Lake Superior heeft een oppervlakte van ruim 82000 km2 en is daarmee een van de grootste zoetwatermeren ter wereld. Het gebied aan het meer gelegen, vooral in het zuiden en westen, is rijk aan ijzererts en koper. De kust is dicht bebost, maar nauwelijks bebouwd, geen huis te bekennen.

De loods weet me te vertellen dat, de productie in de auto industrie is gedaald (Detroit) en daarmee de behoefte aan ijzer. De kopermijnen werden al in de 60er jaren onrendabel en zijn gesloten, De houtkap wordt geremd en het graan, vanuit het Canadese gedeelte, wordt meer en meer per trein naar het westen vervoerd, het aantal schepen wat het vervoer over water verzorgd is drastisch gedaald, desondanks worden er nu schepen over de 300m meter gebouwd. Bovendien is het grote nadeel voor de steden aan het meer dat het in de winter langs de kust bevriest, waardoor de havens tussen December en April gesloten zijn. Vervoerders zoeken andere wegen om hun goederen op hun bestemming te krijgen.

De afgelopen dagen hebben we welgeteld één Laker (vrachtschip) op het radar gezien. Misschien vanwege de economische omstandigheden, of het kan zijn dat men in dit gebied niet geïnteresseerd is in watersport, maar ook de plezier (zeil)bootjes zijn schaars. Het meer is groot en leeg. Echter voor historische schepen heeft men weldegelijk belangstelling. Als we tegen de avond met een licht windje voltuig de haven van Marquette in zeilen is het echt vol in het park aan het water. Dergelijke "grote" schepen zijn hier zelden te zien.

Zondagmorgen houden we openschip. Na de kerkdienst wordt de Europa druk bezocht. Verwonderd loopt men over dek, ondanks dat ze aan één van de grootste meren wonen, is het volk van de Mid-West niet echt op zeevaart ingesteld. "Varen jullie altijd hier op de Lakes"? "Nee we komen uit Nederland", "Komen jullie dan over de Oceaan"?..."Ja de Atlantische Oceaan". "Maar hoe komen jullie dan hier op het meer"?.. Via Nova Scotia en de St Lawrence Rivier, bij Montreal via 7 sluizen omhoog, naar Lake Ontario, dan nog eens 7 sluizen omhoog bij de Niagara watervallen naar Lake Erie, de St. Claire rivier over naar Lake Huron, de St. Mary rivier over en tenslotte nog één sluis om in Lake Superior te komen.., maar eigenlijk komen we uit Antarctica via de westkust van Zuid Amerika" Hoofdschuddend loopt een bezoeker naar een van de vele lijnen en blijft verwonderd staan.

Copper Harbor is de volgende bestemming en zoals de naam al doet vermoeden, werd hier in het verleden koper gewonnen, nu is het een vakantieoord.

Verspreid langs de waterkant staan houten zomerhuizen, sommigen met steiger en motorboot. Tegen de avond kabbelen we de smalle natuurlijke haven in en menigeen rijst uit z'n stoel en pakt een verrekijker of fototoestel. Nadat we onder zeil ten anker zijn gekomen willen de meeste bemanningsleden wel even de benen strekken, de nederzetting bestaat uit één hoofdstraat met wat souvenirwinkels, een general store en .. Daar komen alle bemanningsleden weer bij elkaar, gezellig aan één tafel, proost.

Rob

Bay City ligt weer achter ons, het was zeer warm en gezellig druk. De tweede wedstrijd van de Great Lakes Challenge gaat pas maandag tegen de avond van start, wat ons enigszins in moeilijkheden brengt, want onze gastbemanning staat woensdagmiddag al te wachten in Sault St. Marie om met ons naar Duluth te varen. De baan is zo'n 120 mijl lang bovendien moeten we nog een stuk de rivier op en de weersverwachtingen?..weinig wind. We maken afspraken met de Roald Amundsen dat we beter in de middag kunnen starten, wat hun ook beter uitkomt.

