Lake Superior heeft een oppervlakte van ruim 82000 km2 en is daarmee een van de grootste zoetwatermeren ter wereld. Het gebied aan het meer gelegen, vooral in het zuiden en westen, is rijk aan ijzererts en koper. De kust is dicht bebost, maar nauwelijks bebouwd, geen huis te bekennen.

De loods weet me te vertellen dat, de productie in de auto industrie is gedaald (Detroit) en daarmee de behoefte aan ijzer. De kopermijnen werden al in de 60er jaren onrendabel en zijn gesloten, De houtkap wordt geremd en het graan, vanuit het Canadese gedeelte, wordt meer en meer per trein naar het westen vervoerd, het aantal schepen wat het vervoer over water verzorgd is drastisch gedaald, desondanks worden er nu schepen over de 300m meter gebouwd. Bovendien is het grote nadeel voor de steden aan het meer dat het in de winter langs de kust bevriest, waardoor de havens tussen December en April gesloten zijn. Vervoerders zoeken andere wegen om hun goederen op hun bestemming te krijgen.

De afgelopen dagen hebben we welgeteld één Laker (vrachtschip) op het radar gezien. Misschien vanwege de economische omstandigheden, of het kan zijn dat men in dit gebied niet geïnteresseerd is in watersport, maar ook de plezier (zeil)bootjes zijn schaars. Het meer is groot en leeg. Echter voor historische schepen heeft men weldegelijk belangstelling. Als we tegen de avond met een licht windje voltuig de haven van Marquette in zeilen is het echt vol in het park aan het water. Dergelijke "grote" schepen zijn hier zelden te zien.

Zondagmorgen houden we openschip. Na de kerkdienst wordt de Europa druk bezocht. Verwonderd loopt men over dek, ondanks dat ze aan één van de grootste meren wonen, is het volk van de Mid-West niet echt op zeevaart ingesteld. "Varen jullie altijd hier op de Lakes"? "Nee we komen uit Nederland", "Komen jullie dan over de Oceaan"?..."Ja de Atlantische Oceaan". "Maar hoe komen jullie dan hier op het meer"?.. Via Nova Scotia en de St Lawrence Rivier, bij Montreal via 7 sluizen omhoog, naar Lake Ontario, dan nog eens 7 sluizen omhoog bij de Niagara watervallen naar Lake Erie, de St. Claire rivier over naar Lake Huron, de St. Mary rivier over en tenslotte nog één sluis om in Lake Superior te komen.., maar eigenlijk komen we uit Antarctica via de westkust van Zuid Amerika" Hoofdschuddend loopt een bezoeker naar een van de vele lijnen en blijft verwonderd staan.

Copper Harbor is de volgende bestemming en zoals de naam al doet vermoeden, werd hier in het verleden koper gewonnen, nu is het een vakantieoord.

Verspreid langs de waterkant staan houten zomerhuizen, sommigen met steiger en motorboot. Tegen de avond kabbelen we de smalle natuurlijke haven in en menigeen rijst uit z'n stoel en pakt een verrekijker of fototoestel. Nadat we onder zeil ten anker zijn gekomen willen de meeste bemanningsleden wel even de benen strekken, de nederzetting bestaat uit één hoofdstraat met wat souvenirwinkels, een general store en .. Daar komen alle bemanningsleden weer bij elkaar, gezellig aan één tafel, proost.

Rob

Bay City ligt weer achter ons, het was zeer warm en gezellig druk. De tweede wedstrijd van de Great Lakes Challenge gaat pas maandag tegen de avond van start, wat ons enigszins in moeilijkheden brengt, want onze gastbemanning staat woensdagmiddag al te wachten in Sault St. Marie om met ons naar Duluth te varen. De baan is zo'n 120 mijl lang bovendien moeten we nog een stuk de rivier op en de weersverwachtingen?..weinig wind. We maken afspraken met de Roald Amundsen dat we beter in de middag kunnen starten, wat hun ook beter uitkomt.

We zorgen dat we gelijk liggen en gaan van start. De wind is zwak maar vanuit het zuiden, de baan is bezeild. Alles wordt uit de kast gehaald om de Roald voor te blijven, want met dit hele lichte weer hebben we daar moeite mee, maar als er tegen de avond een klein briesje komt doorzetten, verdwijnt de Amundsen al spoedig naar de horizon. De St Mary rivier, die de verbinding vormt tussen Lake Huron en Lake Superior, heeft ter hoogte van Sault St.
Mary nog één sluis met een verval van 7 meter. Maar eerst brengen we de nacht nog door in Sault S. Marie, niet dat we veel hebben kunnen zien van het plaatsje, want de naweeën van 09-11 zijn hier nog steeds voelbaar.
Afgesloten achter hekken met veiligheidsagenten aan de poort en een Coastguard  schip aan de waterkant, worden we in de gaten gehouden, standaard voor buitenlandse schepen wordt verteld.

We hebben nog 7 dagen de tijd om in Duluth te komen, een mooie gelegenheid om eens de wallenkant van Lake Superior te exploreren. De oevers van de zuidwal zijn ruw en rijkelijk begroeid, maar als we 's avonds aan de wallekant de benen willen strekken, worden we subiet verjaagd, privé eigendom, wegwezen. Verbouwereerd blijven we staan, er is geen huis mens of beest in de wijde omgeving te bekennen en het was nog wel dezelfde man die ons uitnodigde om toch vooral in het haventje te komen liggen..?

