Drake, o Drake, je maakt je reputatie meer dan waar. Een Passage met op zeker een identiteitscrisis. Zoveel gezichten, het is geen wonder dat het weer er depressief van wordt. Als we zonder motor en alleen op wind verder zouden moeten, komen we pas 10 februari terug. In de eerste 24 uur is er weinig wind en we zijn getuige van het ´Lake Drake´ fenomeen. Dat geeft ons wel tijd om weer te wennen aan de bewegingen van de oceaan.

Binnen een halve dag draait de wind zo dat onze koers indewinds is. De assistentie door één van de schroeven wordt opgeplust naar beide. We laten zeilen zakken, we hijsen er weer bij en Europa verandert een aantal malen van koers om wind in de zeilen te houden. De wind trekt aan tot meer dan 30 knopen. De golven die worden opgestuwd, blijven proberen
aan boord te komen. Europa maakt soms behoorlijk slagzij. Mensen die opkomen voor hun wacht grijnzen naar elkaar, aangekleed na verschillende mislukte pogingen.

De slagzij zorgt ook voor hilarische taferelen aan het ontbijt waar mensen onder verschillende hoeken staan en zitten en het eten van hun bord zien schuiven naar waar beslist de lage kant is nu. Je wilt waarschijnlijk niet je hele leven doorbrengen onder een hoek
van 30 graden, maar het is best lollig om het te proberen.

We groeten u, o Drake, met een respectvol ´wow´!

Joop
 

Vanavond voltooien we onze Noordgaande oversteek van de Drake!

We hadden hoge zeeën maar de wind was niet zo dramatisch dan wat van zulke zeeen zou kunnen verwachten - max windkracht 8. Jammer genoeg kwam hij schuin van voren, uit het Noordwesten, dat was dus motor-sailing, wat sommige zeezieken niet al te erg vonden.

Om 18:30 zagen we het dan eindelijk, opduikend tussen een paar regenwolken:Kaap Hoorn! Het veilig ronden van Kaap Hoorn is en was een van de mooiste ervaringen voor veel zeelieden.

Het ronden van Kaap Hoorn terugkerend uit Antarctica met een aardige en competente bemanning, met heel veel nieuwe ervaringen en herinneringen, is iets waar de meeste reizigers van dromen.

Het passeren van Kaap Hoorn, aan boord van deze prachtige bark EUROPA, maakt ons trots en gelukkig. En met plezier kijken we dan ook uit naar de laatste drie dagen van onze reis, door het land van Tierra del Fuego. (Vuurland)

Rupert
 

Aage Krarup Nielsen was een Deense arts die in 1922 samen met een collega aanmonsterde als scheepsarts op de Noorse walvisvloot naar Antarctica. Hij schreef er een boek over, geïllustreerd met 50 zorgvuldig ingeplakte autotypieën, de voorlopers van onze digitale foto-watervallen. Hij beschrijft de voorbereiding en start vanuit drie Noorse stadjes (Larvik, Tonsberg, Sandefjord) die de onderneming ook financierden (30 miljoen kronen).De vloot bestond uit 7 moeder stoomschepen (7000-10.000 ton) ieder met 3 of 4 kleine jachtstoomschepen aan boord, en tezamen 1100 man. Deze vloot heeft 4 maanden de tijd om de buit binnen te halen rond de South Shetland Islands. En die buit moet dan bestaan uit 4000 blauwe-vinvissen. Goed voor vele tonnen olie, waar de Europese lampjes en verwarmingen van moesten branden.

Stoomschepen hebben kolen nodig, en die zou in Cardiff geladen worden.
Maar na het laden van 50 ton breekt daar een staking uit en moet ijlings via telegrammen tonnen duurdere kolen in het Afrikaanse Dakar en in Rio de Janeiro gereserveerd worden. Het levert een maand kostbare vertraging op, maar de schrijver kan zich heerlijk uitleven in beschrijvingen van de Afrikaanse neger, die daarbij niet gespaard wordt, en het goede leven in Rio.

Wat is het bruggetje met de Bark Europa? Daarop ben ik nu scheepsarts, en ik lees het boek rond ons verblijf op Deception Island. En dat is de belangrijke eerste uitvalsbasis waar de Noorse vloot gebruik van maakt.

