Drake, o Drake, je maakt je reputatie meer dan waar. Een Passage met op zeker een identiteitscrisis. Zoveel gezichten, het is geen wonder dat het weer er depressief van wordt. Als we zonder motor en alleen op wind verder zouden moeten, komen we pas 10 februari terug. In de eerste 24 uur is er weinig wind en we zijn getuige van het ´Lake Drake´ fenomeen. Dat geeft ons wel tijd om weer te wennen aan de bewegingen van de oceaan.

Binnen een halve dag draait de wind zo dat onze koers indewinds is. De assistentie door één van de schroeven wordt opgeplust naar beide. We laten zeilen zakken, we hijsen er weer bij en Europa verandert een aantal malen van koers om wind in de zeilen te houden. De wind trekt aan tot meer dan 30 knopen. De golven die worden opgestuwd, blijven proberen
aan boord te komen. Europa maakt soms behoorlijk slagzij. Mensen die opkomen voor hun wacht grijnzen naar elkaar, aangekleed na verschillende mislukte pogingen.

De slagzij zorgt ook voor hilarische taferelen aan het ontbijt waar mensen onder verschillende hoeken staan en zitten en het eten van hun bord zien schuiven naar waar beslist de lage kant is nu. Je wilt waarschijnlijk niet je hele leven doorbrengen onder een hoek
van 30 graden, maar het is best lollig om het te proberen.

We groeten u, o Drake, met een respectvol ´wow´!

Joop
 

Vanavond voltooien we onze Noordgaande oversteek van de Drake!

We hadden hoge zeeën maar de wind was niet zo dramatisch dan wat van zulke zeeen zou kunnen verwachten - max windkracht 8. Jammer genoeg kwam hij schuin van voren, uit het Noordwesten, dat was dus motor-sailing, wat sommige zeezieken niet al te erg vonden.

Om 18:30 zagen we het dan eindelijk, opduikend tussen een paar regenwolken:Kaap Hoorn! Het veilig ronden van Kaap Hoorn is en was een van de mooiste ervaringen voor veel zeelieden.

Het ronden van Kaap Hoorn terugkerend uit Antarctica met een aardige en competente bemanning, met heel veel nieuwe ervaringen en herinneringen, is iets waar de meeste reizigers van dromen.

Het passeren van Kaap Hoorn, aan boord van deze prachtige bark EUROPA, maakt ons trots en gelukkig. En met plezier kijken we dan ook uit naar de laatste drie dagen van onze reis, door het land van Tierra del Fuego. (Vuurland)

Rupert
 

Aage Krarup Nielsen was een Deense arts die in 1922 samen met een collega aanmonsterde als scheepsarts op de Noorse walvisvloot naar Antarctica. Hij schreef er een boek over, geïllustreerd met 50 zorgvuldig ingeplakte autotypieën, de voorlopers van onze digitale foto-watervallen. Hij beschrijft de voorbereiding en start vanuit drie Noorse stadjes (Larvik, Tonsberg, Sandefjord) die de onderneming ook financierden (30 miljoen kronen).De vloot bestond uit 7 moeder stoomschepen (7000-10.000 ton) ieder met 3 of 4 kleine jachtstoomschepen aan boord, en tezamen 1100 man. Deze vloot heeft 4 maanden de tijd om de buit binnen te halen rond de South Shetland Islands. En die buit moet dan bestaan uit 4000 blauwe-vinvissen. Goed voor vele tonnen olie, waar de Europese lampjes en verwarmingen van moesten branden.

Stoomschepen hebben kolen nodig, en die zou in Cardiff geladen worden.
Maar na het laden van 50 ton breekt daar een staking uit en moet ijlings via telegrammen tonnen duurdere kolen in het Afrikaanse Dakar en in Rio de Janeiro gereserveerd worden. Het levert een maand kostbare vertraging op, maar de schrijver kan zich heerlijk uitleven in beschrijvingen van de Afrikaanse neger, die daarbij niet gespaard wordt, en het goede leven in Rio.

Wat is het bruggetje met de Bark Europa? Daarop ben ik nu scheepsarts, en ik lees het boek rond ons verblijf op Deception Island. En dat is de belangrijke eerste uitvalsbasis waar de Noorse vloot gebruik van maakt.

Je leest hoe de harpoenen afgeschoten worden en ziet op een foto zelfs de explosie van de harpoen in de walvis. De walvis wordt langszij het schip gesleept, of er wordt een buis in geslagen, lucht in geblazen en een vlag in gepoot zodat hij blijft drijven en later terug te vinden is en opgehaald kan worden, eerst snel de volgende vangen. Drijvend langszij het schip wordt de walvis gevild en het vel met hijskranen omhoog gehesen en van zijn spek ontdaan. Als ik om mij heen kijk besef ik wat hier is gebeurd, en zie de overblijfselen liggen. Hoe anders gaan wij er nu mee om: wij kijken ook uit naar walvissen, maar bij “walvisalarm” staan wij allen op de dekken gewapend met camera’s die slechts een zacht klikje laten horen.

De beschrijving van Nielsen over de pinguïn kolonies zou ook nu geschreven kunnen zijn, er waren en zijn er heel veel, overigens denk ik dat er nu nog meer digitale dan echte pinguïns bestaan. Zoals Nielsen beschrijft hoe men Skua’s plaagde past niet op de Bark: men legde 2 stukjes spek met een touw daaraan voor hen klaar, het duurde niet lang of 2 Skua’s vlogen aan elkaar verbonden met dat touw door de lucht tot een van hen het stuk spek los liet. Is dat leuk? Toen wel.

Tot nu toe zijn mijn medische bemoeienissen op de Bark minimaal, laat het zo blijven. Nielsen beschrijft ook geen grote drama’s, al noemt hij wel het kerkhof op Deception waar talrijke verongelukte walviswerkers liggen. Er zijn nu nog 2 kruizen en ‘n doodskist te vinden.

Hij onderstreept de noodzaak van een arts, gezien de overgedragen ervaring toen een kapitein dat zelf moest doen. Voor het gemak was de medicatie in genummerde potjes opgeborgen, de namen waren te ingewikkeld voor deze kapitein. Potje 1 was bijvoorbeeld voor misselijkheid, 2 voor hoofdpijn, etcetera. Toen hij nummer 11 nodig had, bleek deze op.
Creativiteit kan deze kapitein niet ontzegd worden: hij gaf de patiënt een pil nr 7 en een pil nummer 4, samen immers elf. Voor alle duidelijkheid, dat waren andere tijden: dat zie ik onze kapitein Klaas Gaastra niet zo doen. De hele crew hier is uitermate professioneel, gastvrij, hardwerkend, en straalt enthousiasme uit.

Ik ben mede daarom wel blij dat ik deze trip in 2012 op de Bark Europa maak en niet 90 jaar eerder, toen de Bark nog een lichtschip was.

Alhoewel, om even die bedrijvigheid, de schepen en die mensen te zien, en even die stank te ruiken, dat heeft ook wel wat. Maar al die dode walvissen drijvend in het rode water......nee, toch maar niet. Ik zie ze liever spuiten.

Dirk Branbergen