Vrijdag begint met een grijs wolkendek en weinig wind, dus een goede gelegenheid om de nieuwe gastbemanning uitgebreid te instrueren. Het systeem van de 350 lijnen wordt haarfijn uit de doeken gedaan en als tegen de middag de lucht open trekt en een briesje doorkomt kunnen we de gehele garderobe zetten. Het plan is om Munising aan te lopen. Één slag en Munising is bezeild. Met 7,5 knoop vliegen we de baai in, maar als de zon onder gaat is het gedaan met de wind. Tegen elven kunnen we afmeren. Tientallen mensen staan klaar om een lijntje aan te pakken. De dekverlichting is aangestoken, het is een pracht hier tussen de andere bootjes. Het lokale barmeisje nodigt ons uit voor een gratis biertje in de Munising Bar. Voor de gelegenheid houden we de volgende dag open schip. Gastvrijheid kan je niet leren, dat heb je.

Rob

De wedstrijd is over, al het Oranjegoed is weer opgeborgen en het had zo'n mooi feestje kunnen zijn. De zeilwedstrijden voor de Europa zijn echter net begonnen. 12 July om 12.00uur voer de Europa op het startschot met een ruime koers over de lijn. De inhaalrace is begonnen, de brik Roald Amundsen had namelijk alvast een voorsprong genomen, en was al een kwartier voor tijd vertrokken. Met het zuchtje wind wat er staat maken we toch nog goede vaart en langzaam maken we winst op onze tegenstander en als de wind van Zuid naar Noordwest draait is het gedaan met de Roald, in één beweging ligt ze achter ons.
De vooruitzichten zijn niet erg hoopvol, 25 mijl opkruisen met een vierkant getuigd schip is nou eenmaal niet waarvoor ze gebouwd is, barken zijn gebouwd om Oceanen te bedwingen, niet om een meer op te kruisen. De wind is licht en veranderlijk,  na een uur of wat krimpt ze weer naar de Zuidwest hoek, als deze stabiel lijkt te zijn is de verleiding groot om wat extra zeil te zetten, maar op het moment suprême slaat de wet van de lijzeilen weer toe …. de wind ruimt, dus de extra lappen kunnen weer weg.
Om de schepen op tijd in Bay City te krijgen wordt de wedstrijd om middernacht gestaakt, helaas moet de motor worden gestart om niet teveel tijd te verliezen. De nacht brengen we door in Algonac, een klein plaatsje aan de St. Claire River. De lokale bevolking loopt uit om de "vreemde vogel" te bekijken. Het is even een verzetje voor de inwoners van Algonac.  De contacten zijn snel gelegd want het plaatsje heeft ook een nautische achtergrond. De beroemde Cris Craft motorboten zijn hier ontwikkeld en we laten ons vertellen dat Gar Wood in 1932 het speedboat wereldrecord heeft neergezet. Met 124,9Mijl per uur wint hij de titel speedboat King of the World hier op de St. Claire River met z'n Miss America X. Ik snap wel waarom Gar Wood dit gebied heeft uitgekozen om z,n speedtrial uit te voeren, je bent n.l redelijk verzekerd van windstilte. 
Rob
 

Het startschot voor Tallship Challenge 2010 is in Toronto gegeven. Sponsors organisatoren en andere belanghebbenden deden hun woordje. Vuurwerk op afstand en het feest is van start. In het weekend scharrelden duizenden mensen over dek om onze Ocean Wanderer te bewonderen. De gezamenlijke bemanning had haar best gedaan om het schip tot in de puntjes bij te werken, weken van lak en schilderwerk ligt achter ons en bij het afmeren zijn de ra's in lijn gebracht en de dekken geschrobd. De deelnemende schepen aan Tallship Challenge 2010 trekken als een circus attractie van stad naar stad. Nu liggen er nog maar 12 schepen langs de kade, straks komen er wat meer.

We zijn  intussen aangekomen in Cleveland, de 2e plaats in de serie van 8.
Minstens 100.000 bezoekers worden er dit weekend verwacht. Prachtige houten replica's zoals de Niagra, Pride of Baltimore II, Lynx, Bounty en vele anderen liggen strak achter elkaar afgemeerd langs de Noordelijke Handelskade. Stuk voor stuk museum exemplaren, helaas dat deze schepen vanwege hun extreme tuigage en traditionele inrichting nauwelijks de kustwateren mogen verlaten. Na Cleveland gaan de wedstrijden van start. We hebben de afgelopen dagen wat kunnen oefenen met wat slagen maken (overstag) en het zetten van lijzeilen. De mannen van " de lange deining" hoeven alleen nog maar het tempo wat op te voeren.

In de zomer kunnen de temperaturen hier op de meren behoorlijk oplopen.
Tijdens dit schrijven meten we 36° C en windstil. Bezoekers op de kade staan uren in de rij om een glimp op te vangen van al het moois aan dek. Duizenden mensen schuifelen over dek en vragen met verbazing over de reizen naar het zuidelijkste continent.

De Europa heeft een 10m lange oranje wimpel in top, regelmatig krijgen we de vraag naar de betekenis van de " ribbon"... we zijn sprakeloos. Vanmorgen stond er een interview met NBC News TV op het programma, echter op één voorwaarde ..dat ze de finale WK op scherm aan boord mogelijk zouden maken..en.. Het is gelukt. 
Ik vrees dat de pinguïns en walvissen voor een aantal uren uit de gratie zullen zijn bij het Europa volk. En de Amerikanen? Ze verbazen zich dat die lui geen helmen en schoudervulling dragen, nou dat is nog niet zo'n rare gedachte.  