Je leest hoe de harpoenen afgeschoten worden en ziet op een foto zelfs de explosie van de harpoen in de walvis. De walvis wordt langszij het schip gesleept, of er wordt een buis in geslagen, lucht in geblazen en een vlag in gepoot zodat hij blijft drijven en later terug te vinden is en opgehaald kan worden, eerst snel de volgende vangen. Drijvend langszij het schip wordt de walvis gevild en het vel met hijskranen omhoog gehesen en van zijn spek ontdaan. Als ik om mij heen kijk besef ik wat hier is gebeurd, en zie de overblijfselen liggen. Hoe anders gaan wij er nu mee om: wij kijken ook uit naar walvissen, maar bij “walvisalarm” staan wij allen op de dekken gewapend met camera’s die slechts een zacht klikje laten horen.

De beschrijving van Nielsen over de pinguïn kolonies zou ook nu geschreven kunnen zijn, er waren en zijn er heel veel, overigens denk ik dat er nu nog meer digitale dan echte pinguïns bestaan. Zoals Nielsen beschrijft hoe men Skua’s plaagde past niet op de Bark: men legde 2 stukjes spek met een touw daaraan voor hen klaar, het duurde niet lang of 2 Skua’s vlogen aan elkaar verbonden met dat touw door de lucht tot een van hen het stuk spek los liet. Is dat leuk? Toen wel.

Tot nu toe zijn mijn medische bemoeienissen op de Bark minimaal, laat het zo blijven. Nielsen beschrijft ook geen grote drama’s, al noemt hij wel het kerkhof op Deception waar talrijke verongelukte walviswerkers liggen. Er zijn nu nog 2 kruizen en ‘n doodskist te vinden.

Hij onderstreept de noodzaak van een arts, gezien de overgedragen ervaring toen een kapitein dat zelf moest doen. Voor het gemak was de medicatie in genummerde potjes opgeborgen, de namen waren te ingewikkeld voor deze kapitein. Potje 1 was bijvoorbeeld voor misselijkheid, 2 voor hoofdpijn, etcetera. Toen hij nummer 11 nodig had, bleek deze op.
Creativiteit kan deze kapitein niet ontzegd worden: hij gaf de patiënt een pil nr 7 en een pil nummer 4, samen immers elf. Voor alle duidelijkheid, dat waren andere tijden: dat zie ik onze kapitein Klaas Gaastra niet zo doen. De hele crew hier is uitermate professioneel, gastvrij, hardwerkend, en straalt enthousiasme uit.

Ik ben mede daarom wel blij dat ik deze trip in 2012 op de Bark Europa maak en niet 90 jaar eerder, toen de Bark nog een lichtschip was.

Alhoewel, om even die bedrijvigheid, de schepen en die mensen te zien, en even die stank te ruiken, dat heeft ook wel wat. Maar al die dode walvissen drijvend in het rode water......nee, toch maar niet. Ik zie ze liever spuiten.

Dirk Branbergen

Staande op het voordek van het mooie schip Europa, het is net na middernacht en schemerig. De Rode-wacht is ongebruikelijk

stil en staat respectvol te kijken hoe de laatste Antarctische eilanden naar de horizon glijden. De lucht boven ons was zwaar en grijs maar alslaatste blijk vaneerbetoon aan de wondere wereld die we achter ons laten, heeft de wolken basis zich opgelicht en laat prachtige turquoise gele en diep oranje kleuren zien van een uitgestelde Antarctische gloed.

Aan boord heerst een genoeglijke maar een ietsje ingetogen stemming, reflecties van gedachten worden verzameld van alle wonderen die we mochten aanschouwen op deze unieke ervaring. Tot op het laatste moment van afscheid toe werden we verwend, geëscorteerd richting de Drake door een groep Bultrug walvissen. Ze stonden er op om ons op een waardige manier vaarwel te wensen met zwaaiende staarten. Nu moeten we ons goed voorbereiden om zodoende het hoofd te kunnen bieden aan deze roemruchte wateren.

