Omdat Kingston een beetje rumoerig is, vanwege de jacht op ene Christopher Coke, hebben we een bezoek aan Jamaica maar overgeslagen en een rustiger eilandje opgezocht, te weten Great Inagua Island. Het ligt zo'n beetje tussen Cuba en Haïti in. Volgens de kaart is er wel een stadje, maar het woordje "Great" kun je rustig weglaten, een echte haven is er eigenlijk niet te ontdekken.

Inagua behoort tot de Bahama's maar dan het rustige deel (1000 inwoners). Wonder boven wonder krijgen we wel prompt een antwoord als we Mathew Town oproepen. Bij de afwikkeling van de formaliteiten wordt al duidelijk wat voor levenstempo de bevolking heeft. Met betrekking tot de kosten wordt op het gemakje uitgezocht wat voor schip we nu eigenlijk zijn en in wat voor categorie we vallen: vrachtschip, passagiersschip of trainingschip. Dat laatste vinden ze nogal twijfelachtig gezien de gemiddelde leeftijd aan boord. Een presentje doet wonderen. De volgende dag gaat de bemanning naar de wal om een bezoek te brengen aan de flamingo kolonie (60.000), bovendien heeft het eiland nog meer bijzondere vogels, massa's rond vliegende papegaaien bijvoorbeeld in alle denkbare bonte kleuren fladderen de kromsnavels van boom tot boom. Ook is er nog een museum, een bezoekje heeft echter nogal wat voeten in de aarde, want de suppoost/directeur is tevens rechter en hij heeft het druk deze ochtend. De Morton Salt Company genereert de belangrijkste bron van inkomsten van het eiland, vandaar dat het museum meer over de zoutvlaktes laat zien dan over de historie van het eiland.

Onze komst is niet onopgemerkt gebleven, op straat stoppen de auto's om een praatje te maken, voor een lift hoef je je duim niet op te steken. Vanuit Nassau en onder Amerikaanse invloed zijn de vervoersmiddelen overwegend groot en met een gangetje van 30km per uur zoeven de 4wheel drives door het stadje. Hier kan je rustig oud worden, de bevolking is erg laid back zoals ze het zelf ook al noemen. Nassau is veel te druk en dat vinden zelfs de jongeren!! Als het even kan komen ze de familie hier op het eiland bezoeken om even bij te komen van het "drukke leven" elders. Ze geven echter niet de indruk dat ze zich erg laten opjagen.

We hebben die houding al een beetje overgenomen. Vanavond op ons akkertje anker op en de zeilen er weer bij. Windje 3 en de maan boven het hoofd met temperaturen rond de 30 graden, verleid niet echt om de zaak te overhaasten. Bovendien nog 875 mijl naar Bermuda in acht dagen is haalbaar met dit tempo. Rob