Rob

Onze "cruise" over de St' Lawrence rivier is een genoeglijke rivier tochtje geworden. Via 7 sluizen zijn we van zee niveau naar het 70 meter hoger gelegen meren gebied gebracht, met straks als klap op de vuurpeil de Niagara Falls, die we op gepaste afstand zullen passeren. Het laatste stuk van de St Lawrence, die uitmond in Lake Ontario, staat beter bekend als "Thousand Islands". Hier wonen The Good, the Bad and Ugley. President Grant van Amerika had een buitenhuis, maar ook Al Capone had hier een optrekje. Oud geld en nouveau riche leeft naast elkaar.

George C. Bolt, eigenaar van het wereld beroemde Waldorf Astoria Hotel in New York, liet hier een kasteel bouwen  met 120 kamers voor zijn vrouw Louise. Kosten noch moeite werden gespaard. Eigen stroom voorziening in een fantasierijk "kasteeltje" de Bolt Castle Power House and Clock Tower, een boothuis waar een zeiljacht van formaat met staande mast in kan, Italiaanse tuinen, tunnels en een ophaalbrug, bijgebouwen rond het hoofd gebouw. Het kasteel zou door Maarten Toonder ontworpen kunnen zijn. Deze grootsheid zou z'n liefde voor zijn vrouw moeten tonen, echter toen ze plotseling overleed, werd de hele constructie stop gezet. 300 werknemers konden naar huis. Na 73 jaar is het project afgemaakt en gefinancierd uit Bolts legaat, het is nu een museum.

Voor het verblijf in Montreal hadden we drie dagen uitgetrokken, een mooie tijd voor de bemanning en trainees om de omgeving beter te verkennen. Je moet wel een beetje thuis zijn in je Frans want dat is toch wel zo'n beetje de voertaal. De Engelsen hebben de stad in 1760 weliswaar over genomen, maar de franse cultuur is gebleven. Qua taal en architectuur is de stad in segmenten verdeeld. Er is een Old Town en direct daarnaast hyper moderne skyscrapers.

Direct naast het schip had Cirque du Soleil z'n tenten opgeslagen, dat was natuurlijk de gelegenheid om naar een voorstelling te gaan. In een woord adembenemend.

Gisteravond zijn we bij Port Hope ten anker gekomen, met de bedoeling om daar even de benen te strekken, ware het niet dat de regen het zeer onaantrekkelijk maakte. Vanmorgen mist en een weinig wind uit het westen. En laten we nou precies die kant op moeten. Maar we blijven hopen, we zijn hier niet voor niets bij deze plaats ten anker gegaan.

Rob

47° 07' N ~ 059° 51W

Het is niet bij een buitje gebleven, de lagedrukgebieden worden in deze streek gemaakt. Het ene lagedrukgebied volgt de ander op. De afgelopen dagen is het weer boksen geweest tegen een noordwester storm, langzaam maar zeker scharrelen we richting Nova Scotia. Als ik naar de weerkaart kijk belooft het entree van de St. Lawrence Rivier ook niet veel goeds. NW 9 en met een beetje pech stroom tegen, dus we besluiten maar een nachtje onder de hoge wal te gaan schuilen. De pilot(een boek, waar de kust en vaaraanwijzingen wordt beschreven) geeft niet veel informatie over de ankermogelijkheden in de omgeving van Louisbourg. Dus dan maar vertrouwen op de zgn eyeball survey. Er is een kleine baai ten Nw van Louisbourg die geschikt lijkt. Naarmate we de kust naderen neemt de deining af. Precies voor het avondeten kunnen we het anker laten vallen, net buiten de boeien lijn van de kreeftenvissers. Opvallend is de begroeiing op deze breedtes, zowel in Vancouver, als Noorwegen zijn het overwegend naaldbomen die hier groeien. De temperaturen zijn dramatisch gedaald, we zitten nu op +/- 10° C, de koude Labrador stroom verzorgt dan ook af en toe voor wat mist. Als je niet beter weet zou je denken dat het herfst is. In de vroege ochtend verschijnen de kreeftenvissers en komen even buurten, de vangst is niet veel soeps zeggen ze, dus geen kreeft vanavond. Hoewel er nog steeds een stevige bries staat gaan we de volgende dag tegen de middag maar eens anker op. Het is helder, de golfjes hebben nog witte kopjes, maar tegen de tijd dat we bij Kaap Breton zijn is het felle er af. Rond een uur of twaalf 's nachts kunnen de zeilen er weer bij. Sinds dagen is er conversatie over de VHF. Volgens de kaart moet het hier toch een drukke bedoening zijn, want overal zijn scheidingsstels, echter de grote drukte moet zeker nog komen, sinds dagen hebben nu twee schepen op het radar gehad. Rob

39° 09'N ~ 063° 21'W

Het was aangenaam toeven op dit Atlantische eiland. Het wordt bewoond door de meer bemiddelden in deze wereld, maar vooral door de Britse welgestelden. Een driedaags verblijf is wel voldoende om het eiland te verkennen en van je financiële middelen af te helpen, want een goed gevulde portemonnee is onontbeerlijk in Bermuda. Geen eiland voor backpackers dus.