Alles wat maar kon bewegen is vast gebonden, de gangen opgeruimd, eigendommen gestuwd, de zeilpakken liggen klaar en de anti-zeeziekte pillen zijn geslikt - we zijn er klaar voor.Maar.........we varen nu al verscheidene uren in de Drake en de gevreesde zeeën zijn in geen velden of wegen te zien. Geen strompelende capriolen van trainees die weer gewend moeten raken aan de nieuwe bewegingen, geen vliegende messen of

onbedoelde maaltijd gevechten in de lounge en geen gevloek uit de toiletten waar slachtoffers van de ene wand naar de andere worden geworpen terwijl ze op een waardige manierhun lange onderbroek proberen op te hijsen.

De realiteit is; dat de zee met een strijkboutlijkt bewerkt, zo glad is ze! Waar is die Drake? Aan het slapen? Misschien wordt ie later pas wakker en heeft dan een grimmige verrassing voor ons in petto? Wie zal het weten - er is nog een lange weg te gaan! In de tussentijd genieten we van deze comfortabele omstandigheden, absorberen de laatste Antarctische indrukken en verwelkomen de albatrossen terug en aanschouwen met genoegen de dolfijnen die spelen met onze boeggolf.

Nicky
 

Vandaag hadden we een Koninklijk Antarctische afscheid, een groep Bultrug walvissen escorteerde het schip terwijl we vertrokken uit de Melchior Eilanden groep naar de Drake Passage. Hun optreden is onovertroffen, heen en weer zwemmend on de boeg. De bemanning volgt hun bewegingen getrouw en rent van bak naar stuurboord in een komische dans voor de beste zicht plek Ze verminderen het droevige gevoel wat we hebben nu we Antarctica gaan verlaten; haar vijandige grootsheid en het buitengewone dierenleven zullen we nu snel achter ons laten.



Een laatste Zodiac toer afgelopen ochtend tussen deze met eeuwige sneeuw bedekte eilandjes, de wateren puilen uit van de krill. We kijken hoe een stern duikt voor een makkelijk feestmaal. We zien zeehonden en kleine groepjes wat eenzaam aandoende pinguïns op de smalle granieten strandjes terwijl we rondvaren tussen de eilandjes die hun namen alle ontleden aan de letter van het Griekse alfabet.

Het bestand van te dupliceren namen uit de thuiswateren of dat van koningen en vorstinnen, ontdekkingsreizigers, of gewoon een beschrijving van het eiland zelf, moet totaal uitgeput zijn geraakt, toen deze eilanden aan de beurt kwamen om een naam te ontvangen.(wat gebeurde er met "Verbitterde Inham" of "Kaap van Verlangen")

We varen met onze bootjes door een klein Lemaire Channeltje en moeten een IJsbergje weg duwen om er door te kunnen: passeren ijsbergen met intense diep blauwe kleuren en de meest fantastische vormen. Aan het eind is er een Bultrug die een uitvoering geeft, alleen voor ons.

Aan dek zijn de veiligheidsnetten en lijnen weer opgetuigd, de wind is veelbelovend en het weer lijkt goed.

Alles is klaar voor een veelbelovende Drake overtocht?

We zullen zien!

Bruce

De wat gelaten stemming op de eerste mijl op weg naar de “Slag om Drake” wordt plotseling onderbroken als Klaas uitroept: “Walvis aan stuurboord!”

De hele bemanning reageert meteen en zelfs de masten buigen naar stuurboord om te zien wat er gaande is. De droefenis van het vaarwel-Antarctica gevoel doet iedereen besluiten zijn ogen te trakteren op dit laatste antarctische cadeautje.

Iemand moet ergens een klein fortuin in de walvismachine hebben gestopt. We krijgen vier walvissen te zien die met elkaar spelen binnen een cirkel van een kwart mijl rond Europa. Iedere gemiste walvisstaart in alle camera’s wordt ruimschoots goedgemaakt.

De vier spelen met ons: ze verdwijnen en duiken dan vlak naast de boot weer op, ze zwemmen onder het schip door van bak- naar stuurboord, ze zwaaien met een witte vin naar ons, laten hun kunsten op de rugslag zien… Antarctica laat ons niet zomaar gaan.

Iedereen op het schip geeft de walvisshow applaus en is op dat moment even twee beetjes minder droevig.
 

Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden. Of liever: wat naar het zuiden ging, gaat ooit weer naar het noorden. Na veel ‘eersten, is het al weer tijd voor ‘laatsten’. Eersten waren onder andere ijsbergen, pinguïns en walvissen. We gingen tot 65˚10’ zuid, dus er was een dag dat we voor het laatst naar het zuiden voeren. Vandaag hebben we voor het laatst voetstappen gezet op het Witte Continent, in de sneeuw langs Dorian Bay. De meesten van de groep klommen daarna naar het hoge midden van de gletsjer die tussen Dorian Bay en de ankerplaats van Port Lockroy ligt. De stilte inspireerde de dichter in mij:

Zuidpoollandschap

Ik zie Antarctische bergen en sneeuw

water en ijs, wolken en lucht,

en ik kan maar geen woorden vinden

die deze majestueuze schepping beschrijven

en mijn unieke plaats daarin.

Daarom blijft al die schoonheid

voor eeuwig onuitspreekbaar.

Mijn weten dat ik hier deel van ben,

zal ik delen met iedereen

in wie ik een open hart herken

vol liefde en respect naar hen

die ook deze eeuwigheid in zich dragen.



Joop
 

Er zijn hier zoveel prachtige plekken om te bekijken en het is belachelijk om ze rapport cijfers te geven. Het grillige weer kan de waardering van een bepaalde locatie onmogelijk maken - Paradise Harbour was zo'n plek, we trotseerden een sneeuwstorm met weinig zicht en hielden een uitdagende BBQ.

Niettegenstaande dat: De passage door het Peltier Channel naar Port Lockroy is tot aan vandaag, nr 1 op mijn lijst die me altijd zal bij blijven. Ik hoef niets beters meer te zien.

Ik zal proberen het scenario te schetsen: We hadden net een uurtje lang, een groepje Bultruggen van nabij bekeken in Bisco bay, toen we bij Palmer station vandaan kwamen. Onze moraal zat al dicht bij het einde van de schaal. Om 19:00 uur, de gehele bemanning zat uitgebreid te genieten van een van Marianne's heerlijke diners. Ze schijnt er eer in te scheppen om nooit in herhalingen te vervallen, in haar reeks van voortreffelijke menu's. Er is hier totaal geen behoefte aan een keuze-menu, iedereen vindt, wat Marianne ook kookt, het is heerlijk.

We waren ons net in het dekhuis aan het settelen, voor een gezellige avond, toen iedereen werd verzocht om aan dek te komen. Geen brand of een zinkend schip, maar het "alle hens" signaal klonk deze keer om iedereen van het schitterende uitzicht te laten genieten. Het weer was helder, blauwe luchten en bijna warm.

De Peltier passage loopt over een lengte van 10 Mijl in een Noordoostelijke richting tussen Doumer Eiland aan bakboord en Wiencke Eiland aan stuurboord. Het is tussen een halve en een hele mijl breed en het water oppervlak was versierd met een aaneengeslotenreeks van stukken gletsjer ijs in vele kunstige vormen, het is een zeer goed jaar voor deze wonderen der natuur.

Geboren uit de gletsjers, die hier ruim voorhanden zijn hebben ze vele verschillende kleuren, hoe dieper het blauw hoe ouder het ijs. Dat betekent alles tussen de 1.000 tot 50.000 jaar.De zon stond laag aan de Westelijke hemel. Afhankelijk van welke kant je op keek, betekende dat, ijs en landschap in tegenlicht, of prachtig uitgelicht.

Dit dramatische landschap bestaat uit: De kust van Wiencke Eiland wat bestaat uit een forse rij bergen, die bekend staan onder de naam "de Zeven Zusters". De hoogste top, Mt Luigi, is meer dan 1500 meter hoog en rijst steil op van uit het water. Voor ons was de lagere maar nog steeds pittige Mt Jabet (600m.Op de andere oever, Doumer Eiland, dit heeft in vergelijking een meer heuvelachtige structuur, niettemin is de hoogste top nog steeds 530 meter.

Het blauw-zwarte water accentueerde alle verschillende tinten wit op een ongelooflijke wijze opvallender. De kleuren, contrasten en alle bijkomende effecten waren on aards en dan ook nog gezien vanaf dit sprankelende juweel van een schip.
Het moeten onze voorouderlijke genen in ons bloed zijn, die deze gevoelens van aantrekkingskracht opwekken, bij het zien van al deze bevroren schoonheid. Deze passage zal voor eeuwig in mijn geheugen staan gegrift.