We zorgen dat we gelijk liggen en gaan van start. De wind is zwak maar vanuit het zuiden, de baan is bezeild. Alles wordt uit de kast gehaald om de Roald voor te blijven, want met dit hele lichte weer hebben we daar moeite mee, maar als er tegen de avond een klein briesje komt doorzetten, verdwijnt de Amundsen al spoedig naar de horizon. De St Mary rivier, die de verbinding vormt tussen Lake Huron en Lake Superior, heeft ter hoogte van Sault St.
Mary nog één sluis met een verval van 7 meter. Maar eerst brengen we de nacht nog door in Sault S. Marie, niet dat we veel hebben kunnen zien van het plaatsje, want de naweeën van 09-11 zijn hier nog steeds voelbaar.
Afgesloten achter hekken met veiligheidsagenten aan de poort en een Coastguard  schip aan de waterkant, worden we in de gaten gehouden, standaard voor buitenlandse schepen wordt verteld.

We hebben nog 7 dagen de tijd om in Duluth te komen, een mooie gelegenheid om eens de wallenkant van Lake Superior te exploreren. De oevers van de zuidwal zijn ruw en rijkelijk begroeid, maar als we 's avonds aan de wallekant de benen willen strekken, worden we subiet verjaagd, privé eigendom, wegwezen. Verbouwereerd blijven we staan, er is geen huis mens of beest in de wijde omgeving te bekennen en het was nog wel dezelfde man die ons uitnodigde om toch vooral in het haventje te komen liggen..?

Vrijdag begint met een grijs wolkendek en weinig wind, dus een goede gelegenheid om de nieuwe gastbemanning uitgebreid te instrueren. Het systeem van de 350 lijnen wordt haarfijn uit de doeken gedaan en als tegen de middag de lucht open trekt en een briesje doorkomt kunnen we de gehele garderobe zetten. Het plan is om Munising aan te lopen. Één slag en Munising is bezeild. Met 7,5 knoop vliegen we de baai in, maar als de zon onder gaat is het gedaan met de wind. Tegen elven kunnen we afmeren. Tientallen mensen staan klaar om een lijntje aan te pakken. De dekverlichting is aangestoken, het is een pracht hier tussen de andere bootjes. Het lokale barmeisje nodigt ons uit voor een gratis biertje in de Munising Bar. Voor de gelegenheid houden we de volgende dag open schip. Gastvrijheid kan je niet leren, dat heb je.

Rob

De wedstrijd is over, al het Oranjegoed is weer opgeborgen en het had zo'n mooi feestje kunnen zijn. De zeilwedstrijden voor de Europa zijn echter net begonnen. 12 July om 12.00uur voer de Europa op het startschot met een ruime koers over de lijn. De inhaalrace is begonnen, de brik Roald Amundsen had namelijk alvast een voorsprong genomen, en was al een kwartier voor tijd vertrokken. Met het zuchtje wind wat er staat maken we toch nog goede vaart en langzaam maken we winst op onze tegenstander en als de wind van Zuid naar Noordwest draait is het gedaan met de Roald, in één beweging ligt ze achter ons.
De vooruitzichten zijn niet erg hoopvol, 25 mijl opkruisen met een vierkant getuigd schip is nou eenmaal niet waarvoor ze gebouwd is, barken zijn gebouwd om Oceanen te bedwingen, niet om een meer op te kruisen. De wind is licht en veranderlijk,  na een uur of wat krimpt ze weer naar de Zuidwest hoek, als deze stabiel lijkt te zijn is de verleiding groot om wat extra zeil te zetten, maar op het moment suprême slaat de wet van de lijzeilen weer toe …. de wind ruimt, dus de extra lappen kunnen weer weg.
Om de schepen op tijd in Bay City te krijgen wordt de wedstrijd om middernacht gestaakt, helaas moet de motor worden gestart om niet teveel tijd te verliezen. De nacht brengen we door in Algonac, een klein plaatsje aan de St. Claire River. De lokale bevolking loopt uit om de "vreemde vogel" te bekijken. Het is even een verzetje voor de inwoners van Algonac.  De contacten zijn snel gelegd want het plaatsje heeft ook een nautische achtergrond. De beroemde Cris Craft motorboten zijn hier ontwikkeld en we laten ons vertellen dat Gar Wood in 1932 het speedboat wereldrecord heeft neergezet. Met 124,9Mijl per uur wint hij de titel speedboat King of the World hier op de St. Claire River met z'n Miss America X. Ik snap wel waarom Gar Wood dit gebied heeft uitgekozen om z,n speedtrial uit te voeren, je bent n.l redelijk verzekerd van windstilte. 
Rob