Pastel gekleurde huizen met onder architectuur aangelegde tuinen, gelegen aan het azuur gekleurde water  maken het leven aangenaam voor haar bewoners. Maar soms kan je mee genieten van deze luxe en wordt je uitgenodigd om een vorkje mee te prikken en zit je zelf aan het zwembad met bubbeltjes wijn in de hand. 

Bermuda ligt al weer een aantal dagen achter ons. Aanvankelijk hadden we een rustige start vanuit Hamilton, onder klein zeil genietend van de maaltijd en de avondzon, voeren we langs de noordkust richting open zee. Bij het passeren van st Catherines Castle stond de achtergebleven bemanning met een wit laken (ontvreemd uit een hotel of zo?) te zwaaien.  vervolgens konden we lekker opschieten richting Nova Scotia, maar de laatste dagen is het heftig. De wind is aangetrokken tot storm en geleidelijk tegen ons gericht. Golven hebben zich opgebouwd, huizenhoge watermassa's belagen het schip.

Het enthousiasme om het schip te besturen is beduidend afgenomen. De meesten leiden een teruggetrokken leven, alleen tijdens de maaltijden zijn ze (bijna) allemaal weer present. Enkele diehards bemannen de uitkijkpost en de vaste bemanning staat aan het roer. Langzaam trekt het lagedrukgebied voor ons langs, een hogedrukgebied is in aantocht.
Het dekhuis is verlaten, echter benedendeks is het allesbehalve rustig. Een reserve warmtewisselaar komt uit de stelling en verzorgd een ravage. Opscheplepels klingelen aan het rek boven het fornuis, pannen gaan onverwacht aan de haal, jammer van die bordjes ze waren net gewassen. Maar af en toe laat de zon zich even zien en sinds vanmiddag is de wind weer tot bedaren gekomen.

Er was even een moment dat ik aan dat zwembad dacht, maar dat was maar even. 

Rob

Het  hogedrukgebied ligt al dagen lang ten zuiden van Bermuda. De wind rond het centrum komt niet boven de 3Bf. Als we met de windrichting mee om het stilte gebied heen varen, moet onze berekende aankomsttijd haalbaar zijn. Motor uit en de koers wordt verlegd richting New York. Dezelfde avond als we een nieuw weerkaartje ontvangen valt op te maken dat het hogedrukgebied in oostelijke richting trekt, dat is goed nieuws. Alle canvas wat we op deze koers kunnen gebruiken is gezet, de rust is weder gekeerd, met een Caribisch gangetje varen we de avondzon tegemoet.

Volgens onze certificaten zijn we een trainingschip en daar is niets mee gelogen. Het is misschien wel waar dat de leerlingen aan boord al een aantal jaren geleden de schoolbanken hebben verlaten, maar dat wil nog niet zeggen dat er niets te leren valt. Het klasje astronavigatie wordt druk bezocht. Na de theoretische uitleg van de bewegingen der hemellichamen, valt het echter nog niet mee om met het sextant de zon te vinden. De sterrenhemel is een verhaal apart. Eenmaal gevonden wordt de hoek tussen zon en horizon met drie waarnemers tegelijk gemeten en vergeleken. De eerste L.O.P. (Line Of Position) is gemaakt.

Naarmate de reis vordert raakt de gastbemanning meer en meer betrokken bij het wel en wee van het schip. In de middag zitten drie gasten op het sloepdek ijverig te naaien aan de buitenkluiver en dat is iets anders dan een knoop aan een shirt naaien zoals Mark het eufemistisch uitdrukt, anderen houden zich bezig met de finishing touch van het lakwerk, de dokter ontfermt zich al dagenlang over de teint en haarspoeling van onze dames aan de steven.

En de uitkijk..?? die heeft het misschien niet druk, maar deze taak moet toch ook niet onderschat worden, getuige de dramatische ondergang van de Pride of Baltimore in 1986. Na het zinken van deze prachtige Amerikaanse schoener was het niet de satelieten, de flares, de rooksignalen of de EPIRB (Emergency Position Indicating Radio Beacon) die de acht overlevenden hebben gered, maar een zaklantaren en een oplettende uitkijk van een Noorse tanker.     

Rob

Omdat Kingston een beetje rumoerig is, vanwege de jacht op ene Christopher Coke, hebben we een bezoek aan Jamaica maar overgeslagen en een rustiger eilandje opgezocht, te weten Great Inagua Island. Het ligt zo'n beetje tussen Cuba en Haïti in. Volgens de kaart is er wel een stadje, maar het woordje "Great" kun je rustig weglaten, een echte haven is er eigenlijk niet te ontdekken.

Inagua behoort tot de Bahama's maar dan het rustige deel (1000 inwoners). Wonder boven wonder krijgen we wel prompt een antwoord als we Mathew Town oproepen. Bij de afwikkeling van de formaliteiten wordt al duidelijk wat voor levenstempo de bevolking heeft. Met betrekking tot de kosten wordt op het gemakje uitgezocht wat voor schip we nu eigenlijk zijn en in wat voor categorie we vallen: vrachtschip, passagiersschip of trainingschip. Dat laatste vinden ze nogal twijfelachtig gezien de gemiddelde leeftijd aan boord. Een presentje doet wonderen. De volgende dag gaat de bemanning naar de wal om een bezoek te brengen aan de flamingo kolonie (60.000), bovendien heeft het eiland nog meer bijzondere vogels, massa's rond vliegende papegaaien bijvoorbeeld in alle denkbare bonte kleuren fladderen de kromsnavels van boom tot boom. Ook is er nog een museum, een bezoekje heeft echter nogal wat voeten in de aarde, want de suppoost/directeur is tevens rechter en hij heeft het druk deze ochtend. De Morton Salt Company genereert de belangrijkste bron van inkomsten van het eiland, vandaar dat het museum meer over de zoutvlaktes laat zien dan over de historie van het eiland.