We lieten ons anker vallen achter Goudier Eiland in de vijver van Port Lockroy, waar ook nog 2 jachten onder de wal voor anker lagen. Het is een perfecte ankerplek en dat was hij in vroeger tijden ook al bij de Walvisjagers, tijdens hun jachtseizoen. Het wemelt hier van herinneringen uit deze ruige tijden.

09:00 De volgende ochtend vormen we een landings party om de Ezel pinguïn kolonie te bezoeken op Goudier Eiland. Iemand heeft een walvis skelet op het strand opgericht, maar met weinig referentie naar de werkelijke anatomie van dit zoogdier. Het bestaat uit botten van verschillende soorten en maten walvissen.

De pinguins doen het hier erg goed ze lijken gezonder dan in andere kolonies die we hebben bezocht. Dit is de harde natuur. Skua's cirkelen boven de kolonie en de zeeluipaard ligt te zonnen op een ijsschots. Iedereen hoopt dat deze jonge pinguïnknuffels alle trucjes van hun zorgzame moeders hebben geleerd voor dat ze voor het eerst het water ingaan.
Statistieken vertellen ons echter dat, een aardig aantal van hen een bloedbad te wachten staat, maar de sterkste en slimste zal overleven.

In de middag maken we een nog uitgebreidere tocht op de wal, deze keer is het Port Lockroy "Base A". Een van de Peninsula basis van de Britse Antarctic Survey die werd bemand tussen 1944 en 1962. Het is nu prachtig ingericht als een museum, winkel en postkantoortje. (Het meest zuidelijke ter wereld!) door de Engelse Vereniging van Antarctisch Erfgoed.

Bezoekers aantallen zijn hoog dit jaar, gedeeltelijk omdat na de erg koude winter van afgelopen jaar er nog steeds veel andere landingsplaatsen onbereikbaar zijn door het pakijs voor de schepen. Het is een fascinerend museum wat het dagelijkse leven laat zien van de mannen die hier in voorbije tijden verbleven, inclusief skies, woonkamer en alle kook atributen in de keuken. Het klinkt een beetje pijnlijk, maar net als bij mij thuis!

Het station wordt bemand door 4 charmante dames en Michael afkomstig uit Brecon. Yive is de basis commandant en ze zeilde mee op de EUROPA tijdens een Antarctica reis als deze 3 jaar geleden. Ze vergezelden ons alle vijf terug aan boord voor een drankje, gevolgd door een maaltijd met rosbief en Yorkshire pudding met als feestelijke afsluiting Irish-koffie.

En de zon ging langzaam onder terwijl we gezellig zaten na te keuvelen. Een magisch eind van een prachtige dag? Niet helemaal! Klaas bracht zijn Getto-Blaster aan dek en verscheidene gasten dansten aan dek, de korte Antarctische nacht in.

John

In onze moderne wereld is het "op de hoogte blijven", een bijna dwangmatige eigenschap geworden. Onze honger naar nieuws is onstelpbaar.

In vele opzichten verschilt het leven op een Tallship met het "normale" leven thuis.

Het onverbiddelijke schema van zee of ankerwachten, de niet onderhandelbare tijden van ontbijt, lunch of avondeten, Op tijd naar bed en vroeg weer uit de veren, dit alles moet wel leiden naar een goed en gezond leven als jongens van Jan de Wit. In al deze gezonde adviezen ontbreken de kreten als email, mobiele telefoon en internet. Vaak worden deze voorzieningen als onmisbaar beschouwd om een normaal leven te kunnen leiden, toch brengt de afwezigheid van deze verworvenheden een vreedzame stilte.

Een van de zegeningen van het aan boord zijn op de bark EUROPA is de (bijna) totale afwezigheid van kranten, internet en een mobiel netwerk.

Bij het landen op Port Lockroy op Goudier Island krijgen we een verrassing: een fel rood bord vermeld met vergulde letters "Royal Mail"! Bijna iedereen aan boord van Europa grijpt deze mogelijkheid aan om op de klassieke manier post te versturen naar hun geliefden! Na het zien van vele pinguins en enkele walvissen, was dit een onverwacht genoegen dat onder de gegeven omstandigheden zeer op prijs wordt gesteld.

