Om negen uur dinsdagmorgen was het al opkorten, want om twaalf uur zou het startschot vallen van de 3e Tall Ships Race. Nieuwe gasten stonden klaar om een spoedcursus wedstrijdzeilen met een vierkant getuigd schip te volgen.

Voor een beginner is het qua tuigage niet bepaald het makkelijkste schip, maar het heeft wel de meest indrukwekkende uitstraling. In deze omgeving is men meer gewend aan schoeners en andere langs getuigde schepen. Bovendien heeft de Europa nog een extra wapen. de beruchte lijzeilen, berucht omdat tegen de tijd dat je denkt het pinrail diagram in je hut te kunnen laten liggen, er nog zes extra zeilen bij komen met bijbehorende vallen schoten en wat al niet meer.

Na een uitvoerige uitleg van Collin en Matt over het hoe en waarom, was het nog maar kortdag voordat de wedstrijd begon. De praktijk bestond uit 1 maal overstag en 1 maal halzen en dat was het einde van de spoedcursus barkzeilen. Twee minuten over twaalf lagen we op de startlijn, met de lijzeilen in de aanslag, geen slechte start. De Roald Amundsen en de Niagra waren onze directe concurrenten in de klasse van vierkant getuigde schepen.

De Niagra is een replica, een oorlogsbrik gebruikt op de Great Lakes in de oorlog van 1812. Licht, breed, laag vrijboord, weinig diepgang, een bos kanonnen en een wolk aan zeilen. Kortom zij was in een mum van tijd aan de horizon verdwenen. Het zou blijken dat de strijd zou gaan tussen de Denis Sullivan, een driemast Great Lakes schoener, en de Europa. Weliswaar behoren schoeners niet tot de vierkante klasse, maar we strijden tenslotte tegen alles wat drijft met een zeil. Één ding hadden onze kersverse cursisten al snel geleerd en dat was touwtrekken, wat met wedstrijdvaren eigenlijk een constante bezigheid is. Na de start hadden we helaas al snel een achterstand opgelopen. Het valt nog niet mee om de warwinkel aan zeilen, lijnen en bomen uit elkaar te houden, dat vergt tijd en oefening, maar als het standaard zeil en de lijzeilen er netjes bij staan werpt het vruchten af. De wind gedroeg zich zoals we hadden gehoopt, West 3-4 Bf, later Noordwest 5-6 Bf, vlak water, kortom een lopend windje. Het was nu nog maar een kwestie van het voor ons liggende schip in te pakken, maar dat viel nog niet mee.

De meest succesvolle aanval is altijd in de nacht. De vijand kan ongemerkt dichterbij sluipen. Het vereist ervaring om aan de navigatielichten te zien onder welke hoek en hoe snel een schip nadert, bovendien in het holst van de nacht verslapt de aandacht al gauw en voor je het weet vaar je met een verkeerde zeilstand. Als de stuurboordswacht 'snachts om twee uur overdraagt, kan ze met trots wijzen naar het schip op een kwart mijl aan lij..de Denis Sullivan. De wedstrijdbemanning begon er nu echt lol in te krijgen en de weergoden ook. De wind trok aan en de Europa zette er de sokken in, 10,5 knoop op de teller, de lijzeilen konden naar dek, Denis verdween langzaam naar de horizon en donderdag 5 augustus om 15.21 konden we de bel luiden. (onze befaamde hoorn is even in onderhoud) En de Roald Amundsen.. was van het radar verdwenen. Rob