Onze komst is niet onopgemerkt gebleven, op straat stoppen de auto's om een praatje te maken, voor een lift hoef je je duim niet op te steken. Vanuit Nassau en onder Amerikaanse invloed zijn de vervoersmiddelen overwegend groot en met een gangetje van 30km per uur zoeven de 4wheel drives door het stadje. Hier kan je rustig oud worden, de bevolking is erg laid back zoals ze het zelf ook al noemen. Nassau is veel te druk en dat vinden zelfs de jongeren!! Als het even kan komen ze de familie hier op het eiland bezoeken om even bij te komen van het "drukke leven" elders. Ze geven echter niet de indruk dat ze zich erg laten opjagen.

We hebben die houding al een beetje overgenomen. Vanavond op ons akkertje anker op en de zeilen er weer bij. Windje 3 en de maan boven het hoofd met temperaturen rond de 30 graden, verleid niet echt om de zaak te overhaasten. Bovendien nog 875 mijl naar Bermuda in acht dagen is haalbaar met dit tempo. Rob

Haïti is in zicht, rond het eiland hangt een nevelige bewolking, de zorgeloze bemanning bediend zich nog maar eens van een 2e bakje koffie, terwijl het mijmert over palmen en stranden. Bij een tweede blik lijkt  het wolkendek toch iets donkerder te zijn geworden.

Achteloos wordt er geïnformeerd of daar iets uit te concluderen valt, het antwoord is dat uiteindelijk alles mogelijk is, maar dit is nou niet typisch een slechtweer wolk… of toch. Ons geduld wordt beloond maar meer dan dat. Binnen enkele minuten begint het schip te lopen, daar waren we wel aan toe, maar de wind schiet door, het schip begint te hellen, de zeilen bollen op, de wanten komen onder spanning. Tijd om de schijzeilen maar eens te strijken.

Er komen kopjes op de golven, de wacht te kooi wordt er bij gehaald, in rap tempo worden stagzeilen en brammen gestreken. Binnen tien minuten is de zaak weer onder controle, de extra wacht kan weer te kooi. En dan… slaat de wet van Murphy weer eens toe. Zo snel als ze gekomen is verdwijnt ze weer. Het feest heeft niet langer dan een half uur geduurd, het log heeft amper de 9 knopen getoucheerd en vervolgens liggen we weer te dobberen.

Maar iedereen is opgewekt en vrolijk, dat was even een verrassing, de bui regen maakte het helemaal verfrissend. De dames van het kombuis kunnen weer met een gerust hart hun werkzaamheden aan de lunch voortzetten, de slingerlatten kunnen nog even in de la blijven, want varen is leuk, maar in deze tijd mag het natuurlijk aan niets ontbreken. 

Rob

De passaat heeft z'n kracht verloren, het waait nog wel uit het oosten maar komt niet boven de 3 Bf. Sinds vertrek staat onze stuurboord hoofdmotor mee te pruttelen, alleen de stagzeilen zijn gezet. Al met al maken we een goede vaart.

De wachten van de gastbemanning zijn opgesplitst in zeewacht en dagwacht, de ene helft heeft hetzelfde aflos ritme als de vaste bemanning, dat wil zeggen 6 uur op en 6uur af en de andere helft kan zich vanaf het ochtendgloren enthousiast op het lakwerk storten. Nu is dat in dit gebied geen straf. De temperaturen schommelen tussen de 25 en 29 graden en de regenbuien zijn beduidend minder geworden.

Voor het welzijn wordt het levenstempo aan het klimaat aangepast. Op het gemakje aan het stuurhuis krabbelen en een praatje met de buurman geeft iets gemoedelijks.
 Vandaag is het Pinksteren, tijd voor een verzetje. Tegen de avond wordt een stemmige feestverlichting opgetuigd en een BBQ opgezet. De weersomstandigheden laten dat ruimschoots toe. Met 130mijl afstand tot Jamaica is een reggae muziekje op de achtergrond wel gepast.

Na de kennismaking van de eerste dag met de nieuwkomers, komen de tongen geleidelijk los en kan men zich verbazen over de diversiteit van beroepen die aan boord wordt vertegenwoordigd, maar na de koffie is het aan boord net als in het boerenbedrijf, met de kippen op stok. Op de roerganger en uitkijk na heeft de bevolking zich teruggetrokken naar hun eigen kwartier en na tienen ligt het dek er verlaten bij. Dat is niet uit onvrede, maar de buitenlucht en wachtsysteem vraagt nu eenmaal om een goede nachtrust.

De vaste bemanning die deel uitmaakt van de nachtwacht is nog actief onderdeks, na verloop van tijd komt in vlagen de geur van versgebakken brood en brownies over dek. De vloeren en toiletten worden gesopt en bij het krieken van de dag staat de ontbijttafel gedekt tegen de kaapstander. De nieuwe dag kan beginnen. Wie weet brengt deze dag ons gunstige wind.

Zeilen is een kwestie van hoop en geduld.  

Rob


21 mei 2010. Inmiddels varen we op de Caribische zee. Met weer zowel nieuwe gastbemanning
 als permanente bemanning. Daarmee gaat natuurlijk gepaard: Afscheid. Eerst
 even wat we ervoor gedaan hebben.

