We vervolgen onze reis. Als je de kaart bekijkt is het een wirwar van kanalen,meren en fjorden. Doodlopende armen en veel kleine eilandjes. Om onze volgende bestemming te bereiken moeten we als het ware om het Darwin massief heen en daarmee toch even onze neus in de pacific steken. Dit doen we als we het kanaal Brecknock (Pas in 1830 verkend door Fitzroy en naar Graaf Brecknock vernoemd) verlaten. Een heel klein stukje oceaan maar volgens onze loodsen zeer verraderlijk door de steile en vooral hoge golven die daar kunnen voorkomen. Gelukkig hebben wij dit niet ervaren. Hoewel de regen zich niet verschool.

We slingeren onze weg weer omhoog naar Canal Magdelena. Al deze fjorden en kanalen zijn omgeven door bergen, gletsjers en beboste heuvels. Hier en daar kun je goed zien hoe de gletsjers zich teruggetrokken hebben en diepe kuilen en gepolijste rotswanden achter zich laten. Onder water laat de geschiedenis zich zien door oude stuwwallen.

Op de 26ste in de avond passeren we het nauwste gedeelte van Canal Gabriel.
Een vernauwing van ongeveer een kabel ( z'n 180 meter) breed. Daar passen wij prima tussendoor. Het kanaal heet ook wel Canal Cascada, omdat er zoveel watervallen onder de gletsjers vandaan komen. Wij zijn op weg naar Seno Sucio. Vrij vertaald betekent Sucio vies. Het water was dan ook wat viezig niet door vuil maar door het sediment van onder de gletsjers. Hier hebben we overnacht met 3 shackels in het water. Tijdens de nacht is de wind rondgekomen en waait nu vanuit het westen.

In de ochtend van de 27ste maart hieuwen we het anker thuis en zetten zeil om oost te houden. Vandaag varen we zo'n 40 mijl door het fjord Almirantazgo. Wij zijn opweg naar Ainsworth Bay. Waar we op zoek gaan naar Zeeolifanten. Ainsworth Bay is een prachtig plekje, niet alleen omdat we getrakteerd zijn op verse vis en jacobschelpen maar ook omdat de lage bergen en afgevlakte eilandjes zo'n rustig beeld geven. Voorheen lag hier een grote gletsjer. Deze is echter zover terug getrokken dat de stuwwal nog het enige bewijs is dat Ventisquero Marinelli ooit een machtige ijstong was. Nadat we alle explorers weer aan boord hebben, de bootjes aan dek gebracht en het anker weer in de kluis gehangen, varen we onder vol tuig heerlijk rustig de nacht in.

Ons plan is om de volgende dag (28ste maart) naar Parry Bay te gaan. Deze bay dringt het diepste door in de Cordillera Darwin en eindigt met een geweldig imposante gletsjer. We moeten echter eerst nog even een mooi plekje vinden om te ankeren. Dit vinden we achter Isla Dos Hermanas (de twee zussen). We zijn wel wat naar achter verschoven, de wachten hadden alles onder controle.

Om 07:00 gaan we er vandoor. De Parry baai is niet geweldig in kaart gebracht en ook voor de loodsen was dit een uitdaging. In de baai komen twee armen uit, een oost arm en een west arm. Waar de twee armen samenkomen is het opassen. Het gaat hier van 200 meter naar hup 20 meter diepte... De gids
(Jordi) beveelt van harte de west arm aan maar deze ligt ook goed vol met ijs. Met dat bijltje hebben we weleens meer gehakt. Naarmate we het einde van baai naderen en Mount Darwin voor ons opdoemt nam ook de wind goed toe.
De Europa wordt goed opzij geduwt door deze katabatisch winden. De richting was echter wel perfect om uit de baai te zeilen. Na nog even het mooie uitzicht van diepblauwe gletsjer spleten in het geheugen te hebben gegrifd zetten we maar eens de ondermarsen.

Na het lastige stukje te hebben gehad hebben we de masten verder volgebouwd en gaan we weer opweg naar onze volgende stop namelijk een Albatros kolonie.

Jordi heeft met deze kolonie gewerkt en verteld er dus ook erg enthousiast over. We hebben iedereen weer zo rond 17:30 in de bootjes en gaan weer opweg naar een ander avontuur. Alhoewel het vrij laat is in het seizoen zitten er toch nog 5 bijna volgroeide albatrossen op het nest. Om een idee te geven hoe verwijderd dit stukje aarde van alles is: deze kolonie werd pas in 2003 gevonden. De kaarten waarop we door de fjorden varen laten gletsjers zien die al veel verder zijn terug getrokken. Dus iemand tegenkomen doe je hier zelden.

We varen deze nacht lekker door. Vanaf vandaag de (29ste) is het gedaan met de stilte. We gaan namelijk naar Punte Arenas. In 1848 begon de stad haar leven als een militaire nederzetting. Echter met de introductie van het "White Gold" uit de Falklands (schapen die wel tegen dit klimaat kunnen) veranderen er heel wat. Rijke europeanen kwamen over en kochten veel land op en bouwden daar behoorlijke villa's en hielden grote kuddes. In 1960 is dit door de Chileens regering rechtgetrokken. Delen van de deze grootgrondbezitters zijn dan ook onteigend en eerlijker verdeeld. Vandaag de dag heeft Punta Arenas niet alleen schapen maar ook veel vis, aardolie en gas.

We hebben het ochtendgloren met ons mee, een prachtig briesje en zeilen heerlijk door Paso Whiteside. De maan gaat onder aan bakboord en aan stuurboord begint de zon zich boven de kim te friemelen. We draaien bakboord uit om het noord kaapje van Isla Dawson en varen de straat van Magalhanes in. Het heet hier echter Paso Ancho. Nog zo'n 30 mijl voor de boeg en dan zien we Punta Arenas. De kustlijn is hier gevuld met kleine werfjes. Het lijkt wel of iedereen hier een sleephelling in z'n achtertuin heeft.

Om 15:00 gaan we tegen de kant en om 18:00 zijn weer opgeruimd en netjes. We liggen samen met de Libertad (Argentinie) en de Gloria (Colombia) aan een steiger. De chileense marine heeft alles goed voor elkaar. Van telefoons tot shuttle bussen naar de stad.

De 30ste maart gaat ieder een beetje zijn weg. Wij klussen een beetje aan boord en houden open schip. Wat zal ik er van zeggen. 't Is een haven.
Sirius vind het in ieder geval niet erg om even lekker over het strandje heen te rennen.

31 maart. We mogen weer. We moeten in parade langs Punta Arenas. Ook hier is weer alles strak geregeld. Om 07:00 gaan de trossen los om naar een zogenaamde wacht plek te varen. Hier moeten we tot 11:00 liggen om daarna achter elkaar aan langs de stad te varen. Was een mooi gezicht, de wind kwam uit het NW een we konden met ruime wind ons scheepje aan ieder laten zien.

Vanaf de Europa weer de Hartelijke groeten en tot het volgende log.

Marteyn Blok