschutting zoeken.

In de middag krijgen we dan ook te maken met een rokende zee, dit effect ontstaat als het zeewater door de wind wordt opgezogen. De uitkijken op de bak hebben het dan af en toe ook zwaar.

Door de afscherming, door de talrijke eilanden, van de Oceaan, vallen de zeeën erg mee en dat valt ook weer goed in het kombuis, waar de koks het leuker vinden als onze EUROPA niet al te veel te keer gaat.

Laat in de avond schuiven de vele lichtjes van Ushuaia aan stuurboord voorbij en het lijkt wel of onze EUROPA het moeilijk vindt om niet gewoon naar de steiger af te draaien, zoals ze al vele jaren heeft gedaan.

Maar nu, voor de eerste keer, gaan we verder het westen in, waar het Beagle Canal smaller en de bergen hoger worden.

De wind is ondertussen afgenomen tot een koelte en grote plakkaten zuidelijke sterren hemel openbaren zich hoog boven ons.

Om 4 uur in de nacht valt ons bakboord anker in een mooi baaitje vlak bij een grote gletsjer die de naam Holanda draagt, dus die moeten we, als echte Hollanders, 's ochtends toch wel even gaan verkennen.

Bij het ochtendgloren blijkt dat we niet voor niets zijn gestopt.

Blak, spiegelend water, een kiezel strand, groene lenga bossen met daar boven een blauw gekleurde gletsjer met daar weer boven de wit besneeuwde bergtoppen. Het lijkt wel een staalkaart van wat de natuur hier aan kleuren kan verstrekken.

Al snel lopen er kleine gekleurde mensjes, onze gastbemanning, door dit schilderij, waardoor de verhoudingen van mens en natuur goed worden weergegeven.

Zelf mag ik ook even naar het strand, tenslotte moet onze nieuwe scheepshond Sirius uitgelaten worden, na zijn eerste dag op zee.

Achter de voor anker liggende EUROPA zien we regelmatig een van de andere tallships langs de bergen schuiven, alsof we in een tijdmachine de weg zijn kwijt geraakt.

Voor de lunch gaan we anker op en stomen door het spiegelende water langzaam verder de NW-lijke arm van de Beagle in, bestemming de Garibaldi fjord. Het landschap doet erg aan Noorwegen denken, met dit verschil dat hier de huisjes en dorpjes niet in het beeld voorkomen. Het lijkt een landschap zonder menselijke invloeden. Prachtig.

Aan het eind van deze fjord komen een aantal gletsjers van uit verschillende richtingen als reusachtige slangen naar het water toe gekropen. Met veel donderend lawaai laten ze ook nog even weten dat ze in beweging zijn.

De Europa drijft langzaam door het vele afgekalfde gletsjer ijs naar een grote grot waar Jordi, onze gids. bijna de gehele gastbemanning naar toe loodst in de rubberboten. Aldaar wordt een toast uitgebracht op goed weer en een gezonde toekomst voor mens en natuur. Voor vandaag is dat eerste al een uitgemaakte zaak. Vooral als bij het vallen van de duisternis de maan zijn wassende gezicht langzaam tussen de toppen van het ruim 2,5 duizend meter hoge Darwin massief door schuift.

U zou een foto van dit schouwspel terecht meteen in het vakje kitsch werpen.

Toch is het onze werkelijkheid, al is hij nog zo wonderschoon onwerkelijk.

Alles Wel

Klaas