Zoals u hebt kunnen lezen hebben we Neptunes ontmoet op de evenaar en kort daarna zijn we Balboa aangelopen. 
Dit is de havenplaats aan de westzijde van het Panama Kanaal. Een druk
bezocht stukje water met veel grote vrachtschepen, veel lampjes en een hoop
 geklep over de radio.  De 19de mei moesten we in Balboa zijn om ondermeer de 
nieuwe bemanning op te pikken en gasolie en stores in te slaan. En dan met
63 man door het kanaal.

De loods zou de 20ste mei om 06:00 AM aan boord zijn.
 Dat werd iets later (een vrachtschip was onder de Americas brug
 vastgelopen).  Maar tegen achten waren dan echt op weg naar de eerst sluizen: De
Miraflores sluizen.

Met een verval van zo'n 26 meter word je via vijf kolken
 omhoog gebracht om vervolgens via meren en hand gegraven kanalen naar de
Atlantische zijde te varen. In de sluizen word je aan vier treintjes
 gebonden die je in het midden houden. Het water wordt er zo hard in gepompt
 dat je jezelf ziet stijgen. Heel indrukwekkend. Vlak voor de sluizen komt een
tender met de line handlers aan boord. Line handlers zijn een soort van sluisbootsmannen die de regie van het vastmaken aan de treintjes op dek in handen hebben.

Voor de sluiswerkers zijn wij maar een klein scheepje natuurlijk, dus 
moesten we goed uitkijken dat we niet aan gort getrokken werden door die
treintjes met hun dikke staaldraden. Na veel heen en weer gesproken te 
hebben mochten we toch dan onze eigen trossen tussen hun staaldraden en onze 
bolders. De trossen fungeren dan als soort van rekkers. En dat ging heel
 aardig. Binnen een uur waren we de Miraflores sluizen door. Daarna de Pedro
Miguel sluizen. Vervolgens door de Gaillard
Cut, via de meren naar de De Gatun sluizen.

Hier drie sluizen alleen dan
naar beneden. En natuurlijk ging het ook hier weer met een rotgang. Daardoor hadden we dan ook
 even een hik-up. Een van de treintjes hield toch net even iets te lang de
 spanning op de kabel en daar ging de tros. Snel handelen en we lagen weer
 netjes in het midden. De loods die dit eigenlijk moet voorkomen werd ietsjes
stiller na dit voorval.

Maar goed, we zijn aangekomen bij het begin. De 19de
 mei uit het kanaal en voor anker op de rede van Colon. 's Avond een biertje 
gedronken en dan begint het afscheid. De 20ste mei namelijk ging een groot deel
 van de bemanning waaronder mijn vriendinnetje Val van boord. 

Om 10:00u in de ochtend komen twee tenders langszij om iedereen die afstapt mee te nemen naar
de immigratie. Het is als een pleister. Hard en snel trekken, doet het maar
ffies zeer!




Bij deze wil graag de afgaande bemanning bedanken voor weer een mooie reis
en tegelijkertijd de nieuwe avonturiers van harte welkom heten!

Heden; op weg naar Bermuda. Mooi varen!



Marteyn

Stuurman

De gewone man in de straat zal ze nooit levend aanschouwen, zijn hele leven niet, al zou hij het nog zo graag willen. Je vindt ze namelijk niet in Artis of Harderwijk. Ze passen er ook niet echt, want het zijn de grootste dieren die onze aarde ooit heeft voortgebracht. U denkt misschien ja dat is logisch want dinosaurussen zijn uitgestorven. Toch is dit nog levende zoogdier groter dan er ooit van welke uitgestorven diersoort dan ook, een skelet is gevonden.

De Blauwe Vinvis.

Tot 33 meter lang, tot 3.600 kg zwaar. En..hij is nog onder ons.

Al hebben wij mensen de laatste 100 jaar wel erg ons best gedaan om hem in het rijtje van de uitgestorven diersoorten te krijgen. Alleen al op het Zuidelijk halfrond hebben we er 330.000 uitgemoord zodat er daarna waarschijnlijk nog 1 procent van de oorspronkelijke populatie over was. En dat allemaal voor een stukje zeep en een pakje boter, wat geen eens echte boter was, maar margarine. Er kleeft veel meer bloed aan Blueband en Unilever dan u denkt.

We zijn ook niet gestopt met moorden omdat we ongerust waren over het uitsterven van deze unieke en intelligente diersoort. Ook zijn we niet gestopt omdat we zo graag dier-aardige, dus plantaardige margarine gingen eten...We zijn gestopt omdat ze "OP" waren. Het was niet meer rendabel om ze te vermoorden. Daarna werd U verteld dat plantaardig veel beter is, maar dat wisten ze al decennia eerder.

In Engeland werd bewust achtergehouden dat er walvis vet in de margarine zat, alweer niet uit dier vriendelijke overwegingen maar de Britten vonden Walvis blubber stinken en wilden dat niet in hun voedsel.

Toen de Internationale Walvis Commissie in 1953 eindelijk besloot om de vangst op blauwe en gewone vinvissen in bepaalde gebieden in Antarctica te stoppen. Lag er één land dwars, zodat het hele verdrag niet doorging....namelijk NEDERLAND.