Joop

Het is zeer onwaarschijnlijk voor een gemiddeld mens, dat hij zich de
eerste maanden, of zelfs jaren, van zijn jonge leven kan herinneren. Ik
heb geprobeerd me voor te stellen hoe moet zijn geweest om in je
kinderwagen te liggen. Af en toe heen en weer geschommeld, om je heen de
stem en de voetstappen van de enige zekerheid in je leventje; Je moeder.

Deze gedachten zijn niet zo vreemd als je hier in je kooitje ligt op de
bark EUROPA, naast me de slinger plank die moet voorkomen dat ik er uit
val als het schip door wilde zeeën koerst.

Het schip maakt nu echter slome rustige schommelende bewegingen die erg
slaapverwekkend aanvoelen.

Ten anker in Palmers Bay, gevuld met vele stukjes gletsjer en zee ijs,
die geruststellende knisperende geluidjes maken terwijl de stroom ze
langs de beschermende huid van ons moeder-schip voert.

Slaap zacht mijn lief!

Joop

 

Gisterenavond afgesloten met een BBQ aan boord, onder een tentzeil
vanwege de neerdwarrelende sneeuw. Fantastische wereld, fantastische
ervaring. Vandaag zijn we op de motor verder zuidwaarts gevaren en via
het Lemaire kanaal gearriveerd bij het Petermann eiland, op 65.10 graden
Zuiderbreedte. Bedoeling was om hier een kolonie met Adelie pinguins te
bezoeken, maar vanwege ijsvorming is het niet mogelijk om veilig met de
Zodiacs aan land te komen.Geeft niet, deze tocht op zich was al een
spannend sprookje, glijdend door een ijzig maanlandschap, waarbij de
kapitein ons links en rechts op de leopardseals en pinguins wijst. Het
verste punt van onze reis is hiermee bereikt want zuidelijker kunnen we
dus niet komen, dat zou door de ijsvorming te gevaarlijk worden voor het
schip. We varen terug door het Lemaire kanaal en zullen vanmiddag nog
enkele uren gaan zeilen op de Bismarck Strait.

En dat brengt mij op het schip de Europa en haar bemanning. Zij maken
deze reis voor mij en naar ik aanneem voor ons allemaal tot een
onvergetelijke gebeurtenis. Gisterenochtend kwamen we langs enkele
walvissen en onmiddellijk wordt dan de snelheid van de Europa
teruggebracht om iedereen de gelegenheid te geven deze kolossale dieren
uitgebreid te bekijken en te fotograferen. Er is geen haast, er lijkt
weinig te moeten en de bemanning geniet zelf met ons mee.

Karin

 

Eigenlijk schieten woorden te kort om de uitgestrektheid, de grootsheid
en de rust van deze natuur enigszins te beschrijven. Zelfs als je
probeert het landschap op foto's en video vast te leggen dan kom je al
snel tot de conclusie dat de werkelijkheid altijd grootser is. De
eilanden en doorgangen hebben namen van ontdekkingsreizigers en hun
financiers. We varen vandaag zelfs door Wilhelmina Strait, zo genoemd
omdat Kon. Emma geld beschikbaar stelde aan de Belgische baron de
Gerlache voor zijn poolexpeditie in het begin van de 19e eeuw. Het moet
voor deze eerste explorers toch een geweldig onzekere tocht geweest zijn
zonder gps, betrouwbare kaarten of communicatie. En hoe ver we ook varen
in dit adembenemende landschap, steeds verrast de schoonheid van ijs,
sneeuw en zonlicht ons.

Verbazingwekkend is ook dat hier in deze ijzige wateren zoveel leven is:
pinguïns uiteraard, met hun koddige loopje en hun behendige beweging
zodra ze in het water komen, walvissen waarvan we slechts een vin of
staart te zien krijgen, pelsrobben en zeeolifanten en vooral veel
vogels: skua's, sterns en stormvogels.

Al onze dagelijkse ervaringen worden druk uitgewisseld in het dekhuis,
waarbij vooral het beeldmateriaal met "ah's" en "oh's" wordt bekeken.

