Een schreeuw vanaf het voordek: "land in zicht!". Na iets meer dan twee weken onderweg op de Atlantische Oceaan van Kaapstad naar Horta-Azoren komt het eiland St Helena boven de horizon uit. Nog 23 mijl te gaan. Binnenkort zetten we weer voet aan land. Ik vraag me af hoe dat voelt, nu dat we gewend zijn aan het ritme van de Atlantische Oceaan. „Is het niet saai om 8 weken op de Atlantische Oceaan te zeilen?, zou men kunnen vragen.

Het ritme is niet alleen de deining die je min of meer vraagt om opnieuw te leren lopen. Het zijn ook je wachten van 6 uur twee keer per dag en om deze in lijn te houden met de drie maaltijden per dag. Onvoorstelbaar hoeveel je eet op zee. Een reden is dat het eten voortreffelijk smaakt.
Ik weet niet hoe ze het doen in de kombuis, maar ongeacht het weer krijgen de koks het iedere keer weer voor elkaar een heerlijk maal te bereiden, en tot nu toe niet een keer hetzelfde. Alleen de soep en snacks om 2.00 uur 's nachts, dat zijn de lekkere restjes van de lunch van gisteren. Ik ben echt benieuwd of ze deze variatie in de maaltijden 8 weken volhouden.

Het zijn niet alleen de smakelijke maaltijden, maar ook het harde werken op zee dat je hongerig maakt. Hard werk? Laat eens zien: sturen van het schip, uitkijk op het voordek, zetten en weghalen van zeilen, klimmen in het tuig, zeilen repareren, zelfs schilderen en helpen met onderhoud. Gelukkig is er gedurende de wacht een koffiepauze met nog meer snacks.
En je bent zelfs aan het werk als je rust tussen je wachten, want het op de deining slingerende schip doet je heen en weer rollen in je kooi.

Een grappig detail om te noemen is dat het aan boord altijd tegelijk morgen en nacht schijnt te zijn. Als de wacht opkomt zegt iedereen: "goede morgen" en de wacht die te kooi gaat wordt: "goede nacht" gewenst, of het nu dag of nacht is.

En dan zijn er de zonsopkomsten en ondergangen, elke dag opnieuw, de een nog mooier dan de andere, Ik denk dat ik tegen het einde van deze reis meer zonnen heb zien opkomen en ondergaan dan tot nu toe in mijn hele leven. Zelfs de groene flits heb ik nu met mijn eigen ogen gezien. En heb ik de nachtelijke hemel al genoemd? Werkelijk prachtig omdat het 's nachts echt donker wordt, en dan de maan zien opkomen.

Dus, is het saai?  Niets is minder waar, het is eigenlijk meer een manier van leven. Het kan mij niet lang genoeg duren. Alles wel.

Gertjan,
reisbemanning.

Noon positie:17°57,0‚S & 003° 42,4‚W, wind:zuidoost 4-5 Bf, 23 graden zon met kleine buitjes. Inmiddels weer 2 weken onderweg en morgen zullen we het eiland St. Helena zien en ook een stop maken. Op de eerste 1, 5 dag na hebben we het tot nu toe in z'n geheel kunnen bezeilen, met dank aan de altijd aanwezige Passaat winden.

Na vertrek uit Kaapstad kan je al snel de zuidoost Passaat verwachten wat je bijna tot de evenaar kan brengen. De scheizeilen moesten nog opgetuigd worden en inmiddels staan die samen met de lijzeilen al het mogelijke uit die zuidoostelijke winden te halen. Samen met de Passaat winden krijg je ook zonnig weer en wordt het onderhoud aan het tuig, hout- en staalwerk opgestart.
Het meeste lakwerk staat alweer te glimmen, het staal wordt aangepakt om de eeuwige strijd tegen roest aan te gaan en klautert de bemanning door het tuig om het continue schavielen in de gaten te houden en indien het nog kan, het tuig te verbeteren. Laten we niet vergeten dat er benedendeks ook het een en ander aan onderhoud gedaan moet worden.

EUROPA voor anker bij St. Helena

Zoals gezegd zijn we dicht bij St. Helena, bij iedereen natuurlijk bekend als de plek waar Napoleon in 1815 tot en met 1821 in ballingschap heeft geleefd en is gestorven. Uiteraard is er meer en voor de Europa is het een mooie plek om even te stoppen tijdens de tocht naar het noorden.

Harko

In 2002 voor het eerst kennis gemaakt met het schip en als vrijwilliger aan boord gekomen in Seattle. M‚n eerste reis was meteen een goede vuurdoop, de Stille oceaan zo‚n beetje van noord naar zuid met een officiële Kaap Hoorn ronding, met later ook een erkenning van de Vereniging voor Kaaphoornvaarders. Niet slecht voor een eerste reis.

Het virus van het varen had me meteen al wel te pakken en daarna geregeld wat reizen gedaan en vervolgens ook de theorie gevolgd op de Enkhuizer Zeevaartschool. Het was dan ook onvermijdelijk om snel daarna te beginnen als stuurman. De rol als stuurman beviel me eigenlijk wel goed maar dan werd er wat geschoven en veranderd bij de kapiteins en kwam de vraag of ik als kapitein wil gaan varen. Dus op naar Kaapstad, ter plekke begeleid door Klaas en Eric, en de voorbereiding voor de eerste reis als kapitein.


Photo by Brett Yates

Wat te verwachten? Tja, de reis is bekend en als stuurman neem je ook de verantwoordelijkheden maar net dat laatste stapje is onbekend. We zullen zien en met een dijk van een bemanning doe je het uiteraard niet alleen. Inmiddels varen we met lijzeilen in de Passaat winden en naderen we St. Helena.

Alles wel. 
Harko, Kapitein