Wie heeft er nou boter op zijn hoofd. Onze naoorlogse nationale trots, het walvis fabriekschip Willem Barends, moest er nog een paar honderd om zeep helpen. Zo.. nu bent u weer  helemaal bij, wat betreft de oorsprong van onze Oud Hollandsche uitdrukkingen.

Ondanks dit alles, zijn ze er nog, al moet je er wel voor op de juiste plaats en tijd zijn om ze te zien. Wij waren dat, 2 weken geleden, bij het eiland Chiloe. Hier komt een groep blauwe vinvissen een aantal maanden van het jaar hun buik vol eten aan krill, het enige voedsel van deze balein walvissen.

Jordi, onze gids had me al maanden geleden beloofd dat de kans er in zat, maar 's ochtends waren we de plek gepasseerd, waar hij ze verwachte, zonder ook maar een glimp van een walvisje. 's Middags de zee is loom, we hebben net onze 2 Chileense loodsen afgezet op de loodsboot en stomen rustig de Stille Oceaan op.

Dan ineens, 2 vinvissen aan SB op een mijl afstand. We verleggen onze koers iets en gaan zachtjes op 1 motor hun kant op. Na een paar minuten gooi ik die ook af en drijven we rustig voort in hun richting. Het stel verlegd de koers en komt als 2 aanvallende U boten recht op de EUROPA af. Ondertussen heeft de kreet Walvissen aan Stuurboord over onze intercom geklonken en komen bemanningsleden naar dek gesneld. Even later kan ik de bevestiging Blauwe Vinvissen ook nog geven.

Er is geen twijfel mogelijk: De grote dubbel uitgevoerde blaas gaten met daarvoor de beschermende U-vormige verhoging die de karakteristieke boeg golf geeft alsof ze zijn uitgerust met een bulbsteven. De licht grijs-blauwe  gladde huid die onderwater aquamarijn lijkt met daarop de wat mottige tekeningen die de onderzoekers gebruiken voor individu herkenning.

Ze hebben ons gevonden. Ze lijken verrast als wij niet voor ze uitwijken en vlak naast het schip duiken ze diep weg. Eentje laat zijn staart daarbij sierlijk uit het water komen.

Wij blijven beduusd achter op een licht deinende oceaan. Te laat aan dek gekomen bemanning kijkt vragend rond. Waar zijn ze dan? Blauwe vinvissen kunnen met gemak 20 minuten onder water blijven, maar zo lang laten ze ons dit keer niet wachten. Na enkele minuten zien we ze een halve mijl achter ons weer opduiken, rustig  koers en vaart houdend naar een voor ons onbekende bestemming.

In de navolgende uren die middag zien we er zeker nog 15 om ons heen, ver weg en dichtbij in kleine groepjes of alleen. De vele aanwezige vogels en pelsrobben geven aan dat er goed te snacken valt in deze wateren. Zo'n
vinvis laat wel eens een garnaaltje glippen als hij de hap van 50.000 liter water uit zijn opgezwollen buik door zijn baleinen naar buiten perst.

Vreemd is het, dat we als mensheid, nog steeds heel weinig van deze dieren weten. We kennen een aantal plaatsen op aarde waar ze zich, in een bepaalde tijd van het jaar, vol eten omdat er veel krill zit, maar waar ze daarna naartoe
gaan,. weten we niet. Hoe hun liefdesleven er uit ziet en waar ze het doen,.. weten we niet. Hoe oud ze kunnen worden en waarmee ze die fantastisch lage tonen maken die luider zijn dan welk dier dan ook, op deze planeet, kan voortbrengen,... we weten het niet.

Het klinkt afgezaagd, maar het is toch wel een beetje raar dat we mannen naar de maan schieten om wat stenen op te rapen, maar dat we nog steeds bijna niets weten van de grootste bewoner van onze eigen blauwe planeet.

In mijn ruim 40 jarige loopbaan als zeeman was dit de derde keer dat ik een blauwe vinvis mocht aanschouwen en ik weet zeker dat er veel zeelui zijn die er nog nooit een hebben gezien. En op een mooie dinsdag middag in April zie ik er 15. Een bevoorrecht mens.

Alles Wel
Klaas

P.S.
In Juni en Augustus passeren we de volgende plek waar Blauwe Vinvissen in die maanden foerageren, namelijk de ingang van de St Lawrence rivier in Canada. Wordt vervolgd..

POS: 31° 18,7 Z - 072° 33,1 W. COG: 335°. SPD: 8,1 Kn. WND: SSW 25 Kts. Weather: Sunny. Time: 16:00 UTC

We zijn weer los. Na een hectisch festival in Valparaiso. We lagen daar met de hele vloot en vulde zo'n beetje alle ruimte op. Het was weer een prachtig gezicht zo. Het zal voor Valparaiso best een tijd geleden zijn om zoveel dwarstuig  in de haven te hebben. Volgens de kranten hebben we het goed gedaan. Volop pronkten wij op verschillende voorpagina's en Klaas kwam uit de bus als Capitan Barba Blanca. Oftewel kapitein Wit Baard (Misschien toch een kleurspoelinkje). Heel veel mensen op een niet al te grote kade en heeeeel veel mensen voor het hek om toegelaten te worden. De Chileense marine had dan ook de touwtjes stevig in handen met een strikt toegang beleid. 