Jan
 

Na een nogal winderige dag, waarin we moesten motorzeilen om op onze volgende ankerlokatie te kunnen arriveren, werd het weer gedurende de nacht een stuk rustiger.

Het programma voor vandaag ziet er als volgt uit: we vervolgen onze weg om 04:00 's ochtends door Graham Passage, wat een nauwe doorgang is tussen verschillende eilanden en het vaste land met spectaculaire gletsjers en vergezichten. Wie wil daar niet voor wakker gemaakt worden?

Doodse stilte uren voor het ontbijt en iedereen is aan dek. Europa vaart langzaam rond grote stukken ijs heen om schade te voorkomen. Hoog in de mast geeft een ijswacht de beste route door aan de roerganger. Overal om ons heen kunnen we nu het tinkelen van ijsblokjes horen als of we in een zeer groot glas whisky rondvaren.

De zon komt op met kleuren die 2x je voorstellings-vermogen overstijgen, dit doordat alles wordt weerkaatst door het bewegingloze wateroppervlak.
De zonnestralen spelen spelletjes met alle objecten die op hun pad liggen en kunnen gaan glinsteren.

Op het moment dat iedereen denkt dat we de EUROPA om moeten draaien om weer uit dit doolhof te kunnen komen, blijkt Klaas een weg naar Stuurboord of Bakboord te weten om toch weer verder te kunnen varen.

We staan ademloos onder een blauwe hemel, niet wetende dat deze fantastische dag aan het eind zal worden afgesloten met Appeltaart & Slagroom

Joop

Midden in de nacht begint het schip weer te schommelen. We zijn vertrokken van Barrientos naar Hannah Point. Bij het ontbijt zien we dat we langs een eindeloze rij van gletsjers en rotsen varen. Het weer is omgeslagen. Koud, behoorlijke veel wind en natte sneeuw. Het wordt nog spannend of we 's middags wel met de zodiacs kunnen aanlanden in Hannah Point, maar we hebben geluk.

Op Hannah Point worden we begroet door een enorme hoeveelheid kinband- en ezel pinguïns. En door sneeuw die bijna horizontaal waait. Typisch Antarctisch weer, schijnt. Je moet op Antarctica oppassen dat je geen slaaf van je fotocamera wordt, dus eigenlijk is die sneeuw prima want de camera blijft in de rugzak en ik kijk met 'open ogen'.

Als je een tijdje een groepje pinguïns blijft bekijken, zie je opeens de meest familiaire taferelen. Papa komt thuis en begroet mama enthousiast. Jonkies spelen tikkertje. Twee vreemde jonkies duwen een jong weg dat door mama opgerocheld eten uit haar snavel eet en proberen zelf een hapje mee te bietsen. Dit mag dan weer op een fikse uithaal van mevrouw pinguïn rekenen en een wilde achtervolging. Ze zijn hardleers en blijven het proberen, ook zien we een eenzame Macaroni pinguïn.

We lopen door vulkanisch zand en zien prachtige groene en oranje gekleurde stenen die ontstaan zijn na vulkanische activiteit. Even later landt een reuzenstormvogel voor onze voeten en blijft minutenlang op een halve meter afstand van ons zitten. En net als we weer naar de zodiacs moeten, wordt een klein groepje achterblijvers getrakteerd op twee parende zeeolifanten.

Kletsnat komen we weer aan op Europa waar de warme chocomelk en een nieuw feestmaal van Marianne en Aleida ons wachten.

Nathalie

De wildernis van de Zuidelijke Oceaan brengt onverwachte verrassingen. Na twee landingen op Barrientos Eiland, kondigde schipper Klaas, een vroeg vertrek aan. Om 04:00 in de ochtend lichten we ons anker bij de Aitcho Eilanden. Niemand behalve de mensen die de ankerwacht hielden waren getuige van dit vertrek.

Nieuwsgierigheid deed me opstaan uit mijn zacht schommelende wiegje ergens diep in de ingewanden van ons schip. Haar romp werd gekoesterd door zonnestralen en een briesje. We voeren al langs uitgestrekte gletsjers, die de oceaan voeden met brokken ijs van soms ontzagwekkende afmetingen.

Tegen de IJs-uitkijk werden historische woorden herhaald:Livingston (Island) I presume…..

Joop