Onze open dagen zijn "vrij rustig" verlopen. Erg gezellig, veel Ola's en fotosessies. Naast al dit feestgedruis moest ook het schip nog wat keuringen door. En ook dit is zonder grote problemen gelukt. Al met al een geslaagde week. Nu zijn we op weg naar El Callao in Peru, een havenstad in het verlengde van Lima. Naar verwachting zal het hier ook weer storm lopen en voor ons een speciaal tintje omdat we koninginnen dag gaan vieren met de Nederlandse ambassade. Bitterballuuuu!

Maar eerst nog zo'n 1100 Nm te gaan, op dit moment een prachtige ZZW-ter van zo'n 25 knopen. Heerlijk rollen we mee op de passerende deining en genieten van het zonnetje.

Echter is er ook een minpuntje. Helaas hebben we niet iedereen aanboord. Door het stilgelegde vliegverkeer boven Europa hebben een aantal van onze nieuwe gast bemanning het niet kunnen halen. We hopen dat we toch iets mee kunnen geven via het weblog.

Vanaf de Stille Zuidzee,

Marteyn Blok
Stuurman

Tijdens ons bezoek aan de vuurtorenwachter van het kleine eilandje Lotes Fairway, kregen we al te maken met een gestaag toenemende bries, die de laatste zodiac tochtjes op zijn minst enerverend maakten.

Met het "Europa motto" van "never spoil a fair breeze" was het niet verwonderlijk dat Marteyn, de stuurman, stond te trappelen om zeil te zetten.

Met deze S.SW-lijke wind die het Smith Canal in stond te blazen en onze noordelijke generale koers, met hier en daar wel wat zig zag werk tussen eilanden en ondiepten door, moest het gewoon een mooie zeilmiddag kunnen worden.

Nadat de grijze zodiac aan boord was gehesen werden de ra's naar stuurboords hals gebrast, goed voor een bakstag wind. Snel werden de trainees naar hun plaatsen gedirigeerd, om klaar te zijn voor actie.

Zet de marsen, klonk de order van dek campagne dek. Dus gooien we geien en gordingen los en halen aan de schoten van beide ondermarsen, deze staan er snel bij. Dan de boven marsen, hier is wat meer tijd en kracht training voor nodig om de ra's langs hun steng omhoog te hijsen. Ook wordt de giek van de bezaan naar bakboord uitgehaald en zetten we de spanker. Tevreden omhoog kijkend naar wind en richting, besluit Marteyn om ook te vragen voor de onderbrammen en de fok. Terzelfder tijd worden binnen kluiver, dekzwabber, aap en de groot en bezaan topstagzeilen gezet. Dan volgt de order, "voor boven bram", maar dat blijkt iets te optimistisch want de windstoten gaan toenemen in kracht en resolutie, dus deze hangt alweer snel terug in zijn gordingen en geien.

De snelheid van 7 knopen, is trouwens zat voor deze nauwe wateren.

De spanker geeft wat teveel druk op het achterschip geeft, waardoor de roerganger het af en toe moeilijk heeft, en wordt snel opgegeid. Om netjes zeilend langs Islas Viel en Cape Walker te komen, worden de ra's "aan" of "op" gebrast zodat we kleine koers correcties kunnen maken.

Voor de koers verandering van 70 graden naar bakboord bij Pta Buckley, ga ik even naar het stuurhuis waar ik wordt ingelicht over de aanstaande manoeuvre, we hebben nog een halfuur om alles netjes voor te bereiden voor deze actie.

Net als we denken, dat we even een paar minuten over hebben, neemt de wind snel toe tot 7 Beaufort.

Onderbrammen weg halen, klinkt het door de intercom in het dekhuis. Terug aan dek strijken we snel de grote en voor onder bram en brengen de fok in zijn geien & gordingen om het brassen te vergemakkelijken.

We maken de draai naar bakboord en koersen in een NW-lijke richting. We brassen aan naar halve wind op bb hals met alleen de marsen en een aantal stagzeilen gezet. Het schip wordt nu iets levendiger en we hellen nu een aantal graden naar stuurboord over. Toch volgt de wind de richting van het fjord meer dan we hadden verwacht en we kunnen weer wat ruimer brassen om daarna de onderbrammen er weer bij te trekken.

Daarma een 1,5 mijl zeilen langs de NE kust van Isla Renouard dit geeft een koers verandering van 88 graden naar stuurboord, we brassen terug en brengen alle stagzeilen over de andere boeg.

De bries is afgenomen tot een 4 Beaufort en we zeilen statig tussen Isla Richards aan bb en Isla Simpson aan sb door. De druk is nu even van de ketel en we kunnen nu rustig rondkijken en op adem komen.

Wow! wat een fantastische omgeving. Even later passeren we het scheepswrak van de Santa Leonor die hier in begin zestiger jaren een fatale verkeerde afslag heeft genomen.

Daarnaast echter de onbedorven heuvels en bergen waarvan de hogere toppen bedekt zijn met sneeuw.

De rest van het landschap is bedekt met prachtige groene bossen en grazige velden doorregen met watervallen en rots partijen.

Het is nu zeven uur en het avondeten wordt geserveerd, de zon schijnt met oranje stralen door gaten in het wolkendek en geeft de buienwolken en de verderop gelegen heuvels surrealistische kleuren.

Het labyrint van kanalen en eilanden in dit gebied schudt de ontdekkingreiziger in mijn binnenste wakker.

Er zijn hier zoveel prachtige gebieden, die er op wachten om ontdekt te worden,... er van de te genieten,.. om ze daarna weer alleen te laten, onberoerd door mensen hand, net zoals wij ze hier hebben gevonden.


Spike
Zeeman & Ontdekkingsreiziger